Vlieland (2010)

Reisverslag Hilversum, Harlingen en Vlieland:  27 augustus 2010 – 3 september 2010

vlielandvpWe vertrekken aan het einde van de middag op een winderige dinsdag naar Hilversum, waar we een dik uur later ons melden bij de receptie van Hotel “Gooiland”, in het centrum van de stad. Het naar schatting 50 tot 60 jaar oude hotel is netjes, schoon, maar ook wel gedateerd. Het heeft zogenaamde authentieke kenmerken en ziet eruit als het decor van een Zuid-Franse glamourfilm uit begin jaren zestig. De ongelijke tegelvloer bij de receptie is al niet echt een visitekaartje en de vier sterren die ze zichzelf geven, zie ik er niet aan af. Mogelijk wel in de tijd dat het werd geopend, maar inmiddels zou daar best wel een sterretje af kunnen. De kamer is ruim, heeft enkel glas in een stalen kozijn en het sanitair is schoon en functioneel, maar zeer eenvoudig. Wel fijn is dat je zelf koffie of thee kunt zetten.


Na aankomst gaan we naar een terras, dat door een blogvriendin van Marjanne was aanbevolen.
We gaan nog even buiten zitten, want afgezien van de vlagerige wind is het in de zon ng best lekker. Het restaurant heet Zilt & Zo en is ingericht als een strandtent op een zeer aansprekende wijze. De gerechten zijn erg lekker en de prijs valt alles mee. Een aanrader!
We blijven nog wat hangen en lopen daarna nog wat verder de stad in. Het is uiteraard maar een doordeweekse dag, maar het is er erg rustig. Veel zaken zijn gesloten en uiteindelijk vinden we één kroeg, waar nog wel wat leven is: In Dubio. In Dubio staan ze hier niet tegenover het anti-rookbeleid. Er wordt volop gerookt in het café en Marjanne krijgt daarbij als roker nostalgische gevoelens over.
Niet al te laat gaan we weer terug naar het hotel waar we gaan slapen. Het valt op dat ondanks de ligging en de slechte isolatie van het hotel het ’s nachts toch rustig is.

De volgende dag staan we op en ontbijten in het hotel. Een prima uitgebreid en eenvoudig ontbijtbuffet, maar gezien de prijs €15,00 pp lijkt het de winstpakker voor het hotel.
Marjanne gaat op weg naar haar nabij wonende blogvriendin en ik moet nog even naar Zeist om een vergadering bij te wonen, die ik zo belangrijk vind, dat ik deze niet wil missen.
Rond half twee vertrekken we naar “Beeld en Geluid” op het mediapark. Onderweg merk je wat voor een rampzalige verkeerscirculatie de stad heeft. Er is met zijn vele éénrichtingstraatjes niet door te komen en in het centrum beweegt zich het verkeer als één grote langzaam rijdende file.
Het is sowieso een rommelige stad. Het lijken aan elkaar gegroeide dorpjes en vooral de bouwstijlen die door elkaar gebruikt zijn, geven niet echt blijk van een verantwoord stedenbouwkundig inzicht de afgelopen 100 jaar. Het oogt ook een beetje armoedig, alhoewel er veel grote (oude) villa’s zijn en er wel veel groen in de straten is.
Het centrum “Beeld en Geluid” is een prachtig kleurig gebouw aan de rand van het mediapark.
Je kunt er een experience ondergaan, waarbij je een ring als sleutel gebruikt voor je rondleiding.
Het is heel speels opgezet met enorm veel kleurgebruik. Ook kinderen kunnen hier zich goed vermaken. Het centrale thema is de geschiedenis van de audio en visuele beleving en dat komt er ook wel goed uit. Via honderden schermpjes en hoofdtelefoons kun je duizenden fragmenten van TV-series, nieuwsfeiten, etc zien en horen. Ook is er een klein omroepmuseum in gevestigd. Je kunt best veel dingen doen, maar uiteindelijk is het wel veel van hetzelfde. Als je vooral een TV-liefhebber bent kun je hier je hart ophalen. 
Het centrum is in 2006 geopend en je ziet dat het al wat slijtsporen heeft. Sommige dingen werken niet meer of niet goed en je mist de nieuwste ontwikkelingen op bijvoorbeeld  het terrein van social media. Wellicht ben ik te kritisch gezien mijn multimediale achtergrond. Bijna alle mensen die ik heb gesproken die hier eerder zijn geweest zijn vol lof over dit centrum.

