Curaçao en Bonaire (2015)

Vakantie Curacao en Bonaire (14 november 2015 - 29 november 2015)

Twee weken zijn we in de voormalige overzeese gebiedsdelen geweest; in dit geval Curaçao en Bonaire. Twee benedenwindse eilanden voor de kust van Venezuela in het Caribische gebied. Ondanks dat de eilanden dicht bij elkaar liggen is er een groot verschil tussen de beide eilanden. Curaçao is veel drukker en rommeliger dan Bonaire, en heeft ook meer stranden. Ook de criminaliteit is er groter, al hebben we daar zelf niets van gemerkt. Ga je voor rust, natuur en vooral voor onderwateractiviteiten, dan moet je op Bonaire zijn. Het leven verloopt daar duidelijk in een lagere versnelling. Bonaire is inmiddels een gemeente van Nederland, maar daar merk je gelukkig nog niet veel van.

Klik hier voor het fotoalbum.

Marjanne en ik zijn in 2014 naar Curacao en Aruba geweest en dat was wel bevallen. We hebben daarom besloten om de voormalige overzeese gebiedsdelen nog maar eens met een bezoek te vereren. We starten waar we de vorige keer geëindigd zijn en na een week gaan we naar Bonaire, waar we ook een week blijven.

Op 13 november vertrekken we vanuit een zonnig Dongen richting IBIS op Schiphol. Onderweg verandert het weer in forse buien en windstoten, maar tegen de tijd dat we er zijn is het allemaal weer opgedroogd. We checken in en krijgen een kamer op de derde verdieping. Vorig jaar hebben we ook in dit hotel overnacht voorafgaande aan onze toenmalige vliegreis. We kennen de weg. We zijn rond kwart over vier gearriveerd en we kunnen nog niet naar een bar of restaurant. Die zijn nog niet open. We bedienen onszelf in de lounge en tegen half zes gaan we richting restaurant op de vierde verdieping. We nemen er een drie gangen menu, wat prima smaakt en niet al te duur is. Na het diner gaan we nog even naar onze kamer voordat we met de bus vertrekken naar de Heineken Music Hall, waar we een concert bijwonen van 'Oscar and the Wolf' uit België. Na dit uitstekende concert gaan we weer met de bus, lijn 300, terug naar IBIS. Pal tegenover het hotel is onlangs een oude hangar omgebouwd tot busstation: knooppunt Schiphol Noord. Super handig om vanuit hieruit nar de stad te gaan.
Na terugkomst drinken we nog wat in de bar en gaan vervolgens naar onze kamer.

De volgende ochtend staan we rond zes uur op en ontbijten vervolgens in het hotel. Om half acht gaan we met de pendelbus naar Schiphol. Het is al lekker druk in de bus. Op Schiphol moeten we eerst van onze koffers af. De boarding pass heb ik thuis al uitgeprint, zodat we de koffers bij de 'bagage drop off' direct kunnen inleveren. Nu ja, direct: we moeten aansluiten in een lange rij. Nog even door de douane en we zijn na een uur vanaf vertrek uit IBIS in de taxfree zone. We kopen wat tijdschriften en sigaretten en gaan daarna op weg naar gate F7 waar de Jumbojet van KLM ons zal ophalen. We worden niet verder meer gecontroleerd dan op onze boarding pass.
Met een klein halfuurtje vertraging vertrekt het vliegtuig via Engeland, Bretagne, en de Azoren naar Curaçao.
De reis verloopt voorspoedig. We hebben economy comfort stoelen, waardoor je op zo'n lange reis net iets meer gemak hebt; meer leefruimte in het vliegtuig. (Kosten 100 euro pp per enkele reis) Om drie uur landen we op de luchthaven van Curaçao. Heinz en Petra van Sun Reef komen ons opwachten na de douanehandelingen en het verzamelen van de koffers. Petra brengt ons naar onze accommodatie in St. Michel (Boca Sami)l. Petra is een Duitse en vervangt de Nederlandse eigenaren, die op vakantie zijn in Nederland en Spanje. We krijgen een prachtige bungalow tot onze beschikking, met de naam Manta. Het is zeer ruim met een flinke woonkamer die overgaat in een enorme overdekte veranda met uitzicht op zee. De bijbehorende tuin is zeker 300 m2 en voorzien van twee terrassen met ligbedden. We hebben een trap aan de achterkant waarmee je met de snorkel en flippers direct de Caribische zee in kunt. De achterkant van de bungalow kijkt uit op het westen, zodat we 's avonds de zon in de zee kunnen zien zakken. Het huis heeft een flinke keuken met een reuzenkoelkast en daarnaast nog twee slaapkamers + douche waarvan we er maar één mogen gebruiken.

