Tugga (1999) Marmaris-Marmaris

1999Tugga

De tocht die we hebben gemaakt is route twee van bovenstaand kaartje.

Op dinsdag 7 september 1999 arriveerden we tegen de avond in Marmaris, na een vliegreis van ongeveer drie en een half uur vanuit Amsterdam via de luchthaven Dalaman. Al gauw werd duidelijk dat wij met een andere boot zouden varen dan onze collega Marjon, maar ons werd door "I'm only the manager" gegarandeerd dat beide boten samen de route zouden uitvoeren. De touroperator had een programma gemaakt van dag tot dag, maar dit bleek meer een leidraad te zijn. We waren met 5 stellen aan boord, twee uit het Westland, één uit Drenthe, één uit het midden van het land en wij. Wij waren de jongste deelnemers. Het klikte vanaf het begin af aan goed en het is zo de gehele reis gebleven. De boot waarin we verbleven was een "Gulet", hoewel onze kapitein Öskam sprak over een "Caiques". De naam van de boot is "Tugga". Naast de zeer rustige, verlegen en een beetje Engelssprekende kapitein Öskam waren er nog een kok en een scheepsmaatje aan boord, de vijftienjarige Aituç, door ons "Attach" of "I Touch" genoemd. Dit jongste rossige mannetje had al heel snel de harten veroverd van alle passagiers aan boord. Hij bleek een paar woorden Engels te spreken, noemde zich James Bond en door zijn mimiek en streken mocht iedereen hem erg graag. Het bleek mogelijk om excursies te boeken en "I'm only the manager" legde dat uit. Je zou de volgende dag naar Dalyan kunnen en later in de week op vrijdag naar Saklikent, een diepe kloof, gecombineerd met een dorpentocht. Ook een bezoek aan de haman zou kunnen, maar dan moest wel de laatste dag de boot aanleggen in Marmaris. De Westlanders wilden wel naar Dalyan en onze Drentse medepassagiers en wij wilden wel de naar de kloof. Op zich staat de route niet geheel vast. De feitelijke route is afhankelijk van de kapitein, de geplande excursies en de medepassagiers. Dezelfde avond zijn wij na het eten Marmaris ingetrokken. Wij waren hier ruim zes weken tevoren ook geweest en het viel op dat je al kon zien dat we in het naseizoen kwamen. Er waren meer ouderen en het leek allemaal iets minder luidruchtig. Bij twee restaurantjes aan de haven kwamen we kelners tegen die ons nog herkenden van de vorige keer en ons direct koffie aanboden. Deze mensen moeten toch een fabelachtig geheugen hebben, aangezien er sinds die tijd toch tienduizenden andere toeristen zijn langsgekomen. Na een gezellige avond in de haven zijn we teruggekeerd aan boord waar we nog een tijdje met de kapitein raki hebben gedronken. Tegen half vier gingen we pas naar bed. De volgende ochtend zijn we uitgevaren naar de Ekincik-baai. In deze baai zijn we voor anker gegaan en werden in de middag onze Westlandse medepassagiers met een bootje opgehaald om naar Dalyan te gaan. Wij hebben gesnorkeld, gelezen en gezwommen in deze mooie baai. Tegen de avond werden onze dagtoeristen weer teruggebracht. De zee bleek nogal zwaar te zijn geweest en het was erg warm aan land. Op 9 september zijn we op tijd vertrokken richting Ölüdeniz (vertaald: dode zee, vanwege de weinige golfslag). Ölüdeniz dat nog voorbij Fethiye ligt is het mooiste strand van Turkije. Een volmaakt wit zandstrand met een paradijselijke achtergrond van groen getooide bergen. Je kunt hier echter niet aanleggen en na enig rondvaren hebben we een eindje terug de boot voor anker gelegd voor een eiland met een verlaten dorp. (Bestas). Diezelfde dag zijn we tegen de avond richting Fethiye gevaren. Deze reis was behoorlijk heftig. De boot schommelde flink en de kapitein had het zeil aan de fokkemast opgestoken. Twee van onze passagiers kregen last van zeeziekte. Net voor Fethiye ging de boot in een baai voor anker. We hebben vanaf die nacht 's nachts op het dek geslapen.

