Aruba - Suriname - Curaçao (2014)

Mooi weer zou het worden op onze vertrekdag. Maar toen we tegen vijf uur in de middag in de auto stapten richting Schiphol begon het al een beetje te miezeren en eer we goed en wel onderweg waren goot het. Geen beloofde 22 graden en zon, maar een belabberde 16. Ondanks het slechte weer en de files die vooral aan de andere kant van de rijrichting stonden, waren we er binnen een uur en een kwartier en parkeerden we onze auto bij het IBIS hotel op Schiphol.

Klik hier voor het fotoalbum

Dag 1
2014-Aruba-Suriname-Curacao-097We checken in. We hebben besloten een nacht voor het vertrek naar Aruba op Schiphol te blijven. De auto blijft op de parkeerplaats en wij blijven een nachtje om de volgende morgen zonder stress te kunnen vliegen. De kamer 2220 op de tweede verdieping is netjes en compleet.
Het weer trekt op en we besluiten te gaan eten. Het restaurant is op de vierde verdieping. Het eten smaakt redelijk. Ik ben al sinds een jaar verkouden en heb vaak helemaal geen geur of smaak, zoals ook vandaag. Dus lekker eten is helaas niet zo aan mij besteed vandaag. Na het diner gaan we even terug naar de kamer, waar we een aflevering van de serie ATLAS bekijken; een competitiespel in de jungle van Suriname. Onze reisgenoten zijn later vertrokken en komen ongeveer om 10 uur 's avonds aan. Wij zijn intussen naar het café op de begane grond gegaan. Hier ontmoeten we Usha en Nick, die in het naburige IBIS budget hotel zijn ingecheckt. We drinken er nog wat en rond middernacht gaan we naar onze kamers. We spreken af dat we de volgende dag om 9:13 uur de shuttlebus naar Schiphol zullen nemen.

Dag 2: Aruba
We staan om half acht op. Na het douchen ontbijten we in het hotel. (Met €17,50 per ontbijtje een stevig prijsje en niet eens een champagneontbijt.) Het verklaart ook waarom het er zo slap is.
De shuttle is precies op tijd en Usha en Nick zitten al in deze bus. We rijden naar de vertrekhal. Dan krijgen we te maken met nieuwe procedures. Thuis wisten we al in welke stoel we zouden zitten. Maar toch eerst inchecken bij zo'n zuiltje om de boardingpasses te krijgen. Daarna de koffers afgeven. Ho, ook hier geen dame of heer die je helpt. Je moet wel even in de rij staan, zodat ze zien dat je een boardingpass hebt, maar je moet zelf je koffer in een soort liftje zetten. Ook de strook met de bestemming moet je zelf opplakken. Deze procedure vervangt de rijen die vroeger bij de gates stonden. Het gaat sneller, met minder personeel, maar het is toch nog wel een gehannes.
Het is de bedoeling dat we nu de visa voor Suriname gaan regelen. Helaas; de vlucht naar Suriname is al vertrokken en daarom is de balie van het Surinaamse verkeersbureau gesloten. Dat zullen we dus in Suriname moeten regelen.
We gaan door de douane. Ook hier is het personeel teruggebracht tot uitsluitend een supervisor. Je moet zelf je pas in een machine schuiven. De machine checkt alles en maakt een foto van je. Daarna ben je achter de douane.
We doen nog wat inkopen en een uur voor vertrek staan we bij de gate G9 waar de Airbus 330 van KLM al op ons staat te wachten. Hier moeten de riemen weer af, de iPADS uit de bagage, de vloeistoffen gecontroleerd worden en een bodycheck .
met een machine en toch nog een handmatige fouillering daarna. We wachten nog even op USHA en N. en stappen in het vliegtuig. We zitten ongeveer op 2/3e van het vliegtuig op rij 32; de middelste vier stoelen van een rij van 8.
De vliegreis van bijna 10 uur is lang -dat wisten we van tevoren- maar de reis is wat mij betreft prima verzorgd. We krijgen twee maal een maaltijd en af en toe nog een versnapering, koffie etc. We vliegen zes tijdzones terug en landen rond half vijf in Aruba op de Reine Beatrix luchthaven; een soort mini-schiphol. De douaneafhandeling gaat vlot en binnen een half uur zitten we in de transferbus op weg naar het appartementencomplex Amsterdam Manor.
De zon schijnt volop, het waait stevig, het is 33 graden en zeer vochtig. Volgens de buschauffeur kent Aruba vier seizoenen: zomer,zomer,zomer en zomer. In de bus merk ik dat een fototoestelletje in het vliegtuig is achtergebleven. Ik dacht dat ik alles goed gecheckt had, maar dat blijkt dus niet.
We komen aan bij het appartement. Een goed verzorgd, mosterdgeel complex van nagebouwde Hollandse huisjes in barokstijl. Het ziet er zeer goed uit. Usha en Nick krijgen een upgrade en hebben een prachtig appartement op de eerste verdieping met uitzicht op zee.
Wij krijgen een huisje aan een binnenplaats. Ook zeer verzorgd, maar een stuk kleiner.
Het huisje bestaat uit een pantry, een douche, en een slaapkamer met radio, tv etc. Op de TV is ook BVN, het Vlaams Nederlandse televisiekanaal in het buitenland, te ontvangen.
Na de aankomst gaan we naar de bar bij het zwembad, waar Peter de barkeeper is. Hij maakt cocktails, draait jaren 70 en 80 muziek, is van oorsprong Nederlands en maakt er een feestje van. We hebben niet veel honger, maar willen wel wat eten om in het etensritme te komen. Aan het zwembad is ondertussen een barbecue gestart. Voor de helft van het geld mogen we een vol bord van de BBQ afnemen.
Ook wordt er een salsa show gegeven bij het zwembad na de barbecue.
Om 9 uur is dit afgelopen en na het tweede happy hour van deze dag gaan we rond 10 uur naar bed
Pas op met de prijzen. Ze zijn zonder 15% servicecharge en zonder tip. Het loopt dus lekker op. De voertaal in Aruba is officieel Nederlands, maar in de praktijk Amerikaans en Papiamento. De lokale munt, de Florint, is niet populair; de US dollar wordt het meest gebruikt.

