Sardinië (2017 en 2018)

Sardinië

Sardinie 2017 241

Sardinië is een leuke vakantiebestemming. Het is weliswaar toeristisch, maar grootschalige complexen zijn er nog niet zoveel. Er is veel landbouw en elke streek heeft zijn specialiteiten. Het land is glooiend met stukken middelgebergte. De meeste dorpen en stadjes zijn slaperig en met de auto of camper is het ideaal rijden, omdat de wegen weliswaar wat smal, maar erg goed zijn. Door de hoogteverschillen is het wegenstelsel wel erg bochtig. In 2017 zijn we hier twee weken geweest en verbleven toen vooral in het noorden en midden. In 2018 zijn we nog eens een week geweest en nu naar het zuiden, met een bezoek aan de hoofdstad Cagliari. De hoofdstad is leuk om een aantal dagen te bezoeken. Er is genoeg te zien in de stad en kent vele restaurantjes en terrassen. Het zuiden van Sardinië heeft in het algemeen wat minder te bieden, dan het midden en noorden. Maar als rustgevende vakantiebestemming is Sardinië sowieso perfect.

Sardinië is een prachtig eiland en verrassend groot. Opvallend is de ruigheid van het eiland, de enorme verscheidenheid aan vegetatie en landschappen, de rust op de weg en de fantastische blauwe zee met tal van strandjes en prachtige rotsen. Het is al eeuwen een bewoond eiland, want er zijn tal van archeologische opgravingen uit verschillende perioden te zien. Het land is meerdere malen veroverd door buitenlandse mogendheden en eigenlijk pas ruim 1,5 eeuw een autonoom onderdeel van Italie.Van alle beschavingen die zich de afgelopen zesduizend jaar hier hebben gevestigd zijn wel restanten te vinden, die ook veelal te bezoeken zijn.

Vakantie Sardinië 2017 (26 augustus - 9 september)  van dag tot dag

We hadden een reis van twee weken geboekt bij een Italiespecialist (Fundadore) , waarbij we met een huurauto op vier plaatsen verbleven op het eiland. We begonnen in het noordwesten, daarna meer naar het zuidwesten, toen staken we over naar het zuidoosten en de laatste dagen verbleven we in het noordoosten. We hebben overnacht in agritusimo's, agrarische vakantieboerderijen, waarbij de boeren kamers voor toeristen verhuren. De agriturismo's die wij geboekt hebben, waren van het luxe soort, met een zwembad en de mogelijkheid om ook 's avonds te eten. De kamers waren over het algemeen eenvoudig, maar wel compleet. In alle kamers was er airco. In drie van de vier kamers werkte de TV niet naar behoren. Niet dat dit nu een groot probleem was - iedereen gebruikt tegenwoordig toch een smartphone of tablet - maar dan kun je de TV misschien beter gewoon weghalen, zoals in één van de agriturismo's ook was gedaan. Maar dan moet er wel een goede WiFi zijn of op zijn minst een beetje snelle 4G verbinding. Goede verbindingen bleken een zeldzaamheid. Of het werkte niet, of niet overal, of het was traag en niet alles werkte. Duidelijk een belangrijk aandachtspunt waar het aan ontbrak anno 2017.

Drie van de vier agiturismo's hadden een vorm van een restaurant zoals deze standaard zijn. Tafels en stoelen voor 2-6 personen. Eén van de wat kleinere agriturismo's zette de gasten aan één lange tafel. Dat bevorderde wel de sfeer.

Het is erg rustig op de wegen. Er rijden voornamelijk kleine auto's, motoren en campers op de wegen en het kan zomaar gebeuren, dat je zeker tien minuten geen enkele auto tegenkomt. Ook zijn er nogal wat fietsers op het eiland. Als je niet goed getraind bent, zou ik dit niet aanraden. Vrachtwagens zie je maar heel weinig. Ik verwacht dat veel lokaal wordt gemaakt en gekocht.
De wegen zijn goed, zelfs de onverharde wegen zijn goed te berijden, maar ze zijn niet breed. Vooral in de dorpen en stadjes worden de wegen zo smal dat eigenlijk alleen éénrichtingsverkeer maar mogelijk is. Dus af en toe moest je wachten op tegemoetkomend verkeer. Dus maar goed dat het verkeer rustig is. Als je ergens naar toe gaat kun je maximaal 40 km per uur gemiddeld halen. De wegen zijn zeer bochtig en ook het hoogteverschil is groot.

Sardinië is erg populair bij toeristen. Vooral het noordoosten is erg geliefd als strandtoerismebestemming. De rest van het eiland is zeker zo mooi en alle streken hebben eigen kenmerken, waardoor het land zeer gevarieerd is. Grote hotels zie je nauwelijks buiten het noordoosten. Men is ook nog niet zo ingesteld op toeristen, al is het al een belangrijk deel van de inkomsten van de Sardijnen. Men spreekt bijvoorbeeld eigenlijk alleen Italiaans. Met geluk heeft men in restaurants de menukaart laten vertalen in het Engels of Duits. De buitenlandse toeristen komen voornamelijk -zoals we hebben gezien-uit Duitsland, Engeland of Nederland.
We hebben over het algemeen goed gegeten op het eiland. De maaltijden zijn eenvoudig, maar gevarieerd en over het algemeen lekker klaargemaakt, al hebben ze de neiging het eten te lang op het vuur te houden.

In totaal hebben we 1450 kilometer gereden. Dat is best veel, maar zeker de moeite waard. De huurauto, een gloednieuwe Ford Fiësta, had iets meer power mogen hebben, maar heeft ons overal gebracht en reed verder prima.

Bekijk Fotoalbum

Zaterdag 26 augustus 2017

Sardinie 2017 014We vertrekken tegen half twee vanuit Dongen naar Eindhoven Airport om twee weken vakantie te vieren in Sardinië. Via een Italiëspecialist Fundadore hebben we een reis uitgezocht, waar we met het vliegtuig nar Alghero vliegen, daar een auto gaan ophalen en dan in 14 dagen in vier hotels verspreid over het eiland verblijven. Maar eerst vliegen. We parkeren de auto op P5. De parkeerplaats is zowat vol. Omdat we vooraf de parkeerplek hebben geboekt is het simpel om op het terrein te komen. Rijden tot de slagboom, een op mijn naam gemaakt kaartje uit het apparaat trekken en een plaatsje uitzoeken. We lopen met de koffers zo'n tien minuten naar de vertrekhal. We vliegen met Ryanair, voor ons de eerste keer. Het is een budgetmaatschappij, dus voor alles wat afwijkend is of extra handig moet je betalen. Omdat ik het prettig vind om wat extra beenruimte te hebben in het vliegtuig heb ik 'priority' zitplaatsen gereserveerd bij de nooduitgang. Daardoor konden we ook eerder inchecken en had je al instapkaarten. Een poging om extra bagage mee te nemen strandde, of ik zou minimaal 100 euro moeten investeren. We moeten het dus doen met 15 kg ruimbagage en 10 kg handbagage. De handbagage moet qua afmetingen aan strikte voorwaarden voldoen. In de praktijk blijkt dit nogal mee te vallen.
We zijn veel te vroeg op het vliegveld. De vlucht is gepland om tien voor half zes, dus we hebben nog 3,5 uur te overbruggen. Met het drop off systeem van de bagage en zelf grotendeels de boarding te doen met behulp van QR codes, zijn er ook geen lange rijen.
We brengen de tijd door met wat eten, drinken, wat lezen en winkelen. Wat moet je anders. Het is erg druk op de luchthaven. Tegen vijven mogen we naar de gate. Vanaf hier komt er vertraging in het spel. De gate (4) is druk bezet en tegen de tijd dat we zouden vertrekken kunnen we het vliegtuig in. Van alle voordelen van 'priority' heb ik niets gemerkt. Geen idee wat ze ermee bedoelen. Eenmaal in de Boeing 737-800 duurt het meer dan een uur voordat het vliegtuig opstijgt. De piloot heeft zijn tijdslot gemist en vanwege de drukte in het luchtruim moet hij dus wachten. De vluchttijd zelf is kort: krap 1,5 uur. Aan boord zijn alleen wat minisnacks en minidrankjes te krijgen, naast de gebruikelijke zogenaamde taxfree-spullen. De hele reis lopen de stewards en stewardessen te leuren met van alles en nog wat. We landen in Alghero, waar het inmiddels al donker is geworden. Niet zo handig, want we moeten de huurauto nog ophalen en ons eerste adres ligt in de middle of nowhere in de buurt van Olmedo, gelukkig niet al te ver van de luchthaven. Er zijn tien autoverhuurders en uitgerekend het bedrijf waarvan wij de auto betrekken, staat een rij met zeker tien man voor ons. Na een half uur zijn we aan de beurt. We krijgen een Ford Fiësta mee, dus niet de aangekondigde VW Polo. Het maakt me niet uit. Eerst maar eens zien te vinden op de halfverlichte luchthaven. Na even zoeken vinden we het grijze voertuig. De koffers erin en rijden maar. Qua afstand is Olmedo niet ver weg, maar een crime om er te komen met een halve beschrijving in een vreemde auto en op onbekende wegen. We gaan op zich wel op weg in de goede richting, maar krijgen het toch niet gevonden. In de reisbeschrijving staat dat we de GPS niet moeten gebruiken, maar het wordt wel ons laatste redmiddel. In de van thuis meegebrachte TomTom worden de GPS-coordinaten ingevuld en eindelijk rijden we rechtstreeks naar onze bestemming I Vigneti.
Rond kwart voor elf rijden we het terrein op. We worden opgevangen door de eigenaresse die ons de weg zal wijzen. Ik had inmiddels de koffers al uitgepakt, maar die moesten van haar weer terug in de auto. Dus ik ga terug naar de auto, rijd naar de ingang en wacht op de eigenaar en Marjanne. Ik zie een auto klaar staan om te vertrekken en ik denk dat het de eigenaresse is die vooruit zal rijden. Dus ik rijd achter deze auto aan. De auto rijdt van het terrein af en het lijkt dat de bestuurder aangeeft dat ik moet volgen. Dat doe ik ook, maar na 5 kilometer rijdend op landweggetjes is mij wel duidelijk dat ik het helemaal mis heb. Ik besluit de TomTom opnieuw in te schakelen om weer terug te kunnen keren naar I Vigneti. Om kwart over elf ben ik terug en de eigenaresse wijst me nu waar ik heen moet. Dat is ongeveer 100 meter rijden. Marjanne staat al een dik kwartier te wachten. We gaan nog even met een karaf wijn op het terrasje voor ons huisje zitten, voordat we gaan slapen. Tegen 1 uur gaan de luiken dicht.