1511 Curacao Bonaire 008De privacy is overweldigend. We zien enkel mensen die op zee vertoeven. Je bent behoorlijk op jezelf aangewezen. Er is louter Spaans- of papiamentoradio en er is geen TV. Gelukkig wel een goedwerkende wifi.
Naast het huis krijgen we ook de beschikking over een auto. Een witte, wat oudere Toyota Corolla stationwagen met dik 160000 km op de teller. Het is een automaat. Hij rijdt prima, maar de remmen zijn duidelijk minder dan ik gewend ben thuis. Er blijkt in de buurt van het kleine complex geen echt uitgaansleven te zijn. Het enige visrestaurant in de buurt is op onvoorspelbare momenten open. Kortom, we zullen zelf moeten koken. Geen straf in de keuken, die goed is uitgerust, behalve dan dat warm water ontbreekt. Maar buiten wat restanten kruidenierswaren van vorige bewoners zoals wat kruiden, olie en koffie is er niets in huis. Op naar de supermarkt dus, die zo'n vier kilometer verder richting Willemstad is te vinden. De supermarkt: "Centrum" , is een forse supermarkt waar van alles te koop is, waaronder opvallend veel Jumbo artikelen. We doen onze inkopen en laten deze naar de auto wegbrengen door een behulpzame jongeman, die met papieren zakken de boodschappen in de auto zet. De boodschappen zijn flink aan de prijs. Een Monatoetje voor bijna 4 euro is een forse investering. Het is gemiddeld 1,5 tot 2x duurder dan in Nederland. We komen terug bij Sun Reef en de parkeerplaats is vol. We zetten de Corolla buiten de poort en voorzien deze van een extra stuurslot, zodat de auto niet gestolen kan worden. Toch komt later op de avond een personeelslid langs om te vragen of we de auto niet binnen willen zetten, want buiten -niet in het bereik van de beveiligingscamera- wil men de auto niet hebben.
's Avonds eten we nasi en drinken nog wat. We gaan op tijd naar bed, want de dag was wel erg lang.

1511 Curacao Bonaire 035De volgende dag word ik wakker door het gekrijs van vogels. Het is half zeven en het wordt licht. De grootste lawaaischopper blijkt een groengele maisparkiet te zijn, die van de veranda zijn huis heeft gemaakt. Het beestje is vrij tam en blijft in de buurt. Ook zijn er nog twee andere maisparkieten in de buurt, die af en aan vliegen en volop ruzie maken met onze huisparkiet. Op het terras zijn nog meer vogels te bekennen zoals Verreaux duiven en de gewone saffraangors, al is die voor ons niet zo gewoon.

We ontbijten op tijd. We zijn immers nog niet gewend aan het tijdverschil. Het is mooi weer vandaag. Zo ongeveer 32 graden gaat het worden. We doen alles op ons gemak. Het is tenslotte vakantie. Vandaag gaan we weer niet uit eten, besluiten we. We gaan bbq- en op een van onze terrassen. Ook waag ik me vandaag in het water met snorkel, duikbril en GoPro. Het water is heerlijk, maar de stroming is best sterk. We gaan met de auto boodschappen doen voor de BBQ. Na zonsondergang gaan de kolen aan en een uurtje later zitten we te eten op de veranda.
Verder houden we het rustig. We wassen af en gaan nog wat buiten zitten kaarten. Een zorgeloze dag voorbij. Rond tien uur zijn we gaan slapen.