Dag 3
2014-Aruba-Suriname-Curacao-009Vanmorgen komt de reisleidster van TUI, Ingrid, langs om half negen. Zoals gebruikelijk probeert de juf ons excursies aan te smeren. We besluiten om vrijdag een dagtocht te maken met een vrachtauto. Eddy Croes is de chauffeur en rondleider.
Verder willen we naar een Carubbean festival op donderdag, maar het zou wel eens kunnen dat dit niet doorgaat, vanwege gebrek aan deelnemers.
Na het bezoek van de touroperator ontbijten we in het restaurant Mango's, achter het zwembad. Het is een zeer uitgebreid ontbijt. Na dit voortreffelijke ontbijt gaan we eerst geld pinnen bij de buren: hotel Le Cabana uit een gelduitgifteautomaat. Met een gewone pinpas kun je niets als je, zoals ik, vergeten bent om de pas te deblokkeren voor gebruik buiten Europa, maar met de creditcard lukt het om 100 dollar te pinnen. Dit is ook tevens het maximum. We gaan met de bus naar Oranjestad waar we proberen Euro's te wisselen. Eigenlijk moet je geen geld meenemen naar Aruba, maar uit een gelduitgifteautomaat met een creditkaart of bankpas dollars opnemen. Want zelfs bij een gerenommeerde bank krijgen we slechts 300 euro gewisseld per paspoort.
De koers van de dollar is de laatste maanden flink gestegen, van pakweg 70 eurocent naar 80 cent. Dat maakt Aruba ook duur. De gehele economie hangt aan de dollar. Het bezoek aan de bank is geen feest. We staan in een lange rij en het duurt al met al ruim drie kwartier eer we weg zijn. Ook well omdat de dames van de bank het nieuwe Eurotientje niet herkennen. We rijden rond in het kleine centrum met de gratis elektrische tram. We drinken nog wat in de hoofdstraat en gaan terug naar Amsterdam Manor. We gaan naar het strand. We lunchen er wat en gaan vervolgens op de bedjes onder de parasol liggen. Tegen zes uur vertrekken we; we kleden ons om en gaan 's avonds eten bij het zwembad. We krijgen een mooi plaatsje met uitzicht.USHA en N. gaan rond 10 uur naar bed, terwijl wij nog een uur naborrelen. Ook dan gaan we slapen.

