Marmaris (1999)

Marmaris is een stadje met ruim 20.000 inwoners in de winter en 120.000 in de zomer. Het is het Renesse van Turkije en groeit langzaam samen met het buurdorp Icmeler tot één langgerekt toeristenoord. Icmeler is een modern toeristenplaatsje met een mooier strand dan Marmaris. In Marmaris is niet veel te vinden op oudhuidkundig of cultureel terrein. Enkel een kasteeltje in de achtergrond van de haven en een brug die wij nog niet eens hebben gezien. Marmaris is normaliter in de zomer een plaats waar je over de koppen kunt lopen. Door de bedreigingen van de PKK en de massale annuleringen van vooral Duitsers en Nederlanders was het er nu voor de toerist gezellig druk. De Turken klaagden echter steen en been. Door mijn fysieke omstandigheden hadden we pas een dag voor vertrek geboekt en door de PPK-toestand bleek dit nog mogelijk ook.Je landt op Dalaman en moet zo'n 1,5 uur in de bus zitten eer je op de plaats van bestemming bent. De bus rijdt door een prachtig natuurgebied met veel middelgebergte en prachtige natuur. Door het tijdstip ('s avonds) hebben we hier op de heenweg niets van gezien. Het appartement gelegen in een appartementenwijk met de naam "Club Ege" is een vrij nieuw familie-appartementencomplex met ongeveer 15 appartementen met een zwembadje en een poolbar. De kamers zijn ruim,  schoon, voorzien van goede bedden en (op verzoek) airco. Het ligt aan een park-pleintje. Rondom het pleintje liggen meerdere van dergelijke complexen. Sommige zijn wat groter. De eigenaars zijn een zeer vriendelijke bereidwillige familie die goed Duits spreken.  Met een dolmus of taxi ben je zo in de stad of naar het strand (1,5 kilometer). De bazaar is een verzameling van semi-overdekte winkels. Deze winkels zijn van 's morgens vroeg tot 12.00 uur 's nachts open. Ook hier zijn weer veel juweliers en leerzaken. Goud is er door de goedkope arbeidskrachten relatief goedkoop en er zijn veel vaklieden die op verzoek iets kunnen maken.

Tijdens de vakantie werd ik ziek en heb een dokter moeten laten komen. Dit ging perfect. In Marmaris is een internationale huisartsenklinkiek (Mayday) waar Duits- en Engelssprekende artsen werken. De Turken zijn nogal pillengek gezien het feit dat er om de 100 meter een Eczane ofwel apotheek is.

Het weer was uiteraard fantastisch: twee weken geen wolk boven het hoofd en alle dagen 30+ graden Celsius. We hebben drie excursies gemaakt: naar Dalyan, een dorpentocht en de Haman (Turks badhuis).

DAGTOCHT DALYAN, SCHILDPADDENSTRAND, DORPENTOCHT EN DE HAMAN

Met de bus zijn we naar Dalyan geweest. Onderweg hebben we een ooievaarsdorp aangedaan waar wel zo'n 30 ooievaars waren. Vervolgens zijn we doorgereden naar Dalyan alwaar we moesten inschepen in een voormalig vissersbootje.De Nederlands-sprekende gids wist erg veel te verellen over Kaunos en de in de bergen uitgehouwen koningsgraven. Vervolgens zijn we doorgevaren door de delta, ook wel de "Turkse Biesbosch" genoemd, naar schildpaddenstrand. Op dit strand leggen zeeschildpadden hun eieren. Het is een breed en fijn strand met aan de ene kant zout en aan de andere kant brak water. Vervolgens zijn we teruggevaren naar een restaurant en later naar een vulkanisch modderbad met zwaveldampen. Goed voor de huid, grappig om te doen en slecht voor je kleding. Vervolgens zijn we teruggevaren naar Dalyan. Het water in de delta verbindt de zee met het Köycegiz-meer. Door een onderaardse zwavelontploffing twee weken eerder in het meer was het water erg zuurstofrijk geworden en lichtgroen van kleur. Een leuke excursie.

De tweede excusie die we hebben gemaakt was een dorpentocht met de bus naar het achterland van Marmaris. Mooie natuur en lieflijke dorpjes wisselen elkaar af. Tijdens deze dorpentocht hebben we met een Nederlands-sprekende gids kennis gemaakt met het schoolsysteem, de religie en het plattelandsleven. We hebben een klein boerderijtje bezocht waar de familie honing verzamelt en van alles en nog wat teelt. Tevens hebben we een coöperatie bezocht waar jonge meisjes kleden knopen. De belangrijkste bedoeling is echter het aan de man brengen van deze kleden. Ondanks het feit dat ze niet duur zijn lijkt me een vakantie toch niet het moment om duizenden guldens uit te geven aan tapijten. Het deed een beetje denken aan de kerstmarktbusreisjes naar Dortmund: ".....en nu gaan we over tot de verkoop van de dekens..."Al met al toch een leuke excursie met veel afwisseling.

Het geld in Turkije is niks waard. De valuta is de Turkse lira en in 1999 was 1.000.000 lires ongeveer 5 gulden. Het grootste bankbiljet is 5.000.000 lires (25 gulden). Wanneer je hiermee wil betalen kijkt men je aan alsof je met een briefje van duizend gulden komt. Vaak kan men niet eens wisselen. Men is dol op westerse valuta en vooral Duitse Marken zijn erg populair.

De laatste excursie was ook wel erg grappig en wel naar de Haman ofwel het Turkse badhuis. Eerst word je binnengelaten in een zeer warme grote plaats waar het erg vochtig is. Na een kwartiertje zweten word je door een medewerker van het badhuis "gescrubd" ofwel met een ruige washand bewerkt, zodat de oude huidschilfers loskomen. Daarna ga je naar een andere ruimte waar je wordt ingezeept. Na een douche word je gewikkeld in handdoeken en kun je naar de rustruimte om wat te drinken. Een oliemassage is nadien tegen meerprijs ook nog mogelijk. Daarna kleed je je om en word je teruggebracht naar je appartement of hotel.  Zeer ontspannen en vooral aan te raden aan het begin van de vakantie i.v.m. het bruiningsproces.




Reizensite Marjanne & Rinus Krijnen

Dongen

Alle rechten voorbehouden