Zondag 27 augustus 2017

Ik word rond 7 uur waker en de zon schijnt. Ik heb goed geslapen. Ons huisje ligt op het oosten. Ons huisje bestaat uit twee kamers: de slaapkamer/living en een badkamer. Alles bij elkaar zo'n 24 m2. Het is eenvoudig ingericht en erg schoon en netjes. Er is een airco, koelkastje, goed werkende WiFi en een TV-tje, wat overigens niet blijkt te werken. Maar met de iPAD bij ons zullen we dit niet missen.
De badkamer is ruim maar de douche is wat krap, maar werkt naar behoren. We besluiten vandaag niet veel te doen. Het is zondag en bovendien super heet. 's Morgens om 9 uur is het al 28 graden. Eerst gaan we eten in het hoofdgebouw. Een keurig ontbijt -zeker naar Italiaanse begrippen- krijgen we voorgeschoteld. De dag verloopt verder met zitten, lezen en we gaan even naar het zwembad. Dat is slechts tientallen meters verderop. Op dat moment is het 38 graden (in de schaduw). Dan is een plons in het leuke, niet druk bezochte, zwembad heerlijk verkoelend. Aan het einde van de dag gaan we boodschappen doen in het dorp. Met behulp van internet is alles te vinden en in Olmedo gaat op zondagmiddag om 5 uur een kleine supermarkt open. Het is een overzichtelijke keurig nette winkel, waar men ook nog een beetje Engels spreekt.
We vullen ons koelkastje en gaan iets na 7 uur eten in Olmedo, bij Su Furraghe S.R.L.
Het haalt behoorlijk hoge scores bij tripadvisor, maar feitelijk is het een eenvoudig restaurant, zonder opsmuk met een afhaalbalie en een TV die op sport staat. Over het eten is niet veel aan te merken. Maar ook hier: geen toeters en bellen, maar wel smaakvol. De bediening is prima. Na het eten gaan we weer terug naar onze kamer en blijven hangen op ons eigen terras met een wijntje.

Maandag 28 augustus 2017

Sardinie 2017 034Weer worden we gewekt met een uitbundige zon. Onze voorzijde ligt op het oosten. Vandaag willen we naar de streekhoofdstad Alghero gaan. De derde stad van het eiland en toeristisch erg in trek. Er is watersport, er zijn stranden, een oude ommuurde binnenstad met gezellige boetiekjes en tal van restaurantjes waar in ieder geval vis op het menu staat. De straatjes in de binnenstad zijn erg smal en het is zonde dat er bijna overal nog auto's mogen en kunnen komen. De bouwwerken komen uit allerlei periodes van de geschiedenis van Sardinië, maar pas gebouwd vanaf de middeleeuwen toen een familie uit Genua besloot om hier een burcht weg te zetten. Het is een gezellige, maar wel erg drukke plaats. We hebben onze auto op het grote parkeerterrein bij de haven gezet. Parkeren is er niet duur, ongeveer een euro per uur. Vooraf moet je wel een parkeerkaartje halen bij een paal. Vergeet daarbij niet je kentekenplaat, want die moet je invullen. Gelukkig heeft de gemeente er een bereidwillige parkeerwachter bij gezet. Je kunt wel pinnen.
Net voor de binnenstad kunnen we mee met een toeristentreintje voor 5 euro pp. Het treintje rijdt door de smalle steegjes van Alghero langs diverse monumenten, vooral kerken. Na een klein half uur komen we weer aan bij het vertrekpunt.
We pikken een terrasje (cola 3 euro) en in de buurt van de haven vinden we een niet al te groot, maar gezellig ogend restaurantje. 'Il porto' is de naam. Een prima eettentje en voor minder dan 50 euro hebben we twee gangetjes gegeten met een overheerlijke witte wijn. Net zoals gisteren kregen we als bijgerecht pane carasau. Dit is brood in vlakken en zo dun als chips. Het is krokant en je kunt het zo eten of dopen in olie en zout.
Na de lunch vertrekken we weer richting I Vigneti, ditmaal via een andere weg. We besluiten, evenals de Italianen, een siësta te nemen. Het is tenslotte weer 37 graden en alles is toch dicht.
Na de siësta gaan we naar het zwembad, waar het ook weer uitgestorven lijkt, behoudens een zon aanbiddende dame. We vertrekken net na 7 uur weer naar ons huisje.
's Avonds gaan we eten bij de eigenaresse. Tegen acht uur nemen we plaats op de veranda en wachten af wat de pot schaft. Uiteraard komt er als starter een schaal met pane carasau op tafel. Deze keer zo dun als vloeipapier. Een lekker knapperig begin. We krijgen vervolgens een rechthoekig bordje met drie gerechtjes. Links een pittig gehaktballetje omwikkeld met gefrituurde aubergine, in het midden een paars stampje met uien en een soort koekje als deksel en rechts wat lauwwarme groente zoals paprika en bonen met wat nootjes. Zeer gevarieerd en anders als thuis. Daarna krijgen we een vierkant stuk uit een ovenschaal, een vorm van lasagne, met veel laagjes. Erg lekker, Als dessert serveert men ons een panne cotta met een topping van eigen gemaakte jam. Erg lekker allemaal en gelijk een reden om ook maar voor morgen te reserveren.
We blijven nog wat zitten waarna we naar ons terrasje gaan. Een poging om met een Nederlandse VPN verbinding een Nederlands TV programma te bekijken op de iPAD mislukt, omdat er een storing is geweest bij onze provider. Gisteren hebben we nog succesvol twee programma's kunnen bekijken. Het apparaat eist dat we eerst met onze thuisinstallatie contact moeten zoeken, voordat het weer gaat werken. Dat is lastig 1500 km van huis.

Dinsdag 29 augustus 2017

Rond 9 uur staan we op. De zon schijnt, maar het is licht bewolkt. We volgen hetzelfde ritueel als gisteren. We wassen ons en gaan ontbijten. We hebben besloten om vandaag naar Bosa te gaan. In dit stadje is een looierijmuseum gevestigd en aangezien ik voorzitter ben van een looierijmuseum in Dongen lijkt me dit wel interessant om te bezoeken. Het is zo'n 65 kilometer van Sardinie 2017 068Olmedo, dus het is een behoorlijk tochtje. We besluiten via het binnenland heen te reizen en langs de kust terug.De weg is prima, maar heel bochtig en de hoogteverschillen zijn ook fors. De hoogste berg die we tegenkomen is zo'n 700 meter hoog. De huurauto is geen echte klimmer, maar we komen overal overheen zonder problemen. Het is ook erg rustig. Er is maar weinig verkeer op straat, waarbij opvalt dat er nauwelijks vrachtauto's rijden: wel zijn campers populair. Tegen half twaalf zijn we in Bosa aan de rivier de Temo, de enige bevaarbare rivier van Sardinië. Het plaatsje is veel kleiner dan Alghero en ook niet zo druk, al is het nog wel even zoeken naar een parkeerplek. Marjanne loodst mij naar een supermarkt, waar we kunnen parkeren. Omdat alles om 13.00 uur dicht gaat en dan pas laat in de middag weer open, moeten we wat haasten om het museum te bezoeken. Het is een piepklein museum waar op de benedenverdieping de looiputten zichtbaar zijn onder glazen platen. De looierij is ouder dan de mij bekende looierijen in Nederland en de looiputten doen denken aan de Marrokaanse open luchtputten in Fez, die ik ken van de film. Er staan een stuk of wat walsmachines beneden, die gebruikt worden om de huiden te wassen en drogen. Het museum is een onderdeel geweest van een veel groter complex, waardoor er geen ruimte is om het gehele proces zichtbaar te maken. Bovendien ontbreekt er afgezien een gelamineerde uitleg in het Engels elke vorm van toelichting. Geen filmpjes of bordjes met tekst en uitleg. Op de bovenverdieping, de droogzolder, staan wat looi-instrumenten zoals een boom, wat haarmessen, een mini walkvat en wat handgereedschap om leer af te werken. De droogzolder kent ook niet de kenmerkende open- en dichtgaande luiken om de wind vrij spel te geven. Enkel aan de voor- en achterzijde zijn twee ramen. Wellicht vanwege het klimaatverschil heeft men hier de huiden anders gedroogd. De rivier werd wel gebruikt om de huiden te wassen, dus qua stank zal het niet veel hebben onder gedaan voor de situatie in Dongen. De looierijen zijn in Bosa in 1962 al verdwenen.
Na dit bezoek gaan we aan de rivier lunchen in het naastgelegen restaurantje.
We steken vervolgens via een loopbrug de rivier over en gaan via de andere oever weer op weg naar onze auto. Het stadje is inmiddels (tegen half twee) zowat uitgestorven.
We pakken de auto en rijden langs de kust terug naar Olmedo. Een mooie tocht langs de grillige westkust. Sardinië kent een grote variatie van vegetatie. Bossen en struiken worden afgewisseld met landbouwgebieden met druivenranken en olijfbomen.
Net na drie uur zijn we weer terug in Olmedo. Wonderwel kunnen we weer Nederlandse TV bekijken op de iPAD, al gaat het met horten en stoten. Later gaan we naar het zwembad, waar het inmiddels veel drukker is dan de andere dagen. Er zijn nogal wat nieuwe gasten gekomen. Vaak is I Vigneti de laatste halte bij een rondreis, omdat het zo dicht bij de luchthaven ligt. De mensen die nu aankomen gaan het komende weekend naar huis.
's Avonds hebben we weer heerlijk gegeten bij het hoofdgebouw. Drie kleine voorgerechtjes en een stoofschotel met gebakken aardappelen als hoofdgerecht en een voortreffelijk toetje. Lekker met een mooie rode Sardijnse wijn erbij is het weer geheel compleet.
Na thuiskomst gaan we nog even op het terrasje voor ons huisje zitten. Het blijkt dat de buren door een haperend slot zich hebben binnen gesloten. De man klimt door het raam en haalt hulp. Men blijkt het niet zo snel te kunnen fixen en men biedt een ander huisje aan. Dit is nu ook weer niet nodig vindt de buurman, want ook zij vertrekken morgen.
Ik ga op tijd slapen, terwijl Marjanne nog even gaat lezen op het terras.