Op het einde van de middag wringen we ons weer door het vastzittende verkeer naar ons hotel, waar we de auto parkeren.

Daarna vertrekken we weer de stad in en lopen wat rond in het winkelcentrum, waar aardige plekjes worden afgewisseld met spuuglelijke gebouwen. Het weer is redelijk en we gaan nog een uurtje bij “Flater” op het terras zitten. We besluiten te gaan eten bij het restaurant “Open Keuken”; de buurmn van Zilt & Zo, waar we gisteren gegeten hebben. Dit restaurant dat inderdaad een open keuken heeft is ook heel gezellig ingericht, waarbij vooral weegschalen een centrale plaats hebben. Men kent hier het principe van kleine hapjes, waarvan je er dan een aantal als voor- en als hoofdgerecht kan nemen. Het eten was voortreffelijk en ook hier bleef de schade aan de kassa beperkt.
We gaan op tijd terug naar het hotel;  de vermoeidheid begint parten te spelen. We drinken nog een glas op onze kamer en gaan slapen, terwijl de regen onophoudelijk naar beneden komt.

De volgende dag regent het nog steeds erg hard. Sterker nog: er wordt aangekondigd dat de regen die gisteravond is begonnen minimaal 36 uur zal aanhouden en meer neerslag zal produceren dan de hoeveelheid van een normale maand augustus. De natste dag van het jaar dus.
We pakken onze spullen, gaan ontbijten, checken uit en gaan op weg naar het noorden. Onze bestemming zal Harlingen zijn, maar we hebben besloten om langs Heerenveen-Oranjewoud te rijden om het museum Belvédère te bezoeken. Dit prachtige gebouw ligt in een mooi parklandschap en als we aankomen besluiten de regenwolken even de sluizen dicht te houden. Het gebouw, dat van de BNA (Beroepsgroep Nederlandse Architecten) in 2006 de prijs voor mooiste nieuwe gebouw van Nederland heeft gekregen, is inderdaad erg mooi. Er is een vaste collectie van een aantal –meestal- Friese kunstenaars en er is een tijdelijke expositie met de naam “Beroerd Landschap”. Eerlijk gezegd kon ons de collectie niet echt bekoren (best beroerd)  en ook de tijdelijke expositie was  - buiten een enkel schilderij om - ook niet echt indrukwekkend. Dit in tegenstelling tot het mooie gebouw. Na er geluncht te hebben zijn we weer vertrokken naar onze bestemming Harlingen.

2010Harlingen

Het valt op dat er in Harlingen een groot reuzenrad in de stad staat, dus we denken dat het kermis is. Eenmaal aangekomen in hotel Zeezicht blijkt dat het gaat om de jaarlijkse visserijdagen; een meerdaags feest waarbij van alles wordt georganiseerd, min of meer om het toeristenseizoen af te sluiten.  We hebben dus geluk dat we nog een kamer hadden kunnen reserveren. Het hotel is oud, maar wel bijgehouden. Het kamertje is erg klein, ligt aan de achterkant, maar heeft een prachtig uitzicht op de  haven. Het eenvoudige sanitair staat boven op elkaar, maar alles werkt toch.
We besluiten het stadje in te lopen. Het regent dat het giet, dus iedereen zit onder plastic. Er is een grote braderie/markt, maar door het slechte weer is deze geheel verwaterd. Ondanks het weer zijn er toch nogal wat mensen op de been. We raken met een Fries echtpaar in contact, waarbij blijkt dat we dezelfde vakantieliefde: Turkije hebben. Na dit aardig onderonsje gaan we weer terug naar het hotel waar we gaan eten. De eetzaal heeft ongeveer hetzelfde uitzicht als onze kamer. De maaltijd is prima (Marjanne IJsselmeerpaling en ik een enorme lamsschouder die aan twee kanten uit het bord prijkt.

