Sener Kaptan 3 (2011) Kemer - Kemer

1109 Turkije 113BLUE CRUISE KEMER - KEMER  (24-9-2011 - 1-10-2011)

Klik hier voor het fotoalbum

Op onze vertrekdag naar de Blue Cruise is het prachtig weer. Na het inpakken glijd ik uit in de badkamer en verwond mijn linker grote teen. Ik meld me bij de receptie,die de gastvrouw Sanne waarschuwt. Deze Nederlandssprekende Belgische dame ziet dat er medische hulp noodzakelijk is. Er moet een verpleegster aan te pas komen, die mijn teen keurig inpakt. Gelukkig heb ik er geen last van bij het lopen. We worden tegen tienen opgehaald door een busje dat speciaal voor ons rijdt. Een beetje vreemd dat dit dan niet later op de dag kan, maar er is weinig aan te doen. Aangekomen in Kemer blijkt dat we pas om 14:00 uur op de boot kunnen. We zetten onze bagage bij een restaurantje en worden opgevangen door een mevrouw die vraagt of we Krieschnen heten. We hebben nog vier uur. Dat geeft ons de gelegenheid om wat rond te wandelen in de buurt van het zandstrand. Kemer is uitgegroeid tot een mondaine plaats met prachtige restaurants en terrassen vlak achter het strand. In 2002 waren we hier ook al eens een aantal weken. We lopen wat verder langs de haven en komen opnieuw het Aalsmeerse echtpaar tegen. We besluiten samen wat te gaan drinken bij de haven, met uitzicht op allerlei prachtige en vooral kostbare boten. Rond enen nemen we afscheid en wij lopen nog even het dorp in om een drogist te vinden waar we verbandmiddelen aanschaffen. Je weet maar nooit met die teen. Rond half twee zijn we weer bij de opstapplaats en eten daar nog een snelle hap. Even over twee uur worden we opgehaald en naar een eng trappetje en aanlegsteigertje gebracht. De bagage wordt aan boord gebracht van de Sener Kaptan 3. We ontmoeten daar Henny en Conny, die als eerste gasten net aan boord zijn gebracht en nog helemaal moe zijn van de reis. Het blijkt dat we nog tot diep in de avond op de rest van onze gasten zullen moeten wachten. Het zijn Duitsers en Spanjaarden volgens Conny. terwijl we wachten aan boord zien we een grote zeeschildpad zwemmen. Rond kwart over zeven eten we voor de eerste keer aan boord; pasta met kip en salade.

1109 Turkije 137

De avond brengen we door met een spelletje Triominos en rond tien uur arriveren de Spanjaarden; het blijken vijf vrouwen te zijn, waarvan één het vriendinnetje blijkt te zijn van kapitein Wasav. Die liep ook de gehele middag al met een big smile op zijn gezicht. De kok Aytekin blijkt het enige andere bemanningslid te zijn. Rond twaalf uur gaan we naar bed. Het is een onrustige nacht. De discotheken aan de wal produceren hoe langer hoe meer lawaai, het is windstil en erg warm. Rond vier uur houdt de disco op en kunnen we eindelijk wat slaap vatten.

De volgende morgen sta ik rond half acht op en ga me wassen. ik kom boven en inmiddels zijn alle gasten gesettled. Naast Henny en Conny en de vijf Spaanse dames, waaronder twee Martha's en een Steffi zijn er Duitse gasten gekomen: Wolfgang en Hella, Jörk en Soja en nog een Nederlandse vrouw: Rian.

1109 Turkije 150

Tijdens het eten komt de reisleiding langs; een zeer bescheiden zachtsprekende dame, die excursies wil verkopen voor Demre (€35, een halve dag) en Saklikent, Kac en Xanthos (€45,00; een hele dag). We gaan nergens op in; we hebben alles al gezien. De bescheiden juffrouw vertrekt en met 11 vrouwen en 3 mannen vertrekken de kapitein en zijn kok met de Sener Kaptan 3 richting het zuiden. Al snel passeren we het hotel Labada langs de zeezijde. Daarna volgt Tekirova. Tijdens de reis wordt er nog een kleine tonijn gevangen met het tuig dat langs de boot hangt. Bij Olympos gaat de boot aan de kant. We blijven tot na het middageten hier liggen. De lunch is zoals gebruikelijk prima. Daarna vertrekt de boot naar een baai, waar we de nacht zullen doorbrengen. Ook het avondeten met versgebakken vis -in zijn geheel- smaakt prima. Na het avondeten wordt er wat muziek gemaakt en gedanst, totdat een van de oudere gasten-Jörk- zich ergert aan het geluidsvolume. Daarna wordt het rustig aan boord en tegen elven gaan de meeste passagiers slapen. Ik besluit met mijn slaapzak op het dek te gaan slapen.