De volgende dag is het licht bewolkt. We zijn op tijd op en ontbijten al voor 8 uur. Marjanne probeert de maisparkiet Piet te verleiden met een besje. Het beest raakt een beetje gestresst en zoekt verschansing in het haar van Marjanne. Na een ruime minuut gaat hij gelukkig weer weg. We zien waarschijnlijk wat dolfijnen met een flink aantal ' vliegende' vissen voorbij trekken. Verder een super rustige dag. We liggen op onze beide terrasjes op de ligbedden, gaan wat zwemmen en verder niets. Piet, de maïsparkiet doet 's middags nog een poging naast Marjanne op de stretcher te zitten. Eten hebben we al in huis -macaroni-. Verder heb ik flink wat zitten lezen, evenals Marjanne. Ook heb ik nog een column geschreven, die ik heb doorgeseind naar Dongenhomespot.
De muggen zijn onze grootste vijand hier. Ondanks veelvuldig deetgebruik zitten we van onder tot boven onder de muggenbulten.

Inmiddels is het dinsdag. Vandaag gaan we naar de Westkant van het eiland. Althans dat is de bedoeling. Maar juist als we in de auto stappen blijkt deze niet te starten. De accu is leeg. Waarschijnlijk heb ik de avond hiervoor het licht aan laten staan.
Dat is niet handig. Ik haal er hulp bij en het onderhoudsmannetje ontfermt zich over de auto. We mogen het bedrijfsbusje lenen, maar we besluiten om dit niet te doen en onze plannen te wijzigen. Voordat we weg gaan loop ik Boka Sami in. Het is een zeer verpauperd dorpje, waar zou door het strand eigenlijk wel mogelijkheden moeten bieden. Maar er ligt een zeer groot lelijk werkschip in de baai, waardoor het zijn aantrekkelijkheid verliest. Het gevolg is dat het veel weg heeft van een ghosttown. Het werkschip ligt er blijkbaar maar tijdelijk.
We besluiten vandaag naar Willemstad te gaan. Er wordt zeer laatdunkend gedaan over het openbaar vervoer op Curaçao. Dat willen we dan weleens meemaken. Om 2 uur staan we bij de bushalte te wachten voor de bus en exact om 2 uur komt de bus, die ons voor minder dan een euro binnen 25 minuten in het centrum van Willemstad afzet. We zijn vorig jaar ook in Willemstad geweest, toen vooral in Otrobanda. Nu lopen we Punda binnen. Punda is het winkelhart en aangezien we beiden geen shoppers zijn, zegt ons dit niet zoveel. We ploffen langs de kade op het terras van lguana Cafe, waar vandaan je een leuk uitzicht hebt op het water en de bedrijvigheid daar. De Emmabrug, een draaibrug met een groot aantal pontonnetjes als basis, gaat een aantal malen open. Ze zijn overigens de brug, die verlichte bogen kent, nog verder aan het versieren voor de Kerst. Een witte sluier met lampjes wordt er overheen gelegd. Na het terras lopen we Punda door om alsnog een keer op hetzelfde terras te belanden. Daarna gaan we eten bij "de boogjes". In het waterfort zijn een aantal restaurants gevestigd en door de vorm van de toegangspoorten heet het hier 'de boogjes'. We kiezen voor het restaurant 'Scampi's'. Daar hebben we vorig jaar ook gegeten. De bus vertrekt pas om 10 uur 's avonds, dus pakken we de mogelijkheid om voor de derde maal op hetzelfde terras te belanden, waar inmiddels live muziek is. (Helaas niet altijd even zuiver) Totdat we met de bus weer terug gaan naar Boka Sami blijven we hier. Om tien uur zitten we in de bus en voor half elf zijn we weer in onze bungalow. Er is helemaal niets mis met het OV in Curaçao. Ondertussen heeft men de autosleutels weer teruggelegd met de bewijslast dat de accu leeg was. Verder is de bungalow geheel opgeruimd en is de afwas zelfs gedaan.