Rond negenen gaan we weer het stadje in. Overal muziek en DJ’s en het is goed druk op straat al is de regen nog niet over. We belanden in een café waar een gitarist/zanger: “The Chief”, als eenmansband een enorm scala aan pop en rocksongs laat passeren uit de jaren 60,70 en 80 op een magistrale wijze. Het is een enorm goede gitarist en speelt zo alle solo’s zoals het origineel. Ook hier heerst een goede sfeer. We zijn nog niet binnen en krijgen beiden al  een glas bier in onze handen gedrukt. Verder wordt er hier stevig gerookt binnen. Ik vraag me af hoe lang Klink’s anti rookbeleid het nog houdt.
Tegen middernacht gaan we weer naar ons hotel, waar we met de dienstdoende receptionist nog een afzakkertje pakken.

Op vrijdag staan we op en de regen is nog steeds niet over. Ik koop gauw een krant en we duiken achter een kop koffie in de lounge van het hotel nadat we hebben ontbeten en hebben uitgecheckt.
Rond half twee zijn we bij rederij Doeksen, waar het een drukte van jewelste is. Inmiddels is het wel droog. We schepen in de “Vlieland”, een veerboot die vijf jaar geleden in de vaart is genomen en in de Filipijnen is gebouwd. Na ruim 1,5 uur komen we in Vlieland aan. De bagage blijft in de aparte bagagewagen voor strandhotel “Seeduyn” en wij stappen in in de gereedstaande bus. Het busvervoer op het eiland is gratis, wanneer je gast bent van “Seeduyn”. 
We checken in en bewonderen onze suite op de eerste verdieping met super de luxe sanitair, een ruim balkon aan de zeezijde en een grote kamer met bankstel, grote flatscreen tv en een mooi groot bed en zeer veel kastruimte. Niet te vergelijken met het claustrofobische kamertje in Harlingen.
We gaan even naar het mooie strandpaviljoen “’t Badhuys”  die ook van “Westcord” is en drinken daar onze eerste drankjes onder de blote hemel in de zon.
Na ruim anderhalf uur besluiten we onze bagage op te pikken en ons in onze suite te gaan installeren. Het blijkt dat je in het hotel gebruik kunt maken van gratis WiFi, waarmee ik zowel de iPAD als de laptop op kan aansluiten.
We gaan vervolgens eten in de brasserie: “Brassery”. Een gezellig ingerichte grote zaal. Het eten en drinken is goed en redelijk geprijsd. Na afloop lopen we nog wat rond in het hotel en komen uit bij de expositie van Maja Boot, die mooie schilderijen maakt.
Daarna op weg naar “’t Badhuys”,  terwijl het inmiddels donker is. We drinken hier nog wat en daarna vertrekken we naar onze kamer.

Op zaterdag worden we wakker en het weer is wisselvallig: regen wisselt af met zonneschijn. We ontbijten in de ontbijtzaal, waar het behoorlijk druk is. We bezoeken de manege, die naast het hotel ligt, waar Marjanne wat warme neuzen moet aaien.
Iets over een vertrekken we met de bus naar Oost-Vlieland, maar blijven even zitten zodat we in het Posthuys aankomen. Onderweg vooral natuur: bossen, groen en de wadden. Na een korte intermezzo vertrekken we naar het dorp. We stappen uit bij het “Groene Kruis” en lopen geleidelijk aan de gezellige winkelstraat in. Er zijn leuke winkeltjes en eethuisjes. We eten lekkere clubsandwiches bij De Lutine en doen nog wat boodschappen. Daarna vertrekken we naar het hotel met de bus. Het weer blijft wisselvallig. We hebben gereserveerd in het restaurant “Entre deux Mèrs”, niet vernoemd naar de Franse witte wijn , maar een woordspeling omdat het restaurant letterlijk tussen de wadden- en de noordzee ligt. Als we rond half acht komen, zijn we nog de enige bezoekers. Een kwartier later druppelen er meer gasten binnen. Na een half uur komt er een grote groep bridgers die een jaarlijks uitje hebben op Vlieland.
De kaart van het restaurant is bijzonder klein. (Slechts 2 vis- en 2 vleesgerechten), waardoor we maar besluiten een viergangen verrassingsmenu te kiezen. Het restaurant is de top van de restaurants van Seeduyn, maar maakt dit niet waar. Het eten is zeer middelmatig en ondanks dat de prijs niet veel hoger is dan in de brasserie, is de prijs-kwaliteitsverhouding slecht. We nemen nog een borrel in de lounge van de Brassery.