Dag 4
2014-Aruba-Suriname-Curacao-056Het waait weer flink; het is wisselend bewolkt, maar de zon komt wel af en toe door. We gaan rond 8:30 uur ontbijten. Na het ontbijt wachten we op de reisleidster, die de tickets voor de dagexcursie zou komen brengen. Het blijkt dat er een vergissing is met betrekking tot het tijdstip. We besluiten eerst even boodschappen te doen. Geld opnemen bij de geldautomaat blijkt niet mogelijk. Het apparaat weigert dienst. Marjanne en ik wachten de reisleidster op terwijl Usha en Nick de boodschappen bij de Foodstore - een Jumbo- doen. Na terugkomst besluiten we naar het strand te gaan. Helaas zijn er te weinig ligbedjes en zodoende gaan Marjenne en ik bij het zwembad liggen, waar het rustig is. Tegen twee uur gaan we lunchen in het appartement van Usha en Nick. Na deze heerlijke lunch gaan we weer terug naar het zwembad. Uiteindelijk belanden we in ons appartement, waar we blijven tot een uur of vijf. Daarna gaan we naar de zwembadbar waar het erg druk is. Er is een Happy Hour gaande met een iPAD-zanger als extra. Ook de barkeeper Peter blijkt zangkwaliteiten te hebben. We zien dat er op het strand onder een divi diviboom een huwelijk wordt gesloten tegen zonsondergang. Na dit Happy Hour vertrekken we met de bus naar Palm Beach, We hebben de kaartjes al vooraf gekocht. Eigenlijk hoef je dit niet te doen want kleine taxibusjes rijden af en aan en brengen je goedkoper (en sneller) naar een bestemming.
We stappen uit in het centrum. De eerste associatie is die van een drukke kermis. Krioelende mensen, veel felkleurige verlichting en overal eettentjes.
We besluiten, na wat te hebben rondgewandeld, om bij El Tango te gaan eten. Het is een grillrestaurant. We zitten binnen, want buiten is alles vol. Buiten is er livemuziek. Het is een redelijk restaurant, maar geen topper. Volgens mij is dat ook moeilijk te realiseren, gezien de schaal waarop men dit soort restaurants exploiteert. Na het eten gaan we weer met de bus terug naar ons hotel. Daar gaan we bij Usha en Nick. in het appartement nog even naborrelen. Rond kwart over twaalf gaan we slapen.