1511 Curacao Bonaire 109
Het is nu woensdag. Inmiddels zijn we aan het tijdverschil beter gewend. Ik sta rond acht uur op en ga daarna boodschappen doen bij de supermarkt. Vandaag pakken we het programma op wat we gisteren van plan waren. Er is iets meer bewolking, maar het is nog mooi weer. Eerst heb ik boodschappen gedaan bij de supermarkt. De auto is weer in goeden doen. Na het ontbijt vertrekken we naar het westen van het eiland. Het is hier niet erg druk bevolkt. De belangrijkste bezienswaardigheden zijn wat landhuizen. Dit zijn eigenlijk herenboerderijen. Verderop naar het westen wordt het heuvelachtig. We gaan het Christoffel park in. Van daaruit kun je twee autoroutes maken. De berg op of langs de kust. We nemen

1511 Curacao Bonaire 132de laatste. Marjane vertrouwt de remmen van onze auto niet, nadat was uitgelegd dat de bergroute toch wel erg steil was. Het is inmiddels geheel bewolkt, maar het regent niet. Er zijn wat viewpoints opgenomen in de rite, waarbij men kan uitzien over rotsen. Ook zijn er wat grotten te bezichtigen waarin ook oud-Indiaanse rotsschilderingen te zien zijn. Niet spectaculair, maar wel leuk. De rit duurt ongeveer een uur. We rijden door naar een tweede nationaal park: Shete Boca, waar ook rotsen te zien zijn. In vergelijking met Aruba zijn de rotsen hier wel minder spectaculair. Voor beide nationale parken moet entree worden betaald. (Christoffelpark ongeveer €12,50 en voor Shete Boca ongeveer € 5,00 per persoon) In het dorpje Westpunt willen we wat eten. Het restaurantje waar we zijn gaan zitten aan zee, kan geen pingeld of creditcards accepteren, zodat we noodzakelijkerwijs na een colaatje toch iets anders moeten zoeken. In Barber vinden we een geldautomaat en in Dokterstuin eten we uiteindelijk. Het is dan inmiddels 3 uur. De keuze in het inmiddels lege restaurant is beperkt en we krijgen uiteindelijk een soort hachee met groente. Een stevige hap. We zien daar heel wat leuke vogeltjes vliegen, zoals het piepkleine suikerdiefje. Na de verlate lunch rijden we nog langs de lagune Salina sint Marie waar de flamingo's wonen. Na dit te hebben gezien rijden we terug naar onze bungalow. Het is erg benauwd. We zouden gaan BBQ-en maar we hebben beiden geen honger en zijn bovendien moe. We bakken een eitje en gaan vroeg onder de wol -nu ja: klamboe.

Op donderdag word ik rond 7 uur wakker en het is bewolkt. Het heeft behoorlijk geregend zelfs. Het zou ook de slechtste dag qua weer moeten zijn vandaag. Dat klopt tot nu toe dan ook. We maken er een luie dag van. 's Ochtends ga ik met de snorkel en flippers de zee in en probeer wat vissen te spotten. Dat is hier geen probleem.
Verder lezen we de hele dag, waarbij we de gehele dag een Venezolaans radiostation aan hebben staan met vrolijke latinklanken. Het weer blijft bewolkt en af en toe valt er een drup regen. 's Avonds gaan we Bbq- en.

1511 Curacao Bonaire 065

Het is nu vrijdag en onze laatste volle dag op Curaçao. De zon schijnt volop. We komen wat langzaam op gang. Opnieuw besluiten we ' s avonds gewoon bij ons appartement te eten. Daarmee hebben we een nieuw record gevestigd in de vakantie: 7 dagen op vakantie en slechts een keer uit uiten.

1511 Curacao Bonaire 179We blijven ook vandaag thuis. Ik doe nog wat boodschappen. Ik heb de auto afgetankt, heb nog wat flamingo's gespot richting Bullenbaai en we gaan liggen op het terrasje boven de zeetrap. We zwemmen en relaxen hier. Tegen vijven gaan we onze koffers alvast inpakken. Het kan maar gebeurd zijn. Rond half zeven gaan we naar de receptie, want blijkbaar is er op vrijdag daar dan een cocktailparty. Voor 8 Antilliaanse Guldens kun je dan een cocktail drinken. Dit wordt geregeld door een Duitse dame, Diana. We zijn de eerste gasten en denken al gauw dat het dat was, maar al gauw voegt zich een Duits stel bij ons. Nog wat later volgt er nog een Nederlands stel en de man van de duikschool. Het wordt nog gezellig. Rond 8 uur trekken we ons terug om te gaan eten. Na het eten blijkt dat de party nog niet over is. Het Nederlands stel is dan al wel weg, maar er is een Zwitsers stel voor in de plaats gekomen, een beroepsfotograaf. Aangezien we de volgende dag weg gaan en we nog het e.e.a. in de koelkast hebben liggen, haal ik hieruit een leverworst en snijd deze in stukken. We voegen ons weer bij dit gezelschap en pas laat keren we terug in onze bungalow. We zitten nog even buiten voordat we onze laatste nacht ingaan op Curaçao.