Zondagochtend staan we op en zien dat het nog steeds erg grijs is buiten. Zware bewolking en af en toe een plensbui. Vandaag gaan we met de Vliehors Expres naar de zandplaat Vliehors en worden om 11:00 uur opgehaald vanaf het strand.  Dit gebeurt in een speciaal geprepareerde gele vrachtwagen, die waarschijnlijk ontworpen is voor het leger. Er kunnen vijftig man in. Sjoerd, de accordeonman speelt een visserdeuntje en Folkert, de chauffeur, vertelt smakelijke verhalen.

2010Vliehorsexpres

De heentocht is 23 kilometer. Onderweg zien we de schietdoelen (3 tanks) van de luchtmacht, alsmede hun kleine basis en uiteindelijk komen we aan in het piratennest, een ommuring van wrakhout, alwaar binnenin een drenkelingenhuisje is geplaatst in 1890 en nu dienst doet als juttersmuseum. Folkert vertelt hier in het huisje veel leuke anecdotes over. 
Leuk is dat in de banden van de vrachtwagen teksten zijn gekerfd, die door het rijden in het zand worden uitgerold. Erg grappig en origineel. Door het springtij kunnen we geen blik werpen op de zeehonden (als ze er al zijn). Vreemd genoeg is de Spartaans uitziende vrachtwagen comfortabeler dan je zou verwachten. De tocht duurt in zijn geheel twee uur en om één uur zijn we weer terug, waar we in het –ondanks het slechte weer- drukke strandpaviljoen wat gaan lunchen.

Het hotel is een geliefde plaats om feesten te vieren en in de verschillende zalen verblijven dan ook het gehele weekend grote groepen feestgangers. Maar op zondagmiddag wordt het een stuk rustiger. Zondagavond eten we in “’t Badhuys”. Ook hier is het een stuk rustiger dan de dagen ervoor. We eten er goed voor een redelijke prijs en gezien het opruimgedrag tijdens onze maaltijd, zal de zaak wel op tijd dicht zijn.

Maandagochtend is het weer nog steeds onstuimig. Er trekken nog een paar buitjes over, maar je merkt dat het zal gaan opklaren. We ontbijten tegen tien uur en merken dat het aanmerkelijk rustiger is, dan de afgelopen dagen. De helft van de ontbijtruimte is niet meer toegankelijk.
Na de middag vertrekken we te voet naar het dorp: een wandeling van ongeveer 20 minuten tot de rand en binnen het half uur ben je bij de haven.  We drinken en eten wat bij het Geuzennest en gaan met straffe wind te voet het dorpje verder in om langs de oostzijde via camping Stortemelk en verderop op het strand uit te komen. Daar maken we wat foto’s en verzamelen wat schelpjes. De zon is inmiddels behoorlijk doorgebroken en de rest van de middag blijven we op het terras van “’t Badhuys”. 
’s Avonds eten we in de Brassery en gaan vervolgens terug naar onze kamer.

Op dinsdagochtend is het nog wel bewolkt en komt er zelfs nog een spat regen uit de wolken, maar het ziet er naar uit dat het voor de rest van de dag beter zal worden. Ook ’s nachts heeft het niet zo hard meer gewaaid en ook nu is de wind een stuk minder. Rond half twee vertrekken we naar het dorp via een omweggetje door het bos. Er zijn overal schelpenpaadjes waarop je met de fiets of te voet de duinen van Vlieland kan doorkruisen. Na een klein uur lopen komen we aan in het dorp waar we gaan lunchen bij De Lutine, hetgeen de vorige keer goed bevallen was. We gaan vervolgens naar het Tromp;s Huys museum, waar een alleraardigste mevrouw ons rondleidt in de wereld van Betzy Akersloot-Berg, een kunstenares, die eind 19e eeuw in dit huis woonde en voor die tijd als vrouw zeer ondernemend was. Ze kreeg schilderles van Mesdag, waarvan van zowel de man als vrouw  schilderijen tentoongesteld zijn. Ook uiteraard schilderijen van de vroegere bewoonster zelf die zich vooral met vergezichten en de zee bezighield. Een aardig museum en afgesloten met een vakantievideo van een rijk Haags gezin uit de jaren 30, die een trip naar Vlieland maakte. Deze film laat duidelijk zien hoe het eraan toeging op dit eiland in die tijd. Deze stomme film werd door een suppoost op een heel onderkoelde wijze live toegelicht. Voor de €2,75 per persoon krijg je hier waar voor je geld.  We gaan verder en in de zon op het terras zitten bij hotel Zeezicht. Daarna eten we bij eetcafé De Lutine, waar we ’s middags ook al hebben geluncht. Het eetcafé, dat weliswaar groot, maar toch gezellig is, heeft deze avond niet al te veel gasten. Het eten smaakt voortreffelijk en de prijs-kwaliteitsverhouding is dik in orde. We wandelen in een kwartier terug naar ons hotel en na een bezoekje aan de lounge van de Brassery gaan we naar onze kamer.