Net iets over vier vertrekt de boot voor een lange reis. Ik blijf ook samen met Wolfgang als laatste op het dek. Door opspattend water worden we echter tegen zeven uur verdreven. Tijdens de vaart worden er vier kleine blauwvintonijnen gevangen. De boot vaart nog steeds en tegen negen uur legt hij aan bij Myra. We gaan ontbijten en dan worden twee van onze gasten opgehaald voor de excursie naar Demre, waar Sinterklaas is geboren. De rest blijft achter in de baai, waar men flink aan het uitbreiden is.

Het is best druk in de baai; veel boten leggen hier aan om excursiegasten op te halen. Rond twee uur komen de Demregangers terug en kunnen we lunchen. Opvallend is dat naast onze vaste crew er regelmatig jongens komen helpen van andere boten. Dat is ook niet zo verwonderlijk, want er varen veel boten van dezelfde rederij deze route en ze kennen elkaar goed. Het is ook zo dat twee personeelsleden voor een boot met 14 gasten aan de krappe kant is. Je merkte het ook dat bepaalde klusjes aanvankelijk bleven liggen. Na de uitbreiding van de capaciteit zie je dat alles dan wel wordt gedaan.

Net voor de lunch vertrekken we naar een wat rustigere baai. Daar blijven we tot even na de lunch. Even na de lunch wordt het anker gelicht en vertrekken we richting Kekova, waar we in een zeer rustig baaitje, zonder buren, de nacht zullen doorbrengen. Ik durf inmiddels met mijn gewonde teen het water weer in zodat ik wat heb kunnen snorkelen en zwemmen. Er zijn veel verschillende visjes te zien onder water. Het avondeten bestaat cis kebab, met rode koolsalade, frietjes en tzatziki met brood. Het is wel lekker, maar een beetje weinig. Alles gaat op en er zullen ongetwijfeld gasten zijn die wel wat meer hadden gewild. Ondertussen heb ik mijn iPod met boxjes opgesteld en krijg ik van de Nederlandse en Duitse medegasten complimenten over de muziek (top 2000). We blijven na het eten rond de tafel, terwijl de Spaanse meiden backgammon spelen in de roef. Rond 11 uur gaan we slapen. ik slaap weer op het dek, wat goed is bevallen.

Het wordt een rustige nacht.

Vandaag worden we weer wakker met prachtig weer. De bemanning is al aan het vissen als ik opsta en ze hebben er zowaar al drie kleine visjes gevangen. Na het ontbijt vertrekken we naar Kekova waar Jörk en Soja worden afgezet met het kleine bootje voor een excursie naar Saklikent en Xanthos. We varen de haven uit en de kapitein krijgt een telefoontje dat ze twee gasten missen van onze boot. Het blijkt dat twee Spaanse dames zijn vergeten. Snel draait de kapitein om en vaart terug naar de haven. Daar worden we opgevangen door een klein bootje van een andere gulet. De Spaanse dames rennen allemaal op en neer en na tien minuten zitten ze in het bootje voor de trip.

Daarna gaan we weer terug en komen aan in een rustige baai. Daar blijven we tot een uur of twee. Na de lunch varen we naar de haven van Kekova, die vol ligt met dure zeiljachten. We zijn hier al eerder geweest. Het is veel veranderd. De steigers zijn vernieuwd en de wegen zijn bestraat. Met Henny, Conny en Rianne ga ik het dorpje in. Het is niet veel meer dan twee straten. Er lopen veel zwerfkatjes rond. Ze zien er gezond uit. We gaan wat drinken aan de haven en lopen terug naar de boot. Net iets over zeven komen de excursiegasten terug en varen we in het donker uit naar een rustige baai, waar we voor anker gaan en gaan eten. Deze keer is het wat meer dan gisteren en het smaakt goed. Tot een uur of elf blijven we nog zitten en daarna gaan we naar bed. Inmiddels hebben ook Henny en Conny besloten buiten te slapen, dus het is wat drukker op het dek. Ook nu wordt het weer een zeer rustige nacht.