Op zaterdag 21 november vertrekken we naar Bonaire. We staan op tijd op, ontbijten en ruimen de boel nog wat op. Net op het moment dat we willen gaan informeren over ons afscheid, komt de eigenaresse Liesbeth met haar twee honden aanlopen. Ze is terug van vakantie. We betalen de energie (95 gulden) en Heinz brengt ons naar het vliegveld. Het is rustig op het vliegveld. We moeten ieder $10 luchthavenbelasting betalen. Dat is nieuw, al was het wel aangekondigd in de reispapieren. We scoren nog twee flesjes water voor maar liefst $5,70; duurder dan benzine. Er wordt heel wat uit de kast gehaald om in de 'taxfree'-zone de toerist te tillen.
Het weer is prima, al is het wel wat bewolkt.

1511 Curacao Bonaire 185

We vliegen met de Fokker 50 van InselAir binnen een kwartier (effectieve vluchttijd) naar Bonaire. Daar aangekomen hebben we zo de koffers te pakken en de verdere formaliteiten stelt niets voor. Binnen notime staan we bij de chauffeur, die met ons naambordje al staat te wachten. We rijden ongeveer 3 minuten en komen dan bij AB Carrental uit, waar we een witte GWM(?) pickup truck meekrijgen. Een Chinese auto. Geen automaat deze keer. Met de auto en de koffers in de bak gaan we snel naar ons hotel. Daar aangekomen moeten we nog even wachten totdat de kamer is schoongemaakt. Het is pas half twee. Rond kwart over twee nemen we intrek in onze kamer. In vergelijking met Curaçao is het een caravan qua oppervlakte. We zitten "Between The Trees" in een sfeervol ingerichte kamer vol met Indische en zee georiënteerde details die, ondanks het beperkte formaat, toch wel van alle gemakken is voorzien, behalve fatsoenlijke stoelen een tafel en verlichting. De kamer ligt werkelijk tussen de toppen van de palmen, want je kunt er alleen komen via een trap. De kamer is voorzien van een koelkast/vriezer, een broodrooster, magnetron, tweepits elektrische kookplaat, potten pannen etc. De douche is strak en modern. Er is ook TV op de slaapkamer met o.a. BVN. Uiteraard is er WiFi. Wat betreft de muggen is het een heel stuk minder dan in Curacao. Maar ook de ruimte en de privacy is hier veel minder. Bamboo Bali kent acht huisjes. Het complex heeft een klein zwembadje en twee grote jacuzzi's. Je kunt er op het terrein BBQ-en met moderne gasbarbecues. Het geheel is in Indonesische stijl ingericht. Het is een soort boomhut. Het complex wordt gerund door een Nederlandse familie: vader, moeder en zoon en er is wat schoonmaakpersoneel.
We richten de kasten in en besluiten eerst wat boodschappen te doen. In Kralendijk zijn een aantal supermarkten. We brengen de boodschappen terug en besluiten te gaan eten bij Bistro de Paris, een Frans restaurant, niet al te ver van onze hotelkamer. De keuken kent bijna uitsluitend Franse klassiekers. Het is een groot restaurant aan een modern haventje. We besluiten vanuit onze Bourgondische drang als culinaire doodzonde de foie gras niet te weerstaan als hoofdgerecht. Het smaakt heerlijk.
De prijs is uiteraard navenant. De bediening is erg Amerikaans. Telkens staat er een juffrouw aan je tafel om bij te schenken en vragen te stellen of suggesties te doen. Vervolgens krijg je de rekening met de mededeling dat de service niet inclusief is. Je kunt dan zelf bepalen of je 15, 20 of 25 % service wil betalen.
Na het eten trekken we ons terug in de geriefelijke kamer van Bamboo Bali met TV en WiFi. We gaan op tijd slapen.