1999KLoofDe volgende ochtend was er een bijzonder mooie zonsopgang vanwege de lichte bewolking. We zijn na het ontbijt naar de haven van Fethiye gevaren. Fethiye lijkt kleiner dan Marmaris, maar er wonen in feite meer inwoners dan in Marmaris. Het is echter van oudsher geen echt toeristenplaatsje maar een tuindersstadje. Er wonen zo'n 50.000 inwoners en in de zomer komen er zo'n 25.000 toeristen bij. In Fethiye stond de excursie naar de kloof op het programma. Om half tien zouden we worden opgehaald met een bus. Dit werd echter elf uur, vanwege het feit dat een andere boot nog niet was gearriveerd. De kapitein van deze boot sprak namelijk geen woord buitenlands en had niet begrepen dat hij op tijd aanwezig moest zijn in Fethiye voor de excursie. Men had hem dit ook niet duidelijk kunnen maken. Om kwart over elf vertrok de bus met Ümit als reisleider. Het achterland van Fethiye bestaat uit enorme indrukwekkende bergen tot wel 1800 meter hoog. Het is een erg vruchtbaar gebied en je ziet overal vollegronds- en kassentuinbouw. Eerst hebben we een moskee bezocht. Een bekend verhaal aangezien we een dergelijk bezoek ook al bij onze vorige vakantie hadden gedaan. Vervolgens zijn we weer naar zo'n coöperatieve kledenknoperij gegaan. Deze was schandalig commercieel. Ik verdacht er de beheerders van dat er nauwelijks productie was (er waren maar twee productieve vrouwen aanwezig) en men werd al na vijf minuten naar de ruimte gebracht waar men de kleden kon bekijken en eventueel kon kopen. Hiervoor nemen ze alle tijd, en er zijn altijd wel één of twee mensen die zogenaamd geïnteresseerd zijn en het hele programma ophouden. Verkocht wordt er niets. In Nederland zijn de traditionele kleden niet erg trendy en Nederlanders zullen zeker niets kopen wanneer er geen vergelijkingsmogelijkheid van producten en prijzen is.

Na dit bezoek vertrok de bus naar Saklikent, volgens de gids de op één na diepste kloof in de wereld na de Grand Canyon. De kloof is 18 kilometer lang en je kunt er een stuk via een loopplank inlopen. Indien je verder wilt moet je door het water waden door het koude water. Grappig is dat deze toeristische attractie als zodanig pas 15 jaar geleden ontdekt is. De gehele infrastructuur, inclusief de weg ernaar toe is nog in ontwikkeling. Veel traditionele Turken proberen onderweg hun koopwaar te verkopen of hebben primitieve terrasjes en restaurantjes gemaakt. In de kloof is na een paar honderd meter een grappig terras gemaakt waar je lekker kunt zitten en kan genieten van de donderende stroomversnelling, de steile rotsen van de kloof en uiteraard het koele bier. Naast het in de kloof lopen kun je ook in de rivier bij de uitmonding van de kloof in groepen gaan raften. Niet echt gevaarlijk en voor een meerprijs van 25 gulden voor de liefhebbers een leuke ervaring. Bij de uitmonding van de kloof was ook een open-lucht internetcafé, de Riverbar, hetgeen wel het laatste was wat je daar zou verwachten.

's Avonds is de boot weer vertrokken naar een baai voor Fethiye, waar we hebben gegeten en de nacht hebben doorgebracht. De volgende dag, zaterdag, zijn we na een middellange reis in de buurt van Tersane terecht gekomen. Onderweg zijn we langs een verzonken stad gevaren. We hebben een aantal keren aangelegd, onder andere in de baai waar volgens de overlevering het badhuis van Cleopatra zou hebben gestaan. Er staat in deze baai een door een aardbeving gedeeltelijk verzonken huis. Dit is een heel leuke snorkellokatie. Aituç entertainde ons door vanuit een wel 10 meter hoge boom zo de baai in te springen. Diezelfde avond voeren we naar een locatie waar meer boten aanmeerden om een barbecue op het strand te organiseren. Dit was erg leuk en voor de variatie weer eens wat anders. 's Avonds werd er nog een kampvuur gesticht en gedanst. Met achten van ons hadden we afgesproken om de volgende ochtend zeer vroeg op te staan (kwart over zes) om de zonsopgang te bekijken. Inderdaad hebben we dit gedaan, alhoewel we wel een half uur moesten wachten in verband met de hoogte van de bergen waarachter de zon moest opkomen.

Op zondag hebben we nog een aantal baaitjes aangedaan en op diverse lokaties gesnorkeld en gezommen. 's Avonds hebben we veel gekaart en ze hebben ons "boeren"-bridge en sweepstaken geleerd. Allemaal erg gezellig.

Op maandag zouden we om half zes vertrekken richting Turunç (voor Marmaris) Vanwege het tij en de wind was het belangrijk zo vroeg mogelijk te vetrekken. De zee ging flink tekeer, maar op het voordek was het toch prettig vertoeven in de slaapzak. Onderweg hebben we even drie dolfijnen naast de boot gehad waarvan er één slechts een paar meter van ons vandaan zwom. Rond half elf waren we in Turunç. Later op de dag zijn we naar "paradijseiland" gevaren, vlak voor Marmaris. Hier hebben we de nacht doorgebracht met uitzicht op Marmaris. De volgende morgen vroeg is de boot naar de haven van Marmaris gevaren. 's Middags zouden we om kwart voor drie worden opgehaald voor de transfer naar de luchthaven Dalaman. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog even door Marmaris te lopen en wat terrasjes aan te doen. Over de terugvlucht zal ik het maar niet hebben. Geteisterd door vertragingen wil ik deze maar zo snel mogelijk vergeten.




Reizensite Marjanne & Rinus Krijnen

Dongen

Alle rechten voorbehouden