Woensdag 30 augustus 2017

Sardinie 2017 180Rond half acht ben ik wakker en het is al stralend weer. We ruimen onze koffers in en zetten ze in de auto. Om kwart over 9 gaan we ontbijten. Zoals gebruikelijk zijn we weer de laatsten. Na het ontbijt rekenen we af en gaan op weg naar…tja waar naar toe. De eindbestemming is Arbus, maar we besluiten eerst wat oostelijker te rijden. Via Thiesi en o.a. Macomer zijn we er uiteindelijk gekomen. De aanwijzingen van Fundadore bleken weer waardeloos en met de TomTom zijn we er uiteindelijk gekomen. Het is erg rustig op de weg. De natuur is afwisselend en mooi, de wegen zijn redelijk tot goed, de dorpjes en stadjes slapen. We eten in San Leonardo, een plaatsje waar wat toerisme is vanwege een bron waaruit radioactief water ontspringt. We hebben een prima lunch. We hebben bijna 230 kilometer gereden. De accommodatie ligt op een berg. Het is er niet druk. Vooralsnog lijkt het dat we de enige klanten zijn, hoewel er nu juist weer een auto het terrein op komt... Ook hier hebben ze huisdieren, een hond: Barthelomeo en misschien wel 15 katten. We krijgen een kamer op de eerste verdieping (20 treden omhoog). Een kleine kamer, eenvoudig maar compleet ingericht, met airco, een werkende TV met BVN, een mini koelkast, die op halve kracht werkt, en WiFi. De accommodatie ligt behoorlijk geïsoleerd. Nadat we geïnstalleerd zijn drinken we op het terras voor het huis een witte wijn.
We worden om 9 uur voor het diner verwacht. In de tussentijd vermaken we ons met lezen, uitzoeken hoe het TV-tje werkt -met BVN- en andere niet bijster belangrijke zaken. Rond 9 uur verzamelen de toch nog 11 gasten zich rond een lange tafel. Er is een jong Nederlands stel, een eveneens jong Italiaans stel, een Duits echtpaar en nog een Duits stel met een puberzoon. Het eten is weer erg lekker. Aubergines, gedroogde tomaten, ham, kaas en nog het e.e.a. als voorgerecht en pasta als hoofdgerecht met gebraden geit (best lekker) en pomodoro's. Als toetje: fruit. Kortom een culinair feest.
We vertrekken tegen elf uur naar boven en gaan nog met een restant wijn de dag afmaken.

Donderdag 31 augustus 2017

Sardinie 2017 120Ondanks het goede bed heb ik niet al te best geslapen. De airco was te koud en nadat deze was uitgezet werd het weer te warm in de kamer. Ik heb last van mijn rug -al van voor de vakantie- en het speelt weer op.
Om half negen ga ik me wassen. Een erg fijne douche met een stevige straal. Vanaf half negen kun je ontbijten. We zijn er rond kwart over negen. Het is een eenvoudig ontbijt. Duidelijk is dat dit zeker niet de favoriete maaltijd van de Italianen is. We willen vandaag naar de kust, de Piscina's. Dit zijn zandduinen met witte stranden. We rijden eerst wat rond om nog aan een goede kaart te komen. We hebben een kaart van 1 op 300000, maar 1 op 200000 zou prettiger zijn. Niet te vinden in Midden-Sardinië. Dus af en toe missen we een afslag, maar zo erg is dat nu ook weer niet. We rijden de Costa Verde af, eerst naar Sant'Antonio di Santadi en rijden langs de kust zuidwaarts. We komen uit in het duingebied van de Piscina's. De weg is inmiddels een zandweg geworden en we moeten zelfs een rivier doorkruisen. We hebben daarbij eerst gewacht tot andere auto's dit deden, waarna we ook een geslaagde poging wagen. We komen langs verlaten mijnen en de weg is erg kronkelig, maar goed begaanbaar. De reis voert ons naar Fluminiamaggiore, een boerendorp. We lunchen in een achterafstraatje. Spaghetti en salade. Lekker vers en zeker niet te duur. Na het eten willen we doorrijden naar de tempels van Antas. Het is inmiddels snikheet en het blijkt dat je ook nog een flink stuk moet wandelen. We hebben in ons leven al heel wat archeologische ruïnes gezien, dus dat we deze overslaan zal geen gat slaan in onze bucketlist, We rijden terug naar het boerendorp, waar we naar de bank gaan om geld op te nemen en benzine gaan tanken. De benzineprijs is gelijk aan die in Nederland. De afstanden binnen Sardinië zijn flink. Je zit zo een uur in de auto om ergens te komen. Na thuiskomst gaan we beneden in de gemeenschappelijke ruimte zitten en drinken er wat. Daarna gaan we naar onze kamer, die niet blijkt te zijn schoongemaakt. Niet dat ik daar wakker van lig, maar ik heb het nog nooit meegemaakt. De WiFi vertoont kuren. De ontvangst is beperkt en het internet valt veel uit. Dan maar zonder de moderne communicatiemiddelen. 4G is er overigens wel, dus helemaal zonder zitten we niet. Inmiddels heeft het wat geregend, maar dit is al snel gestopt.
Om negen uur worden we weer aan de dis verwacht. De club van 11 van de dag ervoor is gereduceerd tot 5. Naast ons beiden enkel het Duitse gezin met puberzoon. We krijgen weer een gevarieerd voorgerecht met o.a. kaas, ham, gevulde pepperoni's, kaasbroodjes etc. Daarna een stoofgerecht met aardappelen en als toetje fruit. Het smaakt allemaal prima. We nemen nog een kannetje wijn mee naar boven en sluiten de dag af.

Vrijdag 1 september 2017

Sardinie 2017 169Ik ben rond kwart over zes wakker en lees de krant van mijn iPad. De zon schijnt weer volop. Het blijkt dat de WC verstopt is. Dat zullen we direct even melden. We hebben al zo'n 600 kilometer gereden in Sardinië en daarom besluiten we vandaag een beetje in de buurt te blijven. We gaan de brouwerij Birrificio bezoeken is het plan, wat eten in het plaatsje en later terug naar onze agriturismo om wat te gaan zwemmen. En zo gaan we op weg naar de brouwerij die in een loods bij het mijncomplex resideert. Een moderne kleine brouwerij met blinkend roestvrijstalen ketels en twee alleraardigste jongens, die graag ons het een en ander willen laten zien. Ze hebben tijd genoeg, want brouwen is voornamelijk wachten en schoonmaken. We proeven er een voortreffelijk blond biertje, recht uit het vat; de Pozzo 16. We kopen zes flessen van verschillende bieren en gaan weer terug naar Montevecchi. Een raar plaatsje: het voelt aan als een spookstadje met grote, industriële gebouwen, maar zonder mensen op straat. Alles is ook verveloos.Na wat in het verlaten dorpje te hebben rondgelopen gaan we binnen bij de touristinfo. Twee dames zitten er tussen de folders van allerlei bezienswaardigheden. We besluiten het paleis te bezoeken waar vroeger de eigenaar van de grote mijn woonde en waar ook de kantoren gevestigd waren, die later de overhand kregen. Het pand is in niet al te beste staat. Een opknapbeurt zou het pand goed doen. Ik denk zelfs dat in Nederland dit pand niet eens goedgekeurd zou worden om te mogen worden bezichtigd. Dat maakt het wel apart. De oorspronkelijke eigenaar, met wel 20 personeelsleden in de hoogtijdagen begin vorige eeuw, woonde op de tweede en derde verdieping. De kantoren waren gevestigd op de begane grond. Het is een beetje een surrealistisch decor. De rondleiding in een soort Engels werd gedaan door een van de twee medewerksters van de touristinfo.
Na een uur staan we weer buiten. We gaan op zoek naar het restaurant wat er moet zijn volgens Marjanne. Vanwege mijn rugproblemen verkennen we het dorp met de auto en plotseling staan we er voor de deur. Het restaurant ligt niet aan de doorgaande weg, maar een beetje achteraf. We eten er een entrecote met tomaten en mozzarela. Het smaakt prima en de prijs valt mee. Daarna gaan we terug naar ons agriturismo-verblijf. We hebben de problemen met de riolering niet gemeld. Na wat doorspoelen blijkt het probleem toch te zijn opgelost. Typisch is dat de kamer niet wordt schoongemaakt tijdens ons verblijf. Niet dat ik dat echt nodig acht, maar het is wel gebruikelijk. Later in de middag gaan we zwemmen. Het is een zo goed als nieuw mooi zwembad in een prachtige tuin met uitzicht over de bergen. Bovendien is het er erg stil. Pas tegen half zes komen er meer gasten zwemmen.
We drinken nog wat op het terras en om 9 uur zijn we weer beneden voor het diner. Vandaag eten we met 6 personen. Een Duts en een Schots stel zijn onze disgenoten. De voertaal is Engels. Het is gezellig en we krijgen weer een heerlijke maaltijd voorgeschoteld met verschillende voorgerechten, tagliatelle met pomodoro en konijn en fruit als toetje.
Rond 11 uur gaan we naar boven waar we nog een plaatselijk meegebracht biertje drinken. Het is de Pozzo 9, een rood bier dat heerlijk smaakt.