1511 Curacao Bonaire 202

's Nachts heeft het geregend, maar als we opstaan schijnt de zon en is er een stevig briesje. Het is vandaag erg warm. Na het ontbijt lopen we even met onze zwemspullen naar de overkant. Van een strand is geen sprake. Ook is er geen enkele bescherming tegen de zon. De meeste mensen die er zijn doen duikpakken aan en verdwijnen onder water. In Bonaire moet je als duiker of snorkelaar $10 betalen om te mogen snorkelen of duiken. Je krijgt dan een penning die een jaar geldig is.
We besluiten toch maar niet te gaan zwemmen en naar het dorp te gaan. We gaan er eten bij Zeezicht, een van de weinige zaken die op zondag open is. Het is super rustig in Kralendijk. Na onze lunch rijden we langs de westkust omhoog totdat we bij de olie-overslag zijn. Dan rijden we langs het Gotomeer (met een paar flamingo's erin). Het is er prachtig en we komen er op de rit van zeker 40 kilmeter maar een handjevol tegenliggers tegen. De weggetjes zijn smal en single-track-roads, dus dat was maar goed ook dat het er niet te druk is. Via de oostkant van het eiland rijden we weer terug naar Kralendijk, waar we wat gaan drinken op ons eigen balkonnetje. Gisteravond heb ik via mail het restaurant voor vanavond geboekt: "Blennies". Dit werd keurig bevestigd later op de avond.
Rond half zeven komen we te voet aan bij "Blennies". Het is niet ver. We leveren onze BON FOOD menu bon in en nemen er plaats langs de zee. De Amerikaanse ober kijkt wel wat vreemd op bij het accepteren van de bon, vraagt hoe we eraan komen, maar we worden keurig geholpen en hoeven na de maaltijd verder ook niets af te rekenen. Bij het boeken van de reis hebben we vijf bonnen besteld waarmee we op het eiland een drie gangenmenu op diverse plaatsen kunnen nemen. Vanavond hebben we de eerste dus gebruikt.

1511 Curacao Bonaire 232

De volgende dag schijnt de zon weer volop, al zijn er ook wel wolken, Na het eten gaan we op pad met de auto naar het zuiden. We gaan komen uit bij Sorobon Beach, het windsurfmekka van Bonaire. Er is een leuk surfcentrum met een beach bar: Jibe City. Deze inmiddels ruim 25 jaar oude bar is erg trendy een wordt gerund door Nederlanders. We lunchen er prima en trekken vervolgens verder naar het zuiden langs het pekelmeer en de slavenhuisjes. Daarna keren we terug in Kralendijk. We winkelen er wat en belanden op een terras. Daarna gaan we terug naar Bamboo Bali, waar we even in het zwembadje en de jacuzzi gaan zitten. 's Avonds eten we bij El Mundo in de Kaya Grandi. Het eten is er prima. Duidelijk is dat Kralendijk een echt dorp is: iedereen kent iedereen. Ook is het gebruik van de huurauto apart. Hier wordt afgeraden om de auto op slot te doen. Dat daagt de potentiële dief alleen maar uit om de autoruiten in te slaan. Als er niets van waarde in de auto ligt heeft de dief er ook niets in te zoeken. Dit in tegenstelling tot Curaçao, waar we zelfs een stang meekregen om het stuur nog extra te beveiligen als we ergens zouden moeten parkeren.1511 Curacao Bonaire 279