Dag 5
2014-Aruba-Suriname-Curacao-120De zon staat al weer strak aan de hemel op deze vrijdag, de voorlaatste dag op Aruba. Toch blijkt het vanmorgen rond half zes geregend te hebben. Daar is niets meer van te merken. Vandaag gaan we de excursie met Eddy Croes maken. We ontbijten om kwart over acht. Stipt op tijd komt Eddy met zijn grote vrachtauto aangereden. Er zitten al vier mensen in en vanuit ons hotel komen er dan naast ons vieren nog twee bij. We rijden door naar Palm Beach waar ook nog eens tien mensen worden opgepikt. In totaal zijn we met twintig Nederlanders. Eddy Croes is Arubaan en 62 jaar oud. Op het nationalistische af is hij pro-Nederlands en projecteert dit op ons, alsof wij verantwoordelijk zijn voor de welvaart op Aruba. Zijn mond staat niet stil. Aaneengesloten kwebbelt hij door zijn microfoon over hoe goed de Nederlanders ervoor hebben gezorgd dat er scholing was op het eiland en regels. Hij valt continu in herhaling. Wel grappig is dat hij bij elk karwei waarbij mensen aan het werk zijn laat zien dat 3/4 niets doet en een man aan de slag is. Hij illustreert dit met de uitspraak: "Wij Arubanen zijn niet lui maar traag. De dag dat iedereen hier echt werkt zal het sneeuwen en hagelen op Aruba!".
Met zijn truck trekt Eddy naar het noordwesten van het eiland, naar de vuurtoren en hij brengt ons in de buurt van de inmiddels ingestorte natuurlijke brug. Er blijken ook nog wat kleinere natuurlijke brugjes te zijn, waarnaar hij ons dwars door het door cactussen overwoekerde landschap heen voert. Hier maakt Eddy van elk paar foto's maar toevallig is de batterij in mijn camera dan leeg. Na dit intermezzo aan de noordkust steekt Eddy het eiland over naar het zuiden, waar we bij B55 lunchen; een openlucht restaurant in the middle of nowhere.
Daarna gaan we op weg naar Baby Beach in het oosten van het eiland, achter San Nicolas. Dit deel van het eiland is een stuk minder rijk dan de westkant. Veel lege huizen, slecht onderhouden wegen en gebouwen en in zijn geheel veel eenvoudiger van opzet. Er staat ook nog een enorme leegstaande verouderde raffinaderij aan de kust. Als laatste heeft daar de Texaanse maatschappij Valero hier olie geraffineerd, maar de installaties zijn verouderd en sinds 2012 is de raffinaderij dicht, waardoor ook het stadje Seroe Colorado haast een spookstadje is geworden en de economie een behoorlijke dreun heeft gekregen. Pogingen om een andere -Chinese- maatschappij zover te krijgen om de zaak weer te heropenen, zijn tot op heden mislukt. Het complex zal te zijner tijd gesloopt moeten worden, maar gezien de omvang en de kosten die daarmee zijn gemoeid gaat dit nog wel enkele decennia duren. Aruba moet het nu nog enkel van de toeristen hebben. Bij San Nicolas wordt nu wel Baby beach opgeknapt, om toch ook hier een toeristische attractie van te maken. De prijzen in de horeca zijn er wel een stuk lager dan in het westen. Op het strand betalen we in een eenvoudig tentje 2,75 dollar voor een klein lokaal Balashi-biertje, terwijl dit aan de westkant rond de 6 dollar is. Rond zes uur vertrekt Eddy vanaf Baby Beach weer terug naar het westen om ons af te zetten. Daaraan voorafgaand laat hij zien hoe goed hij kan dansen op Salsa-muziek. Erg grappig. We rijden langs de westkust terwijl de zon ondergaat. Rond kwart voor zeven zijn we weer in het hotel.
's Avonds gaan we eten op het strand voor het hotel: "Passions" heet het. Wit gerokte tafeltjes en stoelen met gekleurde lampen in het zand, direct aan de zee. Het smaakt allemaal prima. Iets over tienen gaan we terug naar onze kamers. De volgende dag wordt namelijk nog een erg drukke dag. We vertrekken naar Suriname via Curaçao en komen pas in de nacht aan bij het hotel in Paramaribo.
Toch gaan we niet direct slapen. We nemen nog een afzakkertje bij de zwembadbar waar Rick achter de bar staat. Rick, die er nog maar pas werkt, vertelt dat hij slechts 2 dollar per uur vast verdient en dat de hele bar ongeveer 35 dollar aan tip oplevert in het laagseizoen. Geen vetpot dus. We rekenen voor twee biertjes en twee witte wijn 34 dollar af. Stikduur dus, maar de barkeeper is de loser.
Terwijl we er zitten valt er plotseling een stevig buitje uit het niets. Het is ook zo weer afgelopen. Tegen de tijd dat we naar onze kamer gaan, zo rond kwart over elf, is er niets meer van te zien.