Zaterdag 2 september 2017

Sardinie 2017 202Het is half bewolkt en de temperatuur zal vandaag de 30 graden niet raken. Gisteren was het al niet meer zo extreem warm en stond er een licht verfrissend windje. Het wordt een reisdag. We gaan vandaag naar de oostkant van het eiland. Na het ontbijt rekenen we af en vertrekken we naar de volgende agriturismo "I Mandorli". We zijn helaas de landkaart kwijt geraakt, dus we moeten op zoek naar een nieuwe. Dat lukt maar niet. Bij diverse benzinepompen geprobeerd, maar helaas. We doen he maar met het kaartje van de Capitoolgids van Sardinië en de iPAD. Met dank aan de EU dat dataroaming internationaal gelijk is aan nationaal gebruik. Het wordt een tocht met duizenden bochten. Het binnenland van Sardinië kent hoge bergen en dus ook haarspeldbochten. De gemiddelde snelheid komt niet boven de 40 kilometer per uur uit en de tocht is 240 kilometer lang. Het is een prachtige route door vaak verlaten dorpjes. Tegen twee uur gaan we in de buurt van Giaco lunchen. Het is een mooi groot restaurant, maar we blijken de enige gasten. Na een voorgerecht en een bordje pasta met salade rijden we weer door de bergen verder. Het is absoluut niet druk op de weg. We hebben meer motoren zien rijden dan auto's. Typisch is wel dat in de dorpjes de straten vaak zo smal zijn dat verkeer van twee kanten op elkaar moet wachten. Verderu rijden we in het gebied waar een groen dieseltreintje vanuit Arbatax 160 km landinwaarts rijdt: het groene treintje. We passeren een aantal keren dit spoor en elke kruising is onbewaakt. Best spannend dus als er wel een trein aan zou komen.
Om vijf uur zijn we bij de plaats van bestemming. De agriturismo ligt in the-middle-of-nowhere en de laatste 1,5 kilometer is het een zandweg naar de eindbestemming. De beschrijving in onze reisbescheiden kloppen gelukkig wel. Vlak voor de ingang houdt een waakhond de wacht. Met wat moeite wil hij vertrekken. We kunnen pas om 18.00 uur inchecken. We wachten bij het zwembad en lezen er wat, totdat de baas ons binnen laat. Het zwembad is groot en ligt mooi in de tuin van de accommodatie. Voor het eerst moeten we ook onze paspoorten tonen bij het inchecken. Om te voorkomen dat we 54 treden moeten klimmen met onze bagage, mogen we de auto via een zijweggetje vlak voor het gebouw zetten waar onze kamer is. We hebben een kamer op de eerste verdieping. We hebben uitzicht op zee ( op afstand). Het kamertje is niet erg groot, maar heeft wel een verdieping, waar ook nog twee bedden staan. Voor minder validen is de accommodatie totaal ongeschikt. Verder heeft het een goed werkend koelkastje, WiFi, maar bijvoorbeeld geen TV. Het is wel erg gehorig. 's Avonds eten we op de agriturismo. Het heeft veel weg van een restaurant, zoals bij de eerste agriturismo waar we verbleven. Het eten, bestaande uit drie gangen is lekker en de wijn smaakt goed. Wijn is in Sardinie erg goedkoop. Gemiddeld betaal je voor een halve liter 6 euro. De wijn is eigenlijk altijd goed.
Na het diner nemen we nog een kannetje wijn mee naar onze kamer en terras. Daarna gaan we slapen.

Zondag 3 september 2017

Sardinie 2017 210Ik ben vroeg wakker en heb vreselijke rugpijn. Na het nemen van een pijnstiller zakt het gelukkig. Vandaag gaan we het rustig aan doen. De tocht met duizend bochten is niet in de koude kleren gaan zitten. De dag begint zonnig, maar er is al wel lichte bewolking. De temperatuur zal vandaag niet hoger zijn dan 28 graden en dat is 10 graden lager dan een week geleden. Eerlijk gezegd vind ik het wel lekker. De airco hoeft niet aan.
We ontbijten rond kwart voor 9. Het ontbijtschema is nogal apart. Van 10 over half 8 tot kwart over 9. Het ontbijt bestaat uit kleine wat hardere broodjes, cakejes, een beetje ham en kaas, een eitje en vooral veel zoetigheid. Tegen twaalven gaan we naar de kust, naar Santa Maria Navarrese. Het is ondanks het mooie weer vrij rustig hier in dit leuke vakantiedorp met een grof zandstrand.
We besluiten te gaan eten bij 'La Fontana', mede ook dat we dan de formule 1 race van Monza kunnen bekijken. Onze Max gaat hierin voortvarend van start, maar door een kleine aanrijding wordt hij tot de laatste plek terug geworpen met een lekke band. Het wordt een inhaalrace, die door Hamilton wordt gewonnen en waarachtig Max nog 10e wordt.
We eten ondertussen mosselen, garnalen en calamara. Het smaakt prima, al is de rekening hoger dan we tot nu toe hebben betaald. Na de lunch gaan we weer terug naar de boerderij. De kamer is nog niet schoongemaakt. We gaan op ons balkon wat lezen. Marjanne is erg verkouden en wil het verder rustig aan doen. We blijven op de boerderij en 's avonds eten we weer in het restaurant. Het eten smaakt weer prima, al hebben we niet alles op, omdat we eigenlijk niets verbrand hebben.

Maandag 4 september 2017

Vandaag half bewolkt en een windje. Het nadeel van de streek is dat deze ingesloten ligt tussen de bergen. Wandelen is met mijn rug niet te doen en dan blijven er de kustplaatsjes over om te bezoeken. De bewolking wordt gedurende de dag iets dichter. We hebben na het ontbijt een korte wandeling in de buurt gemaakt langs de schapenkudde met de waakhond. Verder even bij het zwembad gezeten en na de middag zijn we naar Arbatax gereden, een kustplaatsje in de buurt. Daar hebben we heerlijke lasagne gegeten met een toetje en daarna zijn we weer terug gereden naar Lotzorai, naar I Mandorli. Het wordt bewolkt en er vallen zelfs wat druppels. In de bergen is het flink aan het regenen, waardoor er een mistgordijn ontstaat. We besluiten te gaan zwemmen in het mooie grote zwembad. Er is niemand. We zien nog een mooi stuk regnboog. Daarna maken we ons op voor het avondeten. We gaan niet van het terrein af en eten weer bij de agriturismo. Na het eten gaan we nog even buiten zitten op ons terrasje.

Dinsdag 5 september 2017

Sardinie 2017 293Het is een stralende dag. De temperatuur zal rond de dertig graden worden en we hebben een reisdag. We gaan vandaag naar het noordoosten. De costa Esmeralda, genoemd naar de smaragdgroene kleur van het zeewater. De streek is vooral beroemd omdat sinds de jaren zestig de jetset van de wereld hier op vakantie gaat.
We rekenen af bij I Mandorli. Het valt alles mee. We vertrekken rond kwart voor tien. We besluiten niet de snelweg te pakken, maar door het nationale park te rijden en langs de kust. Het is werkelijk een prachtige route met stevig middelgebergte, een zeer gevarieerde vegitatie en prachtige rotsen en bergen in allerlei kleuren. Overweldigend mooi. Snel gaat het niet. Totaal moeten we ruim 200 kilometer afleggen en 40 - 50 km per uur is echt het maximum op deze wegen. Het is overigens wel drukker op de wegen; nog steeds niet erg druk, maar het aantal campers en motoren zijn talrijk. Onderweg drinken we koffie in Posado. Even later lunchen we iets voorbij Rudalza in en hamburgerrestaurant met een terrasje aan zee. We kijken in de verte uit op jachten zo groot als binnenvaartschepen. Ruim twintig kilometer verderop komen we aan bij onze agriturismo in Arzachena. De wegaanwijzingen zijn duidelijk. Het heeft echter weinig weg van een agriturismo. Het is meer een klein resort. Het aantal kamers is veel groter dan bij de andere agriturismo's en het aantal regels ook. Ze noemen zich Tenuta Pilastru Resort met boeren-gastvrijheid. Er is een slagboom met een code. Het oogt allemaal formeler en professioneler dan de vorige onderkomens. We geven aan dat we 's avonds komen eten in het restaurant en krijgen een WiFi code mee. We zitten in een kleine geschakelde bungalow. Ruim en keurig netjes, met een TV (4 Italiaanse zenders) een ruime badkamer, een breed en lekker bed, een goedwerkende airco en een terrasje in de schaduw. Echt uitzicht hebben we niet. Ook de WiFi blijkt niet goed te werken, evenals 3 of 4G, dus dit worden internetarme of -loze dagen. Dat wordt wennen. Verbindingen met het internet zijn gedurende deze vakantie niet altijd goed gebleken. Enkel in de eerste agriturismo in Olmedo hadden we een stabiele WiFi, maar de kwaliteit hier is allerberoerdst. Ook streaming video via een Nederlandse VPN heeft alleen in het eerste verblijf gewerkt. Op dit vlak is er nog veel te ontwikkelen, zeker in Italie.
We eten 's avonds in het restaurant op het resort. Het is een groot, modern restaurant, met een beperkte kaart. Het is er best druk. Je kunt kiezen uit 5 voorgerechten, 5 hoofdgerechten en een aantal deserts. Verder staat er een fles gekoelde rode wijn en water op tafel. De wijn wordt in het resort gemaakt. Het is er behoorlijk druk en de bediening is efficient. Na de maaltijd vertrekken we weer naar ons bungalowtje.