Inmiddels is het dinsdag en de zon schijnt weer volop. Gelukkig is er ook een stevig windje. We doen het 's ochtends rustig aan. Wat boodschappen doen en dan gaan lunchen in Kralendijk. Marjanne koopt een tas en we ploffen neer bij restaurant Zeezicht. Een zicht dat onttrokken wordt door twee kollosale cruiseschepen die aangemeerd zijn. Na de lunch gaan we op weg naar de DONKEY SANCTUARY, waar we ezeltjes gaan bekijken. Hier worden 600 ezels opgevangen. Nog steeds lopen er zo'n 350 ezels verwilderd rond over het eiland. Erg grappig is dat de ezels naar je auto toe komen. Omdat we geen wortels konden kopen -op-, hebben we een baal hooi gekocht om te verspreiden tussen de dieren. Je krijgt volop aandacht van de ezels!
Na het bezoek aan dit ezelonderkomen spreken we bij SPICY EDEN Restaurant af om op woensdag te komen eten. Er is daar een strand waarvan we ook gebruik mogen maken tegen betaling van 5 dollar voor het huren van een stoel.
We drinken vervolgens een biertje op ons eigen terrasje. Ik ga nog even zwemmen in het pooltje. Rond zeven uur gaan we naar het restaurant LA GUERNICA in Kralendijk, pal aan de boulevard. Het is een Spaans tapas-restaurant. We hebben voor Bonaire bij de boeking vijf dinervouchers gekocht, waarmee we dus bij vijf geselecteerde restaurants een drie gangen menu kunnen eten. Ook vanavond eten we weer op de bon. We zitten er leuk aan de boulevard en het eten smaakt prima. Tot nu toe gaat het prima met de vouchers. Maar eigenlijk is het niet echt nodig. De restaurants hebben allemaal een flinke overcapaciteit en met de bon krijg je meestal beperkingen opgelegd ten aanzien van de menukeuzes.

Het is alweer woensdag en de dag begint zonnig met wat wolkjes. Vandaag gaan we naar het noorden naar het natuurpark 'Washington Slagbaai'. Slagbaai is verbasterd van slachtbaai, omdat hier in het verleden geiten werden verzameld en geslacht, voordat ze op transport werden gezet. We zijn er tegen elven. De entree bedraagt 25 dollar pp, inclusief duikpenning. We maken de lange route (ong. 2,5 uur) Het is maar goed dat we een 4x4 auto bij ons hebben, want dat was wel nodig gezien de hobbels en bobbels op de weg. Het park is prachtig en super schoon (geen troep, nergens). Mooie landschappen wisselen af met waterpartijen, vogels etc. Naast flamingo's hebben we ook nog een pelikaan gezien en een aantal suikerdiefjes. Het is er behoorlijk rustig en zeker de moeite van het bezoeken waard. Als we het park uitrijden eten we wat op de parkeerplaats. Een dame verkoopt er lekkere zelfgemaakte pasteitjes en broodjes frikandel of hot dog. Na de lunch gaan we naar Ricinon, naar de likeurdistilleerderij Cadushy (genoemd naar de cactus waarmee de likeurtjes zijn gemaakt). We krijgen een uitleg van het distilleerproces en mogen een aantal drankjes te proeven. De lekkerste is de calabas-cactuslikeur genoemd naar Curaçao, vinden wij. Er wordt ook een whsky gestookt; lichtelijk gerookt door het gebruik van tabaksbladeren bij het rijpen. De whisky is de enige die wordt gestookt in het Caribische gebied en heet Captain's Don. Het is een rogge whisky en smaakt best lekker. We nemen een flesje mee. De distilleerderij wordt gerund door een Nederlands stel en een Engelse dame, die hier sinds 2009 deze distilleerderij exploiteren. Ze hebben zes drankjes, alle genoemd naar de Antillen, behalve St. Maarten. In de plaats daarvoor hebben ze een lekker oranjebitter ontwikkeld. Zelfs Maxima en Koning Willem-Alexander hebben deze drank mogen proeven tijdens een bezoek in 2011. Er wordt naast de likeurtjes ook nog een wodka en rum gemaakt. We kopen een fles Curacao-likeur en een fles whisky. Daarna gaan we weer terug naar Kralendijk.
Ik doe nog wat boodschappen, laat me afkoelen in het zwembadje. ' s Avonds gaan we eten bij het Eden Beach Resort, het Spice restaurant. De bediening is Nederlands en het eten is zeer smaakvol en mooi opgemaakt. Ook dit was een keuze uit het BON FOOD Menu; met nog één te gaan tot nu toe de beste.
Door het 2,5 uur heen en weer hobbelen 's morgens in het natuurpark zijn we blijkbaar toch wel flink moe geworden. We gaan op tijd naar bed.