Dag 6
2014-Aruba-Suriname-Curacao-149De zon schijnt volop als we opstaan op onze laatste dag op Aruba. We hebben afgesproken om wat uit te slapen en dus ook wat later te ontbijten. Tegen tien uur gaan we ontbijten. Vooraf even de rekening betaald met de creditkaart. We willen eigenlijk regelen dat we wat langer van een van de appartementen gebruik mogen maken, maar helaas: alles is vol. Dus we moeten tussen de uitchecktijd en half vier zien te overbruggen. We doen dit door buiten op de loungestoelen te gaan zitten, waar normaal de hostesses komen. Usha heeft een aantal broodjes gesmeerd, die we nog over hadden van eergisteren. Ook is er nog wijn en bier. We eten en drinken en daarna gaat Nick nog even douchen. Rond kwart voor vier komt de bus van De Palm Tours ons oppikken om naar het vliegveld te brengen. We checken in en we moeten even door de douane. Ik was vergeten dat we geen vloeistoffen mochten meenemen in het vliegtuig. Ik heb echter mijn gehele toilettas in de handbagage gestopt. Gek genoeg geen problemen bij het doorlichten van de bagage. Daarna boarden we. We gaan met een niet al te groot propellervliegtuig, een Fokker F50, naar Curaçao. We komen een half uur later aan in Curaçao. Daar moet de bagage weer door de controle en wederom heb ik geluk. Dan begint het grote wachten. Het vliegtuig heeft vertraging. Eerst een half uur en later nog eens een uur. We hebben nog snel wat gegeten op het vliegveld. Tegen half tien mogen we het vliegtuig in. Het is een stokoude MD83 van InselAir. We zitten helemaal achterin. Het is een lang, smal vliegtuig (5 stoelen breed) en 33 rijen lang en de twee motoren zitten ter hoogte van onze stoelen links en rechts. Na meting produceert dit over de 80 dB aan lawaai binnen. We krijgen er nog een broodje en wat drinken aan boord en de reis verloopt, ondanks het lawaai, voorspoedig. Om kwart over één landen we op de Johan Pendel luchthaven in Suriname. Door het tijdsverschil is het een uur vroeger in Suriname, dus het wordt een korte nacht. We hebben namelijk een excursie gepland staan, de volgende ochtend om half negen. Het uitgebreide vooraf aan te vragen visum is afgeschaft. We kopen nu een toeristenkaart voor 20 euro op het vliegveld. Met het ophalen van de bagage vertrekken we om twee uur naar ons hotel in Paramaribo. Rond drie uur checken we in bij Eco Resort Inn, een bekend hotel voor ons. Erg veel veranderd lijkt er op het eerste gezicht niet. We krijgen een kamer op de begane grond. We gaan direct slapen.

Dag 7 Suriname
2014-Aruba-Suriname-Curacao-167We staan voor ons gevoel midden in de nacht op. We ontbijten. Tijdens het ontbijt is Anand een vriend van Usha aan komen schuiven. Hij wisselt onze Euro's om in SRD. Hij komt namelijk nogal eens in Nederland en voor hem is dit een goedkope manier om geld te wisselen. Om half negen halen ze ons op voor de excursie over de suikerplantages en wat er zoal gebeurd is. We gaan eerst naar een groenteboer, waar de (junior-) reisleidster suikerriet in blokjes snijdt. We moeten het sap eruit zuigen en proeven dat het zoet is. Ze legt uit dat in een aantal stappen de suikerstroop wordt omgezet in suiker. Het werken voor de slaven en later contractarbeiders was zwaar werk. Door de plantages was er erg veel behoefte aan menskracht. Eerst werden er negerslaven ingezet uit Afrika, later de Javanen, Chinezen en Hindoestanen als contractarbeiders. Al deze etnische groepen zijn er nog steeds, naast de Nederlanders en oorspronkelijke Indianen, woonachtig in Suriname. We rijden door naar de Commewijne rivier en stappen daar uit om wat te drinken (uit de meegenomen koelbox). Daarna stappen we in een stalen lange motorboot en varen stroomopwaarts naar het binnenland waar we aanleggen ter plekke van de toenmalige plantage Concordia. Aan niets herinnert dit stuk oerwoud nog aan de plantage van pakweg 1,5 eeuw geleden. Het oerwoud heeft alles teruggenomen. Toch niet helemaal, want we lopen een stukje het oerwoud in en komen restanten tegen van een gietijzeren frame van een getijdenmolen. Vreemd dat de natuur in een relatief korte tijd dit heeft opgeslokt. Na dit oerwoudbezoek varen we weer een half uur terug naar de brug over de Commewijne rivier. We gaan daarna eten in een Javaans restaurant aan de rand van Paramaribo. We eten er nasi en het smaakt prima. Daarna gaan we op weg naar Mariënberg, een plek waar ooit een suiker- en rumfabriek heeft gestaan. We krijgen uitleg van een 80-jarige voormalige werknemer van Javaanse afkomst. Hij weet veel te vertellen over de fabriek en laat de resten zien. Ook hier is de natuur bezig de fabriek op te slokken. Dat heeft tot gevolg dat er een soort surrealistisch decor ontstaat. Een lokale band gebruikt dit decor om een clip op te nemen terwijl we er zijn. Na dit bezoek vertrekt de bus richting Surinamerivier. We stappen in een wat grotere boot en varen stroomafwaarts richting Paramaribo. Onderweg krijgen we nog een rum-cocktail aangeboden.
We stappen uit bij de platte brug en gaan met een taxi naar "het Vat".
We drinken een djogo: 1 liter (Parbo-) bier in een ijsemmer en vier glazen. voor 4,5 euro en daarna nog één.
We gaan daarna naar onze kamer. We douchen ons en rusten wat. Om 20:15 uur verzamelen we ons bij de receptie: Anand is langs gekomen om ons mee te nemen naar Don Julio, een restaurant een paar straten verderop. Het restaurant is keurig, kent een internationale kaart en het eten is erg lekker. Er speelt een band. Het is een goede band die zowel pop- als caribische muziek speelt. Het eten en drinken is aanmerkelijk goedkoper dan in Aruba. Het is er bovendien gezellig. Anand brengt ons tegen enen terug naar Eco Resort Inn.