Woensdag 6 september 2017

Het belooft weer een mooie dag te worden al zullen er ook wel wat wolken zijn en wat wind. Vandaag eigenlijk geen plan gemaakt. We willen wat gaan rondrijden langs de kust. Maar eerst ontbijten. Het ontbijt is uitgebreid, maar lijkt toch wel op de ontbijten van de overige agriturismo's. Veel zoetigheid, kleine broodjes, weinig hartige kost.
Na het ontbijt gaan we met de auto op pad. We komen al vrij snel uit bij wat opgravingen in de buurt. We gaan er vier bezoeken. Bij de eerste, de 'Tomba Del Gigante Li Loighi' kopen we de kaartjes voor de vier opgravingen De eerste opgraving is een grafmonument uit voornamelijk de bronstijd.
Sardinie 2017 276De tweede opgraving bestaat uit een aantal cirkels en is een grafmonument met de naam 'Necropoli Neolitica Li Muri'
De voorlaatste opgraving lijkt op de eerste. De naam is 'Tomba Del Gigante Coddu Vecchju', maar is wat groter dan de eerste en heeft nog een dak.
De laatste opgraving is een soort dorp met voornamelijk cirkelvormige ruimtes en is een Nuraghe-opgraving. En heet 'Nuraghe La Prisgiona'. Na deze culturele excursie rijden we door naar de mondaine costa esmeralda. We rijden door Porto Cervo, waar het wemelt van vakantiewoningen en resorts voor the-happy-few. We rijden wat door en gaan wat eten in Baia Sardinia. Het is een moderne badplaats met resorts, een strand, winkeltjes en restaurants.
Daarna gaan we terug naar Arzachena, naar ons eigen resort. We gaan naar het zwembad en blijven bij de gezellige bar hangen. Tegen zessen steekt er een wat frisse wind op en gaan we weer terug naar onze bungalow.
Om acht uur gaan we naar het restaurant. Ik vraag me af waarom dit een agriturismo wordt genoemd. Het is een mini-resort met zwembad, Spa en een bar en een goedlopend restaurant. Omdat men wijn, mirto, limoncello en grappa maakt en paarden houdt heeft het een agrarische inslag, maar het lijkt niet op de agriturismo's die we eerder bezochten, die een veel duidelijker agrarische achtergrond hadden.
We bestellen de maaltijd. Een voorgerecht, tussengerecht en een hoofdgerecht. Een gerecht te veel. We besluiten om de volgende dag een gerecht te laten vallen.
Na het diner gaan we weer terug naar de bungalow en gaan nog even op het terras zitten. Ik ga op tijd slapen.

Donderdag 7 september

De dag begint zonnig, maar het waait flink. Het is een frisse westenwind die ervoor zorgt dat de temperatuur vandaag tot maximaal 24 graden komt. Aanvankelijk hadden we het plan opgepakt om naar Ozieri te rijden, maar Marjanne heeft al genoeg kronkelwegen gezien en probeert me hiervan af te praten. Het zou ook een tocht worden van minimaal 3 uur. We besluiten om na het ontbijt op ons gemak naar Palau te rijden aan de noordkust. Palau blijkt een druk havenplaatsje te zijn, waar je nergens kunt parkeren, dus we besluiten verder te rijden naar San Teresa di Gallura. We komen bij een strandje uit dat wat doet denken aan het strandje van gisteren in Baia Sardinia. Ook hier betaald parkeren, maar het is er wat kleiner. We gaan bij het enige restaurant bij het strand zitten en bestellen onze lunch. Na de drankjes duurt het drie kwartier voordat we de lunch geserveerd krijgen en dat is omdat Marjanne heeft geklaagd. Blijkbaar was de bestelling niet doorgekomen, want even later krijgen we de lunch toch opgediend. We hebben nog het idee om nog even door te rijden naar Luogosanto, maar door de vertraging gaan we dit niet doen en rijden via onder andere onverharde wegen weer naar ons resort. We gaan naar de zwembadbar en drinken er wat. De koude wind drijft ons weg en we gaan voor het eten nog even terug naar onze bungalow. We dineren weer bij het restaurant. Ondanks dat we hebben gereserveerd blijkt deze niet te zijn doorgekomen. Het maakt gelukkig niets uit. We kunnen gewoon gaan zitten.
Na de maaltijd gaan we weer terug naar de bungalow en gaan op tijd naar bed.

Vrijdag 8 september 2017

Sardinie 2017 304Ik ben iets voor 7 uur wakker. Het belooft een zonnige dag te worden. Het is nog fris als ik op het terras de krant download. WiFi of 4G werken niet in de bungalow, dus daarvoor moet ik naar buiten. Ik lees de krant verder wel in het huisje.
Het is onze laatste volle dag in Sardinië. We doen het nog even rustig aan. Het is mooi weer en de wind van gisteren is gaan liggen. Het zal zo’n 28 graden worden. We gaan er tussen de middag op uit om nog eenmaal te lunchen. We rijden naar het noorden, naar Cannigione. Daar lunchen we met zicht op de zee. Na de lunch terug naar ons huisje. Later in de middag gaan we nog zwemmen in het eigen resort. Het zwembad is best diep, ruim 2 meter, en het verbaast me dat dit niet staat aangegeven en dat er ook geen enkel toezicht is. (Overigens ook niet bij de andere onderkomens).
Na het zwemmen gaan we inpakken. Alles wat we niet meer nodig hebben en nog bruikbaar is laten we achter in de bungalow. Vanwege het beperkt aantal kilo’s dat je mee mag nemen, hoop ik dat er iemand anders nog wat aan heeft. ’s Avonds eten we nog voor de laatste keer in het restaurant/ Het valt en beetje tegen. Alle groentes zijns tot snot doorgekookt, waardoor alles weeïg en smakeloos is. Het is er wel weer druk. Dat is jammer. We besluiten de dag op het terras. De volgende dag moeten we op tijd op voor de terugreis.

Zaterdag 9 september 2017

Het is weer een zonnig als ik rond 7 uur opsta. We vertrekken uit het huisje voordat we gaan ontbijten. We hebben alles al in de auto gelegd. Na het ontbijt rekenen we af in de receptie. Het blijkt dat niet alles op de rekening staat. We melden dit netjes, maar betalen alsnog te weinig, blijkt later. De eerste 40 kilometer leiden ons door een mooi bergachtig gebied. Het schiet niet op, maar we hebben genoeg tijd. Vanaf dan komen we op een soort autoweg en dan gaat het ineens snel. Het weer is echter wel veranderd. Er vallen flinke buien. Rond kwart voor elf zijn we bij de luchthaven. Gelukkig is het droog. We moeten de auto nog aftanken -waarvoor je heen en terug ongeveer 10 kilometer moet rijden) Daarna naar de aankomsthal om de sleutels in te leveren. De rij voor het verhuurbedrijf is best lang en na een half uur zijn we pas aan de beurt. Dan blijkt dat we de sleutels op een heel andere plek moeten inleveren. Dat stond uiteraard nergens op de papieren. Dus op zoek naar de inleverplaats voor de sleutels van de Ford bij het verhuurbedrijf Scicilly by Car. Daar zijn we binnen vijf minuten weer weg. Dat hadden we eerder moeten weten. 

Daarna sluiten we aan bij de gate om de koffers in te leveren en gaan we de douane door. De scanmachine piept op mijn Apple watch. De douanier wil het horloge wel ruilen tegen zijn simpele digitale klokje, laat hij lachend weten.
De terugreis verloopt vlot na een kleine vertraging van een half uur door stakende Franse verkeersleiders. In Eindhoven komen we iets over 5 uur aan. Gelukkig is het droog. We halen de auto op en rijden naar huis. Iets over half zeven zijn we er.
We sluiten een mooie, rustige en zonnige vakantie af in het mooie Sardinië.

Vakantie Sardinië 2018 (22 juni - 30 juni) van dag tot dag

In 2018 zijn we opnieuw naar Sardinië geweest, omdat we het eiland net niet helemaal hadden gezien. We hebben in 2017 de hoofdstad gemist en een deel van het zuiden. Vandaar nog een weekje naar Sardinië; in het voorjaar toen de rose, rode en witte oleanders overal in bloei stonden.