1109 Turkije 113

We liggen ter hoogte van Kekova als we weer wakker worden. We ontbijten er rond half negen. De boot vaart een eindje door en gaat voor Kale voor anker, nadat hij over de verzonken stad heeft gevaren. Je krijgt de gelegenheid om even aan land te gaan om het dorpje en wellicht het kasteel te bezoeken. Rian en ik gaan een spelletje Triominos spelen. Je kunt uiteraard ook gaan zwemmen. Wel is het er erg druk met zeilboten en dagtourismeboten. De Spaanse dames gaan even aan land en komen vlak voor de lunch weer terug. Na de lunch vaart de boot een flink eind richting Finike. Hij legt aan in een mooie baai, waar we de rest van de middag blijven. Tegen lunchtijd vaart hij terug richting Kale. In een baai hier in de buurt leggen we aan voor de nacht. De bemanning trekt veel op met de bemanning van de Neseli 2. Ze volgen elkaar en delen bemanning en spullen uit. 's Avonds krijgen we een luxe maaltijd met garnalen, gebakken inktvisringen en weer vis. Rianne, Conny en ik spelen 's avonds weer spelletjes Triominos. Op een gegeven moment zak ik door een stoel. De stoelen zijn allemaal slecht, en het is dan ook niet toevallig dat ik door zo'n gammel ding zak. Tegen elven verdwijnt iedereen weer naar zijn slaapplaats.

We worden wakker en het blijkt dat er iets aan de hand is met onze oudste gast Jörk. Hij komt niet aan het ontbijt en volgens Soja is hij ziek. Na het ontbijt vertrekken we. We varen terug richting Kekova en leggen aan op een idyllische plaats met de naam Carlos bay. De Neseli-2 ligt weer naast ons en op deze boot blijkt een Nederlands stel te zitten uit Eindhoven. Naast deze twee Nederlanders zijn er daar bijna uitsluitend Zweden en Denen aan boord. We zien hier enorm veel kleine vis in het water waaronder een aantal slangachtige vissen van ongeveer een meter lang. Een van de Turkse bemanningsleden van de Neseli-2 vangt zo'n slang, maar het beest blijkt niet eetbaar en wordt teruggegooid. Wel worden er weer veel kleine visjes gevangen, die we later op de dag als aperitief zullen krijgen. We gaan lunchen en gelukkig is Jörk weer een beetje opgeknapt en eet hij mee.

We blijven nog een hele tijd in de baai, maar aan het einde van de middag gaan we toch naar een gebied met veel eilanden, waar veel boten overnachten. Er zijn veel activiteiten, zoals parasailen, ijsverkoop, waterscooter huren en er is zelfs een cafe, The Smuggler's Inn. Niet dat we daarvan gebruik hebben gemaakt. We spelen nu met vieren Triominos, dat wil zeggen Wolfgang, Conny, Rian en ik. Het spel is simpel uit te leggen en de taal (getalletjes) is universeel. We eten ‘s avonds gehakt (kofte) en couscous met salade. Later wordt de sfeer opgevoerd doordat de bemanning een geïmproviseerde etagère heeft gemaakt, gevuld met fruit en vuurwerk. De muziek gaat ook een tandje harder. We raken ook meer in gesprek en het blijkt dat de Spaanse dames uit Mallorca komen en een ingewikkeld vluchtschema hebben afgewerkt, voordat ze hier waren. De volgende dag zullen we om vier uur weer vertrekken richting Kemer. Dat weerhoudt niemand ervan om het toch relatief laat te maken. Rond twaalven gaan we pas naar bed. Ik slaap op het dek en inderdaad even na vieren vertrekt de boot. De lange reis verloopt rustig en ik word zelfs niet weggespatterd op het dek.