Dag 8
2014-Aruba-Suriname-Curacao-235Vandaag staat er een wandeltocht in Paramaribo op het programma. Jacqueline is onze rondleidster. Ze is half Hindoestaans / half Indiaans. Iets over negen uur wandelen we met haar door het centrum van Paramaribo. Ze weet ontzettend veel, laat ons veel zien, al is opvallend dat ze fort Zeelandia over slaat.
Het is een privé-rondleiding. We lopen bijna vier uur door het centrum, wat voor ongetrainde mensen als wij een behoorlijke opgave is bij een temperatuur van boven de 30 graden. We krijgen een kleine snack en twee drankjes van Jacqueline onderweg. 's Middags zijn we behoorlijk uitgeput en doen niets, behalve het nemen van een lunch in de bar. Vanavond staat Garden of Eden op het programma; een van de beste restaurants van Paramaribo, waar we in 2011 ook al eens zijn geweest. Het heeft een Thaise keuken. Anand haalt ons op en we komen er iets na negen uur aan. Het restaurant is mooi ingericht en heeft een tuin. We eten in de tuin. We kiezen voor een hoofd- en nagerecht. Het eten is smaakvol en de sfeer is prima. Rond twaalf uur gaan we terug naar het hotel. Anand rijdt nog even langs de wijk "Mon Plaisir" waar de rijke Surinamers wonen in kasten van huizen. Vaak zijn de huizen voorzien van bewaking. Grappig is dat enkele bewakers in plaats van waken liggen te slapen. Na terugkomst gaan we slapen.

Dag 9
Rond half acht staan we op. Uiteraard belooft het weer een warme dag te worden. Vandaag gaan we terug naar de Commewijne rivier. We hebben een excursie naar het Open Lucht Museum in fort Nieuw Amsterdam, de plantages Frederiksdorp en Rust en Werk en we proberen dolfijnen te spotten.
We worden opgehaald en afgezet bij Leonsberg waar we worden verwelkomd door Landi, onze gids. Het gezelschap bestaat totaal uit 6 personen, naast ons Belgische mensen, Mieke en Stephan, broer en zus, die ook in ons hotel verblijven. We steken de rivier over en varen naar fort Nieuw Amsterdam. Eigenlijk gaan we verder waar we eergisteren zijn gestopt. Het Open luchtmuseum is erg mooi aangelegd in een tuin met prachtige bloemen en gazonnen. Samen met twee andere forten was dit fort een verdedigingswerk. Het is een mooie tentoonstelling. Na dit bezoek gaan we weer een stuk varen naar Frederiksdorp, een voormalige plantage. Ook deze plantage ligt er fantastisch bij.
We lunchen er Javaans (bami) en daarna varen we weer een stukje verder naar de plantage "Rust en Werk". We lopen wat rond door deze door Javaanse garnalenvissers bewoonde plantage. Na dit korte bezoek varen we naar het gebied waar mogelijk kleine dolfijntjes kunnen spotten. En warempel, we zien er uiteindelijk een heel aantal. Daarna gaan we terug naar Leonsberg. We worden weer terug gebracht naar het hotel.
Daarna drinken we wat op het terras van het hotel en gaan vervolgens terug naar de kamer. Ondertussen is de lucht betrokken en gaat het regenen.
Dat duurt niet lang. 's Avonds rond kwart over 8 verzamelen we bij de bar. We besluiten alleen wat simpel te gaan eten en op tijd naar de kamer te gaan. We eten bij Zanzibar, een soort eetcafé, vlakbij het hotel. De cocktailtjes zijn wel lekker, maar het eten is simpel en goedkoop. Tegen elven zijn we weer terug in het Eco Resort Inn.
We nemen er nog een drankje en vertrekken naar onze kamer.