Bekijk Fotoalbum

Vrijdag 22 juni 2018

1806 Sardinie 001Op 22 juni sta ik op en heb buikkrampen. Niet handig als je op vakantie gaat. Gelukkig heb ik geen diarree. We pakken alles in en rond 1 uur ‘s middags komt schoonvader ons ophalen om naar het station (Universiteit) in Tilburg te brengen. We nemen afscheid. Jan, schoonvader, zorgt tijdens ons verblijf in Italië voor de vier katten. Het weer is niet al te best. In twee dagen tijd is de temperatuur gehalveerd naar zo’n 14 graden. Met de NS-sprinter naar Den Bosch en daarna overstappen op de intercity. Het is nog best druk zo midden op de dag in de trein. Rond kwart voor vier zijn we in Amsterdam op station Bijlmer ArenA. Het Easy-hotel is om de hoek. Het is een budgethotel, hoewel een overnachting toch ook nog 127 euro kost. Je moet jezelf inchecken. Uiteraard verloopt dat niet soepel, maar met assistentie van het personeel krijgen we kamer 508. We kijken uit op de Afas Live. De kamer is klein, uiterst efficiënt en niet erg sfeervol. De kamer is totaal pakweg 6 x 2,5 meter, met een kleine natte cabine met douche, wastafeltje en wc. Aan de muur een wandtekening van Amsterdam en een TV van 66 cm. Ook zijn er 6 USB poortjes om de moderne medemens te ondersteunen. Verder is het er lekker fris en erg gericht op een kort verblijf. Er is een minibureautje een stoel en een poef. We blijven even op de kamer en tegen vijven gaan we eten. Dat doen we bij Holiday Inn. We weten van een vorig Amsterdam-avontuur dat het daar redelijk van prijs en kwaliteit is en bovendien niet druk. Het eten is prima en tegen 7 uur vertrekken we naar de Ziggo Dome voor het concert van Roger Waters. Deze 74-jarige bassist van ooit Pink Floyd kan als geen ander een show wegzetten. We hebben deze artiest al drie keer eerder gezien, maar telkens is het weer een spektakel. Vooral technisch gezien zijn er deze keer effecten die ik nog nooit eerder gezien. Objecten die vrij vliegen door de zaal; schermen die de zaal opdelen en vooral een fantastische grafische vormgeving. Bovendien is Roger Waters zeer goed bij stem. Wellicht is dit wel het mooiste concert dat ik ooit heb meegemaakt, zeker qua visueel spektakel. Hij speelt oud en nieuw werk en alles met passie. Het concert staat ook bol van mondiale maatschappijkritiek.
Net na 11 uur is het concert voorbij. Bijna 3 uur met een pauze van 20 minuten duurt het concert.
Na afloop is er niet veel meer te doen. We maken de laatste drankmuntjes op door een grote wijn in twee te splitsen. De prijzen voor een biertje van een halve liter en een glas wijn van 20 cl bedragen 6 euro per stuk in de Ziggo Dome.
Onderweg naar het hotel is gek genoeg alles al zo’n beetje gesloten. We gaan dus naar onze kamer en op tijd slapen.

Zaterdag 23 juni 2018

1806 Sardinie 014Na een wat onrustige nacht word ik wakker. Het lag niet aan het bed of de rust in het hotel, maar aan mezelf. Ik ben een aantal keer wakker geworden en vanaf kwart over vijf heb ik geen oog meer dicht gedaan. Tegen half negen is Marjanne ook wakker en gaan we ons opmaken voor vertrek. Om kwart voor tien zijn we weg. We zouden eerst nog in de buurt van het Bijlmerstation gaan eten, maar besluiten dit toch op Schiphol te doen. Het is bewolkt en fris. We hebben thuis al ingecheckt, dus we hoeven slechts onze koffers in te leveren. Dat gebeurt met behulp van het doe-het-zelf-systeem, zoals zoveel tegenwoordig zelf gedaan moet worden. Bij de douane hebben we een mix van doe-het-zelf en ouderwetse controles. Als eerste moet je de riem afdoen en alles wat los in je zakken zit in een bak gooien. Alles met een stekker of batterij moet eveneens in een bak. Eigenlijk houd ik niet veel over in mijn tas. Daarna door de scanner -drie seconden met de handen omhoog- Dan toch nog even met een voeler langs het lichaam en dan blijkt toch dat mijn tas ‘verdacht’ is. Blijken er nog twee accu’ en een spuitflesje van 15 ml brillenschoonmaakspul in te zitten. De douanier blijft correct en uiterst vriendelijk. Het is natuurlijk onzinnig wat de man doet, want wij hebben uiteraard niets verkeerds bij ons of in de zin. Na dit oponthoud eten we van plastic bordjes en bestek bij La Place. Het is nog zeker 12 minuten lopen naar de gate B16, waar de KLM-Embraeder 190 ons zal opwachten voor de reis naar Cagliari. In de tussentijd shoppen we wat -lectuur en sigaretten.
Wat later dan gepland gaan we het vliegtuig in. De vooraf geregelde plaatsen zijn bij de nooduitgang: meer beenruimte, maar minder ruimte om je spulletjes te bewaren. De reis verloopt voorspoedig en iets over half vier landen we in het zonnige Italië. Er zijn drie opties om te komen bij ons hotel, midden in de stad. Een: een taxi nemen, twee: de bus en drie: de trein. We kiezen voor het laatste. Nadat de koffers van de band zijn gekomen volgen we de bordjes om naar het treinstation te gaan. Onderweg komen we een automaat tegen waar we voor 1 euro 30 per kaartje ons kunnen laten vervoeren naar het centrum van de stad. Dat is geen geld. In Amsterdam waren we precies het drievoudige kwijt voor een ongeveer gelijke afstand tussen de Bijlmer en Schiphol. Met het kaartje komen we op het perron en daar moet het ingecheckt ofwel afgestempeld worden. We zitten wat te rommelen, want het lijkt erop dat het ding niets doet. Er staat een barcode op het kaartje, dus die proberen we ergens tegenaan te houden: geen effect. Er is een gleuf waar het kaartje ruim in past, maar er gebeurt wederom niets. Er staat wel op dat je het kaartje links moet houden, maar hoe doen? Er staan ook nog een aantal Franse toeristen op het station die er ook niets van snappen. Gelukkig komt er even later een local, die direct met het kaartje een stempelgeluid uit het apparaat laat komen. We vragen direct hoe het nu eigenlijk werkt. Hij laat ons zien hoe je het kaartje in de gleuf helemaal naar links op een bepaalde wijze moet houden en dat er dan gestempeld wordt en er een gaatje in het kaartje wordt geponst. Zo werkt het dus. Volledig op de wijze geautomatiseerd, zoals vroeger de conducteur te werk ging. Bij ons is het voor buitenlanders ook een drama met onze OV-chipkaart, maar hier kunnen ze er ook wel van.
We komen aan rond kwart voor vijf in Cagliari. De eerste indruk is dat het een mooie oude stad is met een boulevard en tal van steegjes. We lopen met onze koffer over de Via Roma en slaan op een gegeven moment linksaf in het smalle straatje waar we moeten zijn. Het is een levendige buurt met tal van kleine winkeltjes, terrasjes, eethuizen etc. Het is wel berg op. Bezweet komen we aan bij het Art Guest House, waar we door de beheerder hartelijk welkom worden geheten. Hij vertelt ons van alles over de stad, geeft ons twee sleutels en sjouwt de koffers naar de tweede verdieping waar we een kamer hebben aan de straatkant. Het gebouw heeft geen lift. Onze kamer is ruim en zeer rustgevend ingericht, met een parketvloer en met een hoog plafond. Het heeft ook een zeer forse badkamer (ruim 10 m2) en hoewel het hotel midden in het centrum is, hoor je bijna niets van de stad.
We kleden ons om en gaan in de buurt naar een terras op zoek. Die zijn er genoeg. We drinken een paar biertjes en gaan op zoek naar een bank om geld te pinnen. In tegenstelling tot bij ons, is pinnen in winkels en horeca hier niet zo gebruikelijk. Er worden allerlei smoesjes bedacht, waarom men geen pinapparaat heeft, maar ik denk dat de nog veelal zwarte of grijze economie, niet zit te wachten op pottenkijkers uit de financiële sector.
Geld halen is nog niet zo makkelijk. De eerste bank met een automaat met Mastercardlogo bedenkt zich op het laatste moment geld te geven en twee daarop volgende banken hebben niet eens het Mastercardlogo. Bij de vierde bank hebben we prijs.

We lopen naar de Via Roma en via een van de zijstraatjes gaan we eten bij het visrestaurant Kasteddu, een typisch Sardijns restaurant. We zijn aan de vroege kant, want we zijn de eerste gasten. Na een antipasta (verschillende ham en kaassoorten voor Marjanne en 6 heerlijke oesters voor mij), krijgen we de eerste schotel en dat is gelijk raak: we krijgen beiden een halve kreeft met eigengemaakte spaghetti. We krijgen een slap om en het gepeuter kan beginnen. Het smaakt prima, maar het is nogal een gedoe. Ondertussen loopt het restaurant vol. Er lopen nogal wat ‘tussenpersonen’ rond, die mensen lokken naar de restaurants, merken we. Ook zijn er nogal wat straatverkopers met rozen, zakdoekjes en waaiers, die vaak wel worden weggestuurd door de kelners of eigenaren. De gerechten begeleiden we met een heerlijke lokale witte Vermentinowijn. Na de eerste grote ronde krijgen we ook nog een bord vol met gefrituurde inktvisringen in tempuradeeg en een paar rivierkreeftjes. We sluiten af met een drankje. Marjanne drinkt een Sardijnse likeur Mirto rosso en ik een grappa. Prima gegeten en tegen een redelijke prijs. Eten is goedkoper dan in Nederland, drinken ongeveer gelijk, behalve wijn: die is hier ook goedkoper.

Onderweg naar huis pakken we nog even een terrasje aan de Via Roma. Tegen tien uur gaan ze echter al opruimen in het Cafe Roma en we besluiten na deze vermoeiende dag op tijd naar bed te gaan.