Het is donderdag en het is weer een zonnige en beetje winderige dag op Bonaire. Vandaag gaan we naar het strand. Net na de middag vertrekken we naar de Spice Eden Beach Club, ongeveer 1,5 km van Bamboo Bali. Het complex is ontworpen door Piet Boon, die op dit eiland ook een huis heeft. Ze hebben er relaxbedjes, parasollen en goede bediening. Je kunt er zowel eenvoudig als uitgebreid lunchen. Ook kun je snorkelen vanaf de kant. Dat heb ik dus gedaan. Prachtige visjes direct al zichtbaar als je de zee ingaat. Verder was het er zeer rustig. Tegen vijven zijn we naar onze kamer gegaan. 's Avonds eten we bij "Chez Madeleine". Een verborgen parel op Bonaire. De Cubaanse Madeleine runt hier met de Belgische chefkok Jan Buyens een restaurant met slechts vijf tafeltjes en een aantal supermooie gerechten. Het is erg genieten, al is het niet goedkoop. Het restaurantje bestaat pas drie jaar en is wat moeilijk te vinden. Toch weten ook andere mensen dit, want alle tafeltjes zijn bezet. Voldaan keren we na deze culinaire uitspatting weer terug naar Bamboo Bali.

1511 Curacao Bonaire 390

Op vrijdag willen we de mangrove bossen intrekken met een fluisterboot. Die vertrekt 's morgens om 9:30 uur vanaf het Mangrove Instituut. We komen er precies op tijd aan, maar vanwege de geringe belangstelling gaat het niet door. Blijkbaar is het ook de bedoeling dat men dit vooraf afstemt. We rijden wat rond in dit flamingorijke gebied en keren weer terug naar onze boomhut. Ik doe nog wat boodschappen en we blijven op de accommodatie. Het is vandaag overwegend bewolkt.
Vanavond eten we met onze laatste BON bij het restaurant "It rains fishes" aan de boulevard.
Rond zevenen zijn we bij het restaurant. Het is een populair en trendy visrestaurant. Het is helemaal vol. Het is maar goed dat we gereserveerd hebben. We krijgen beiden een soep en een vispotje. Het smaakt prima. Ook is er livemuziek van een zeskoppig vocaal ensemble, met piano/syntheziserbegeleiding uit Nederland. Duidelijk geoefende zangers. In tegenstelling tot de rust van gisteren is het hier erg rumoerig. Na het eten halen we de auto op en verlaten we het wat onrustige Kralendijk.

Op onze vertrekdag zaterdag regent het wat en is het zwaar bewolkt. We pakken alles in, want om half elf moeten we de boomhut verlaten. We checken uit, maar laten onze koffers staan. We komen later in de middag terug om ons nog even op te frissen en ons naar de luchthaven te laten brengen. We rijden naar de autoverhuur en tanken onderweg. Benzine kost iets meer dan $1,00 de liter. We leveren de auto in. Alles is prima verlopen. We worden teruggebracht naar het Eden Beach resort, waar we de rest van de dag zullen blijven. Het weer blijft bewolkt en regenachtig.
We lunchen en blijven tot een uur of half vier bij Eden Beach. Het blijft een beetje regenen. Op de terugweg naar Bamboo Bali lopen we nog even langs Captain's Don. Daar drinken we nog een pinacolada. Dit resort is geheel gericht op Amerikanen. Grappig is dat we nog een behoorlijk aantal kleine haaien zien zwemmen. Ze worden gevoerd door medewerkers van het resort. Na dit intermezzo gaan we terug naar Bamboo Bali, waar we ons omkleden en gaan wachten op de taxi die om zes uur ons naar het vliegveld brengt. We zijn mooi op tijd. Op dit kleine vliegveld zijn de formaliteiten snel afgehandeld. Om tien over negen vertregt de Airbus 330 van KLM en er wordt aangegeven dat de reis slechts 8,5 uur gaat duren in verband met rugwind. Dat klopt ook, want we landen om 11:00 uur de volgende ochtend op Schiphol. Het is slecht weer in Nederland. Regen en wind en het is koud: 9 graden.

We halen de auto op bij IBIS en vertrekken naar Dongen. Net voor half twee zijn we thuis.

We kijken teriug op een erg leuke vakantie, waarbij de accommodatie op Curaçao overweldigend was en het eiland Bonaire ons in het hart heeft gesloten. Een mooie vakantie en we zullen er nog vaak aan terugdenken.




Reizensite Marjanne & Rinus Krijnen

Dongen

Alle rechten voorbehouden