Dag 10
2014-Aruba-Suriname-Curacao-360Vandaag gaan we naar Anaula; een lodgecomplex in de rimboe. We checken uit bij Eco Resort Inn, omdat we drie nachten elders gaan slapen. Anand komt nog even langs om geld te wisselen. Daarna de minibus in. De tocht duurt ruim drie uur. De weg is prima. In Paramaribo is het nog druk, maar daarna is het rustig. Toch komen we uit op een ernstig ongeluk met een busje. Iets wat je niet zou verwachten op zo'n stille weg. We arriveren rond enen in Atjoni, waar we moeten overstappen op een korjaal. Als we al in de boot zitten begint het keihard te regenen. We moeten er weer uit, wat geen pretje is. Daarna schuilen we tot de tropische bui over is. We stappen nu wel in en vertrekken tegen twee uur. Het is een uur varen naar Anaula. We varen langs 9 dorpen en moeten een redelijke stroomversnelling trotseren. Onderweg blijft het droog. Om drie uur stappen we uit. Anaula ligt op een eiland aan een stroomversnelling: een idyllisch plekje. Aanvankelijk willen ze ons met vieren in een hut stoppen, maar we krijgen toch ieder apart een eigen hut als we erom vragen. Wij hebben hut nr. 9. Met de groep van 12 mensen zijn we de enige gasten. De accommodatie kan wellicht tot 60 mensen faciliteren.
We hebben direct een programma. We beginnen met een verlate lunch en gaan een uur later even zwemmen tussen de rotsen in een stroomversnelling. Met de korjaal worden we naar een stroomversnelling gebracht. Het water is lauw en ondiep. Het valt nog niet mee om er te zwemmen. Wel leuk om even mee bezig te zijn.
Een klein uurtje later zijn we weer terug. We drinken een biertje in de lobby. Deze is uitgevoerd met flinke stoelen en banken en je hebt er een prachtig uitzicht over de rivier. Om kwart over zeven -het is ondertussen donker geworden-, gaan we opnieuw op pad met de korjaal. Nu om kaaimannen te spotten. Het water staat redelijk laag, wat niet gunstig is. De kaaimannen blijven dan liever in het moeras. Toch zien we er wel een van ongeveer 70 cm lang. Het is volle maan. Dat schept een mooi decor.
Om 8 uur zijn we terug en we gaan eten. Een eenvoudig diner met pittige gehaktballen, witte rijst en inlandse groentes, waaronder oker.
We drinken nog een Parbo-biertje en gaan om 10 uur naar onze hut, als laatsten.