Zondag 24 juni 2018

1806 Sardinie 023De zon schijnt als ik opsta, al zijn er al wel wat wolken. Ik sta op en spreek met Marjanne af dat ik geld ga halen bij de bank. Dat lijkt eenvoudiger dan het is. De banken hebben vaak een deur met een slot dat je kunt openen met een bankpasje. Met die van mij lukt dat helaas niet. Na wat banken te heb hebben langsgelopen kom ik op aanwijzing van mijn iPhone bij een geldautomaat zonder gesloten deur en ik kan pinnen. Ik wil nog even een fles water kopen een snack bij een minimarkt. Daar werken geen rekenwonders. Het optellen van 2 euro plus een euro twintig en dan teruggeven van 5 euro is een reken exercitie van bijna 3 minuten met behulp van een rekenmachine. 

We besluiten het Castello te bezoeken, de oude nog ommuurde binnenstad. In de Capitoolgids staat een mooie uitsnede van de straten en het moet de moeite waard zijn om er naar toe te gaan. We beginnen met een ontbijtje op het Carlo Felice plein. Italianen en Sardijnen zijn geen echte ontbijters, een koekje of een bagel is voldoende. Wij nemen ieder twee croissants en koffie en zien de lucht betrekken. Na dit ontbijtje vertrekken we naar de vestingstad. Op de plattegrond in de Capitoolgids blijkt niet hoe hoog het eigenlijk is. Om een beetje in de stad moet je toch zo’n 80 treden omhoog en dan nog eens een lange omhooggaande weg. Het valt een beetje tegen. De gebouwen lijken vaak achteloos te zijn geplaatst, zijn zeker niet allemaal in goede staat en het is eigenlijk te gek dat bijna overal nog auto’s rondrijden en staan geparkeerd. Zeker met de vele graffiti lijkt het een rommeltje. Als er een goed plan zou worden gemaakt waarin de vesting autoluw of autovrij zou worden en een goede reconstructie van de vele oude gebouwen, dan zou dit een toeristische toplocatie kunnen worden. De wegbewijzering is een ramp en de kaartjes in de gidsen komen ook al niet goed overeen met de werkelijkheid. Min of meer toevallig komen we uit bij de Santa Maria kathedraal, die net zijn deuren sluit voor bezoekers. Ondertussen lijkt er een onweersbui op komst, we zien behoorlijk wat flitsen in de verte. We verlaten via vele trappen de vesting en komen weer in de wijk ‘ Marina’ uit, waar we ook verblijven. We lunchen bij Viol’ A, waar we zaterdag ook al ons eerste biertje dronken op het terras. Ondertussen begint het wat te regenen. Na de lunch gaan we terug naar het hotel. Het regent inmiddels wat steviger en ook het onweer zwelt aan. We blijven op onze kamer, zodat ik de formule 1 race van Frankrijk via de GO-app van mijn provider kan volgen. Ik zie Max Verstappen in een foutloze race tweede worden. Marjanne heeft uitgezocht dat we gaan eten bij Toyo Sushi, schuin tegenover ons hotel. Japans eten doen we eigenlijk nooit, dus dat wordt spannend. Om de tijd te doden lopen we door de opdrogende stad en pakken nog even een terrasje. Daar geven ze bij ons wit wijntje een halve pizza en een bak chips; en dat terwijl we op weg zijn om te gaan eten. Goed bedoeld, maar onnodig. De Sardijnen en hun toeristen gaan erg laat eten. We komen om half acht aan bij het restaurant en zijn de eerste bezoekers die binnen zitten. De dienstdoende brigade spreekt Japans erg goed en elke andere taal helemaal niet. We krijgen een kaart en snappen het concept niet. Er staan tal van gerechtjes in, maar hoe moeten we de kaart lezen. Wat zijn nu de hoofdgerechten, de voorgerechten en de bijgerechten. Men krijgt het ons niet uitgelegd. Uiteindelijk overtuigt een van de bediendes ons om een Sushi tonijn met truffel te nemen, naast een kokossoep en gerookte eendenborst, die we zelf hebben uitgezocht. Het getal 1 of 2 is ook nog iets. Van alle gerechten krijgen we maar een exemplaar. Het smaakt echter fantastisch en dat maakt veel goed. We bestellen nog zo’n tonijn sushi; het was echt heerlijk. De rekening viel ook nog eens mee. Als we weg gingen aan wordt het pas flink drukker, en is het al over negen uur. We nemen nog een terrasje op de Via Roma en om tien uur gaan we terug naar ons hotel als het café sluit.

Maandag 25 juni 2018

1806 Sardinie 086Het is zonnig als we wakker worden. Vandaag hebben we niet echt een bestemming, behalve dat we geld moeten halen, zodat we morgen niet onthand zijn, als we onderweg zijn. We zijn rond 11 uur zover dat we de deur uitgaan. We lopen naar de Via Roma en gaan daar zitten bij Caffe Roma. We bestellen een tosti en een croissantje. Na dit verlaat ontbijt lopen we naar de haven. De moderne jacht- en veerhaven ligt er rustig bij: er is weinig reuring. We lopen terug via de via Roma naar de westzijde van de stad. Op maandag moet je als toerist niet teveel plannen hebben, want veel musea, parken en bezoekerscentra zijn dicht. Zo ook de botanische tuinen waar we voor staan en in de Capitoolgids nog als ‘ open’ geboekt staat, maar het niet is. De stad is erg heuvelachtig dus we lopen naar beneden de Marina-wijk - het centrum- weer in. We drinken wat op een terras en gaan terug naar onze straat en komen uit in een modieus zaakje Sabores om te lunchen. Het is een mengsel van een winkel, eettentje, proeverij en er zijn maar 5 tafeltjes. De sfeer is goed en ongedwongen. De Sardijnse eigenaar spreekt vlot zijn talen en stelt voor dat we een bordje ham en kaas en begeleidende wijn erbij nemen. Tijdens ons verblijf wordt het zaakje een paar keer herschikt, omdat er nieuwe gasten komen. Eigenlijk eet je tussen winkelende mensen. De producten zijn van de streek en sommige producten, zoals wijnen, worden exclusief voor deze zaak gemaakt. Het is een modern concept, wat we meer zullen gaan zien. Het wordt ook hoog aangeprezen bij Tripadvisor, en dat is niet onterecht.
Het wordt een dag van nietsdoen. Na deze lekkere en leuke lunch ploffen we weer neer tegenover ons hotel bij een kleine cafetaria, zoals ze zich noemen. Een vegetarisch restaurantje, gerund door een dame. We drinken er een wijntje en Marjanne loopt ook nog even bij de buren binnen om wat stofjes te kopen. Omdat er niet teveel te zien is, gaan we naar het terras bij Viol’ A waar we al eerder waren. Ook hier drinken we wat en als het dreigt te gaan regenen gaan we naar het hotel. Onderweg lopen we een kunstwinkeltje binnen en kopen een paar kleine mooi-gemaakte kunstobjectjes. Inmiddels regent het en we besluiten niet ver te gaan voor het avondeten. De Japanner van gisteren was goed bevallen, dus daar gaan we weer naartoe. We gaan niet zo vroeg weg. De Sardijnen eten echt laat. Het is al over 8 uur als we er zijn. We snappen nu het concept ook beter en de gerechten die we uitzoeken smaken voortreffelijk. Als we rond half elf buiten komen is de regen voorbij en flaneert men weer volop op straat. We bezoeken ons vaste terras inmiddels bij Viol’ A en de ober weet vooraf al wat we gaan bestellen. Tijd om verderop te gaan dus. En dat gaat ook gebeuren, want morgen gaan we naar Teulada in het zuiden.

Dinsdag 26 juni 2018

1806 Sardinie 106Het is weer een zonnig begin van de dag. Op ons gemak ruimen we alles op en tegen kwart voor tien zijn we gezakt en gepakt en verlaten we het Art Guest House. We gaan weer ontbijten bij Caffe Roma aan de Via Roma. Er is inmiddels een enorm cruiseschip in de haven aangekomen en in grote groepen lopen de passagiers door de stad, vaak onder begeleiding van een gids.
Na het ontbijtje vertrekken we naar het treinstation, waar we net te laat komen voor een aansluiting, maar na een half uurtje zijn we toch op weg naar de luchthaven. Het is maar een kort ritje. We gaan naar de autoverhuurder AVIS in de omgeving van het vliegveld. Zoals altijd willen autoverhuurders je afzetten. Ons is een Renault Clio beloofd en het wordt een kleinere Renault Twingo. Alle kosten zouden zijn afgekocht, toch wordt er aangegeven dat bij schade er 65 euro in rekening wordt gebracht vanwege administratieve rompslomp. Wanneer leren ze dit gedrag nu af? Of zijn de marges zo klein?
Het zwarte autootje is zo goed als nieuw met nog geen 4000 kilometer op de teller. Het is een zestraps automaat met achterwielaandrijving en rijdt prima, na even wennen. We stellen de meegebrachte TomTom in op Teulada en we gaan op weg. Het is ongeveer 65 kilometer en via binnenwegen komen we zo rond kwart over een aan in het dorp. Door het ontbreken van een concreet adres stellen we de GPS coordinaten in om het te vinden. Probleemloos komen we vervolgens rond half twee aan bij de agriturismo. Het is werkelijk nog erg agro. We moeten via en zandweg naar het hoofdgebouw en ook naar onze half vrijstaand vakantiehuisje. Het huisje is ongeveer 25 m2 groot, inclusief de badkamer. Het is niet meer dan een slaapkamertje, met twee aan elkaar geschoven eenpersoons bedden, een kast, een bureautje met een klein TV’tje een airco en een koelkast. Gespeend van elke moderne luxe. Er is geen koffiezetapparaat of waterkoker of enig ander huishoudelijk gerei. Ontbijten en diner is in het hoofdgebouw. De dame die onze sleutel heeft gegeven en ons heeft ingeschreven spreekt super goed Italiaans en daar blijft het bij. We begrijpen dat we kunnen ontbijten van half negen tot haf tien en dat het avondeten om 20.00 uur wordt opgediend. Ze vraagt ons of we vis of vlees lusten, maar ik begrijp niet goed wat we nu afspreken. Alles is goed.