De laatste volle dag breekt aan. Het is heiig en er zijn wat wolkjes. We varen al vanaf iets over vieren aan het varen. we varen in een keer door naar een baai voor Tekirova. Daar gaan we ontbijten. Aanvankelijk was het de bedoeling dat we na een uur zouden verder varen naar Phaselis. Door onbekende oorzaak - de kapitein in slaap gevallen?- gebeurt dit niet. Het begint echter bewolkt te raken en het gaat zelfs een beetje regenen, terwijl we een spelletje Triominos aan het spelen zijn. Na de bui meldt de kapitein dat we niet door zullen varen naar Kemer. Toch licht hij op een moment het anker en vaart hij naar Phaselis. Daar zullen we overnachten en zal ook onze eindbestemming zijn. Jork is inmiddels een beetje opgeknapt en is bovendien jarig. We zingen een lied voor Jork en Jork trakteert op witte wijn. Als we op het einde van de avond nog een raki vragen, moet deze worden gehaald van de Neseli 2, door ons al tot Nessie omgedoopt. Ik besluit, vanwege de harde wind, om binnen te blijven slapen. De volgende morgen vertrekken drie van de vijf Spaanse dames al vroeg van boord. We zullen ze niet me zien Het is zonnig weer, maar het waait stevig. Om acht uur vertrekken ook Hella en Wolfgang, die we nog uitzwaaien. Om 10:30 uur vertrekken ook Jork en Soja. Ondertussen reken ik af. De schade blijft beperkt. Jörk en Soja worden met het kleine bootje aan land gezet. Met Rian en Conny spelen we nog een spelletje. Om een uur vertrekken ook Conny en Henny en blijven wij met Rian over, afgezien de twee Spaanse dames die zijn achtergebleven, waaronder het liefje van de kapitein. Tegen drie uur worden ook Rianne en wij in het bootje geplaatst om te vertrekken met een transferbusje. Het blijkt dat hij alleen ons naar de luchthaven moet brengen. Onderweg stopt het busje in Kemer omdat Rian nog wat medicijnen wil inslaan bij een apotheker. Daarna rijdt het busje door naar het vliegveld. Rianne en wij hebben dezelfde vlucht van ArkeFly. We eten en drinken nog wat op het vliegveld en stappen op tijd in in het vliegtuig, een Boeing 767-300. Het vliegtuig vertrekt ongeveer 20 minuten eerder dan voorzien. Dat is mooi meegenomen.

En zo komt een einde aan onze vakantie in Turkije.

Wat betreft de boot was het een stapje terug. De bemanning was niet echt capabel, sprak geen buitenlandse taal en informeerde ons slecht. Het onderhoud van de boot was abominabel; op het einde was bijvoorbeeld het water op, de wc liep slecht door, het dek werd niet schoongemaakt, de emmertjes gebruikt wc- papier werden slechts twee keer opgehaald en noem maar op. Ze trokken de Spaanse dames voor en waren voornamelijk met zichzelf bezig of met vissen. Dat konden ze overigens wel goed. We hebben geen evaluatiepapieren gehad, zodat we dit ook niet konden ventileren. Niet dat we verwachten dat ze hiermee iets zullen doen, maar je kunt het zo wel een beetje van je afschrijven. 
Ten aanzien van de bemanning zou ik deze een onvoldoende willen geven. Het eten was redelijk, maar we hebben dit zowel beter als meer gehad tijdens eerdere blue cruises.

Ook het feit dat ze ons op geen enkele manier goed informeerden speelt ook niet in hun voordeel. Ook hun planning deugde niet en ze waren niet met ons als klanten bezig. Het gezelschap was wel gezellig, al had het verschil tussen mannen en vrouwen 3 versus 11 wel evenwichtiger mogen zijn en was het leuker geweest als we een echte kans zouden krijgen om in gesprek te raken met de Spaanse dames. We hebben vooral opgetrokken met de Nederlandse gasten en die waren zeker gezellig. Ook het Duitse stel Wolfgang en Hella was leuk. Jörk was een hork en als hij niet telkens aan het klagen was geweest over de harde muziek en op tijd naar bed, dan was het wellicht ook nog veel gezelliger geworden.

Met de Spaanse dames hebben we daarom geen contact gehad. Ze hielpen de bemanning wel mee, maar zochten totaal geen contact. Als Jörk niet telkens had zitten klagen was het misschien anders gelopen.

Was het dan een mislukte reis?

Nee, ik weet wat een blue cruise is en wat je ervan kan verwachten. De rust, de prachtige zonsopkomsten en -ondergangen, de sterrenhemels, de onverwachte ontmoetingen, het prachtige weer en het gevoel van vrijheid zijn er altijd en ook deze keer weer. Verder moet je niet teveel letten op de hygiëne aan boord en ook geen smetvrees hebben. Want als Rob de Geus langs zou komen zouden de boten een slechte dag hebben. Maar ik noch mijn vrouw zijn ooit ziek geworden aan boord. Het is ook een verhoudingsgewijze goedkope vakantie, dus moet je ook niet alles verwachten. Toch zijn er met relatieve kleine inspanningen en aanpassingen veel verbeteringen aan te brengen, Maar wellicht moet je dat maar niet doen, anders gaat de charme er misschien wel vanaf.




Reizensite Marjanne & Rinus Krijnen

Dongen

Alle rechten voorbehouden