2010Reddinghuisje

Op woensdag is het mooi weer. We hebben kaartjes voor de Vliehors Expres genomen die om één uur vanaf het strand vertrekt. Nu willen we deze zandvlakte ook weleens bekijken met goed weer. De Vliehors Expres vertrekt met twee vrachtwagens naar de Hors. Met mooi weer is het zicht op het zand geheel anders en als bijkomend voordeel hebben we een uitje naar de zeehonden bij Robbenhol. We zien inderdaad een paar exemplaren op zee zwemmen. Rond drie uur zijn we terug en we besluiten de middag door te brengen in het strandpaviljoen.  Ook ’s avonds eten we hier in het strandpaviljoen bij een mooie ondergaande zon.

Op donderdag, de laatste volle dag, willen we eigenlijk gaan fietsen, maar helaas: ’s morgens lijkt het weer te zijn weer omgeslagen. Het is grijs en het regent. Geen weer dus om te gaan fietsen. Dat zullen we moeten uitstellen tot een volgend bezoek aan Vlieland.  We gaan na de middag met de bus naar het dorp. We lunchen bij het Praethuys (ook van Westcord) en gaan naar de Noordwester, een tentoonstellingsruimte en ook een juttersmuseum. Het is een wat rommelige ruimte, maar er is veel te zien: van zand van overal ter wereld tot walvisgeraamtes en een indruk van het oorlogsverleden. Inmiddels is het goed weer geworden. We gaan na wat winkelen naar het terras bij “Zeezicht”. Op 3,4 en 5 september is er op Vlieland een festival met de naam “Into The Great Wide Open”. Je ziet dat het soort toerist verandert. Eerst vooral ouderen en gezinnen met hele kleine kinderen, nu meer jongeren die meer een festivalpubliek zijn. Het is daarmee wel drukker dan de dagen ervoor.
Na dit terrasbezoek gaan we eten bij “het Armhuis”, een mooi, oud historisch pand naast de kerk. Het restaurant staat goed aangeschreven. De menukaart is er eigenlijk niet. Je kunt niet echt kiezen; een vast menu is de enige keuze. We nemen een viergangen-menu met een wijnarrangement. Het smaakt voortreffelijk en vooral de wijnen zijn zeer lekker en goed gekozen. De prijs valt erg mee. Het is het beste restaurant van het eiland en tevens een soort galerie,  met veel kunst, onder andere van Corneille. Het blijkt een erg leuke ervaring en zeker een plek om ooit eens terug te komen. Ook goede muziek en een prettige ambiance. Het restaurant is opgedeeld in kamertjes, waardoor het een intieme sfeer schept. De wat excentrieke kunstzinnige gastvrouw is zeer aardig. Kortom een leuk slotstuk van onze vakantie op Vlieland.

Op vrijdag 3 september start de dag met zonneschijn. Na het ontbijt vertrekken we met de bus naar de boot waarna we in Harlingen de auto ophalen en naar huis rijden.

De vakantie in Vlieland is erg goed bevallen en gezien zijn intimiteit wellicht het mooiste eiland van de Wadden (over we kunnen nagaan na vier Waddeneilanden.)

Leuke websites over Vlieland

2010Badhuiswolken




Reizensite Marjanne & Rinus Krijnen

Dongen

Alle rechten voorbehouden