Het onderkomen is eenvoudig. Vanuit het terrasje hebben we een mooi uitzicht, maar er is geen zwembad en ook geen stretcher of luie stoel. Ook is er geen WiFi, maar dat wisten we van tevoren al. Eigenlijk begrijp ik niet zo goed waarom deze accommodatie 4,5 ster krijgt bij Tripadvisor. Of het is van mensen die zich tegen de luxe hebben gekeerd.
We gaan naar Teulada voor een verlate lunch. We komen in een leuk zaakje uit waar we aan een patio heerlijke mosselen en spaghetti eten. Er komt toevallig nog een in klederdracht uitgedoste jongedame langs, waarvan uit allerlei hoeken foto’s van geschoten moeten worden door twee dames. Na deze lunch gaan we naar de bank en willen we naar de supermarkt, maar die is dicht.
We gaan terug naar onze accommodatie en Marjanne gaat wat rusten, want die had slecht geslapen afgelopen nacht. Ik kijk naar een voetbalwedstrijd Denemarken - Frankrijk die gaande is op het wereldkampioenschap voetbal in Rusland. Het wordt een bloedeloos 0-0.
Om 8 uur zijn we naar het hoofdgebouw gewandeld, zo’n vijf minuten lopen over een stoffig zandpad met twee verraderlijke bergjes. We gaan buiten op het terras zitten. Het viergangendiner is prima, al ben ik persoonlijk niet zo’n fan om een hele vis met kop en staart op je bord te krijgen. Veel gedoe met graatjes en zo en Marjanne is blij dat er een hongerig poesje in de buurt is. Katten zijn er overigens maar weinig op Sardinië. We zijn ze nog nauwelijks tegen gekomen. Als we klaar zijn met het diner is het inmiddels half elf. We lopen terug naar onze kamer met onze smartphone als zaklamp. Na nog even op het terrasje voor het huisje te hebben gezeten ga ik naar bed.

Woensdag 27 juni 2018

1806 Sardinie 112Vandaag wordt het prachtig weer en de zon is al vroeg op. Net na 9 uur zijn we aanwezig in het hoofdgebouw om te ontbijten. Het ontbijt stelt niet veel voor. Wat stokbrood, wat koekjes en cakejes, wat vruchten, kaas en wat jam. Daarnaast wat cornflakes en muesli. Italianen gruwen van het ontbijt en dat is hier duidelijk merkbaar.
We gaan vandaag de omgeving verkennen met de Twingo. We beginnen met naar de kust te rijden en oostwaarts richting Puma. Rotsen, stranden, baaitjes wisselen af. Het is redelijk toeristisch maar niet overdreven. Er zijn ook een aantal stille plekken. Vanuit ongeveer Chia gaan we naar de noordelijke kant en passeren Teulada weer op weg naar Santadi en Piscinas.. Het is zeker tot Teulada een erg bochtige weg. Alle plaatsjes waar we doorheen komen lijken uitgestorven. Er is geen man op straat en wij, die honger hebben, kunnen nog even nergens terecht We komen langs een surfstrand en vervolgen onze weg naar het schiereiland Sant Antioco. In de hoofdplaats vinden we nog een eetcafe waar we nog een hamburger kunnen eten. We vervolgen de weg naar Calasetta en we rijden vervolgens weer terug naar onze verblijfplaats. We hebben toch zo’n 200 kilometer gereden vandaag. Het is een rustig gebied met landbouw en afgezien van de kust weinig toerisme. Er zijn ook niet zoveel toeristische trekpleisters in deze streek.
Vanavond eten we weer in het hoofdgebouw. Rond acht uur arriveren we daar. Men overlaadt ons met wel 10 verschillende antipasta’s, een mengsel van amuses en voorgerechten. Ze smaken fantastisch. Het eerste gerecht is traditiegetrouw een pasta; dit keer een kruising tussen penne en fusilli met wat varkensvlees er doorheen en tomatensaus en uiteraard een Parmezaans kaasje er over. Het hoofdgerecht bestaat uit wilde eend en gebakken aardappelen. We drinken er huiswijn bij en na afloop een Myrthe en een Limonciello als digestief. Het is al weer tegen kwart voor elf als we terug gaan naar ons huisje.

Donderdag, 28 juni 2018

1806 Sardinie 116Vandaag wordt het weer een warme dag en de dag begint zonnig. We staan rond half negen op. We ontbijten als laatste gasten en gaan daarna nog even terug naar ons huisje. Twee dames komen ons huisje schoonmaken en voorzien ons huisje van nieuwe handdoeken, al was dit nog zeker niet nodig. Rond kwart voor twaalf rijden we naar het noorden. We willen naar de kust, maar eigenlijk zijn er aan de kant waar we naar toe willen alleen havens. Via een route langs voornamelijk slapende plaatsjes komen we in Carbonia, waar we bij een Caffetaria een panini met kaas eten. De stad stelt niet veel voor. Duidelijk een redelijk moderne industriestad, gebouwd door Musolini, maar op het tijdstip dat wij er zijn is het ook ingeslapen.
Na de lunch vertrekken we richting Narcao en via Santadi naar Teulada. Onderweg hebben we nog voor 20 euro benzine getankt bij een selfservicestation. Iets over drie uur zijn we terug in Teulada. De streek is vooral agrarisch en slaperig. Er is voor de toerist niet veel te doen. Het zal nog moeilijk worden om morgen een zinnige dagbesteding te vinden. Eenmaal in het huisje kijk ik nog naar de laatste poolwedstrijden van het WK in Rusland.
De accommodatie is maar moeilijk te vergelijken met de verblijven van vorig jaar. Er is geen luxe, noch ontmoetingsplaats overdag, ook geen zwembad of iets dergelijks. Het is ook niet echt dichtbij een levendig stadje. Als je volledig ‘uit‘ wil staan is het een ideaal onderkomen. Het eten ‘s avonds (is niet inbegrepen in het arrangement) is erg lekker, met vele kleine gerechten, maar veelal wel dezelfde. Het is goed, eenvoudig, vaak zelf gemaakt en van eigen bodem en niet duur: €25,- pp inclusief wijn en digestief.
Na het eten gaan we terug naar het huisje.

Vrijdag 29 juni 2018

1806 Sardinie 072Het is de laatste volle dag in Sardinië. We besluiten aansluitend aan het ontbijt een rit te maken naar ‘Pan Di Zucchero Masua’ het suikerbroodje van ruim 130 meter hoog dat loodrecht uit de zee omhoog komt. We rijden via het binnenland heen: langs Santadi, Nuxis, Villamassargia, Iglesias, Bindua naar Masua. Het uitzicht is prachtig langs de kust. Terug bereiken we Teulada via Carbonia, San Giovanni Suergiu, Palmas, La Solinas en Sant’ Anna Arresi. We gaan lunchen bij Rosa E Cadira in Teulada, waar we de eerste dag ook geluncht hebben. We eten op ons gemak en dik twee uur later vertrekken we weer naar ons huisje.
De middag verloopt verder in de buurt van ons huisje door wat te lezen.
Rond acht uur gaan we voor de laatste keer eten in het restaurant. Het verloopt ongeveer zoals elke avond. We krijgen nu als hoofdgerecht een stuk sucadevlees, maar er is niet veel vlees aan. Toch smaakt alles wel. We besluiten weer met een limonciello en we zijn weer rond half elf bij het huisje.

Zaterdag 30 juni 2018.

We weten eigenlijk niet precies hoe laat we moeten uitchecken. We besluiten om direct na het ontbijt te vertrekken. Ik poets de auto met een handdoek, want de auto is wel heel erg stoffig geworden. We hadden overwogen de auto door een wasstraat te halen, maar na de poetsbeurt met de handdoek ziet hij er weer prima uit, dus dat hoeft niet. We rekenen af in ons beste Italiaans (handen en voeten). We krijgen nog een homemaid jammetje mee en we rekenen het eten af, wat een schijntje is. We tanken in Teulada en gaan op weg naar het vliegveld Elmas. Het is een stuk drukker op de weg dan de afgelopen dagen, maar ruim binnen twee uur zijn we op de luchthaven en leveren de auto zonder problemen in. In totaal hebben we bijna 700 kilometer gereden met de Twingo: een fijn vlot autootje.
We eten in een restaurant voor de douane op het vliegveld. De douaneafhandeling verloopt op een standaardwijze. We moeten nog een behoorlijke tijd wachten, want het vliegtuig heeft een half uur vertraging. Rond kwart voor vijf gaan we de lucht in richting Schiphol waar we zo tegen kwart over 7 zullen landen. Het vliegtuig heeft echter wind mee en om 7 uur landen we op Schiphol. Met een bus worden we naar de bagageafhandeling gebracht en om kwart voor 8 staan we al in het treinstation van Schiphol te wachten op de trein richting Den Bosch. Door bermbranden is zowat het gehele spoorwegstelsel ontregeld. Uiteindelijk heeft de trein een half uur vertraging als we aankomen. De aansluiting met de trein naar Tilburg verloopt ook niet vlekkeloos door een plotselinge perronwissel. Tegen tienen stappen we uit bij Tilburg Universiteit. We worden opgehaald door mijn zwager en mijn zus. De buschauffeurs staken namelijk. Een wat rommelig einde van een rustige korte vakantie.

 




Reizensite Marjanne & Rinus Krijnen

Dongen

Alle rechten voorbehouden