2014-Aruba-Suriname-Curacao-392

Dag 11
2014-Aruba-Suriname-Curacao-430We hebben niet zo best geslapen. Het bedje is smal en de synthetische kussens en lakens en het dunne matras helpen ook net mee voor een goede nachtrust in de tropen. Om 7 uur sta ik op en om 8 uur gaan we ontbijten. Vandaag gaan we een paar dorpjes bezoeken. Aan het einde van de middag gaan we een boswandeling maken en 's avonds zal er nog een plaatselijke percussieband optreden.
We vertrekken rond half tien met de korjaal. Het water staat erg laag, wat voor de stuurman best een probleem is. Het ziet er zelfs naar uit dat later in het jaar de rivier helemaal droog komt te staan. Bij de stroomversnellingen gaat het allemaal maar net. We komen aan bij het gezondheidscentrum Ladoani. Het is een nieuw gebouwtje wat met behulp van buitenlandse en christelijke fondsen is weggezet en dat dienst doet als inlands ziekenhuisje. In totaal zijn er in boven-Suriname 3 van deze centra voor in totaal 78 dorpen. De nieuwbouw van dit gezondheidscentrum zal deze week worden geopend. Bernhard, onze gids, is tevens kapitein in het dorp Nieuw Aurora. Het is een tamelijk groot dorp (3000 inwoners) en er zijn naast de granman, drie voor het leven benoemde kapiteins.
Het dorp bestaat eigenlijk uit twee kernen: het christelijke dorp Nieuw Aurora en een traditioneel dorp dat ligt ingeklemd. We lopen eerst langs de airstrip en komen zo in het traditionele dorp. Er zijn bijna geen mensen buiten. Duidelijk is dat het traditionele dorp armer is dan het christelijke deel. Bernhard legt uit hoe het ongeveer zit met de seksuele moraal bij de traditionelen, waarvan de man meerdere vrouwen mag hebben. Het is een polygamische chaos, waarbij er uiteindelijk maar weinig regels zijn. We komen uit op een coöperatief winkeltje waar vooral vrouwen textiel en plaatselijk houtsnijwerk proberen te verkopen. Bernhard vertelt ondertussen over de gewoontes en rituelen in het dorp. Iets over twaalven vertrekken we weer uit het dorp met de korjaal en gaan terug naar Anaula. Daar nemen we de lunch; rotti, wat uitzonderlijk is, omdat het een Hindoestaans gerecht is. 's Middags hebben we tot half vijf geen programma. We relaxen wat bij het zwembad en bij de lobby. Het is erg rustig, want ook het personeel laat zich niet zien. Dus even een drankje bestellen is er niet bij. Pas tegen kwart voor vier meldt zich weer iemand van het personeel. Om half acht wordt het diner geserveerd. We krijgen vis en inlandse groentes. Na het diner zou rond half negen een inlandse percussieband optreden, maar ze zijn wat verlaat. Ondertussen spelen Usha, Nick., Bernhard en ik troefcall, een Surinaamse variant op het kaartspel rikken. Tegen half tien komt de band. Met traditionele percussie en zang vermaakt de band ons, waarbij er ook nog wordt gedanst. Tegen half elf houden ze er weer mee op en een half uur later liggen we op bed als het licht uit gaat.

Dag 12
2014-Aruba-Suriname-Curacao-469Vandaag vertrekken we weer van Anaula. Tegen twaalf uur zullen we met de korjaal weer naar Atjoni worden gebracht. Tot die tijd zullen we eerst gaan ontbijten, uitchecken en lunchen. De lunch bestaat o.a. uit kip, bruine rijst, snijbonen, komkommer en gebakken aardappeltjes. Tegen twaalven stappen we in de korjaal richting Atjoni. Ruim een uur varen is dat. Halverwege moeten we er even uit omdat door de lage waterstand we een stroomversnelling niet kunnen nemen met iedereen aan boord. We lopen een stukje en stappen dan weer in de boot. In Atjoni nemen we afscheid van Bernhard en worden met ons vieren door een chauffeur opgewacht, die ons naar Berg en Dal zal brengen. Vanuit Atjoni is dat ongeveer 100 km over een nieuwe weg. Rond drie uur arriveren we op Berg en Dal. We checken in en worden naar onze huisjes gebracht. Het is modern en stijlvol ingericht, met airco en een mooi terrasjes vlak in de buurt van de rivier.

Nadat we ons hebben geïnstalleerd gaan we wat drinken in de bar. Lekker bier, fijne wijn en cocktails bij onze barman Miguel. De tijd verstrijkt en we gaan eten in het restaurant. We hebben ook nog even gezien dat Nederland van Kazachstan met 3-1 wint. Na het eten gaan we even kijken naar een Marron zanggroepje vanwege de dag van de Marrons. We vallen zowat in slaap en gaan terug naar onze huisjes. We gaan vroeg slapen.

Dag 13
2014-Aruba-Suriname-Curacao-514We moeten vroeg op, want we vertrekken rond 9 uur naar Brownsberg. We ontbijten in het restaurant en gaan uitchecken. Het eten blijkt allemaal inbegrepen, zowel het diner als het ontbijt. We hoeven alleen de drankjes te betalen en die zijn niet erg duur. We worden opgehaald door Gerrit Belg, die onze privégids is deze dag. Het is een Indiaan uit Powakka. Ons vervoermiddel is zijn compacte 4 wiel aangedreven Toyota. We rijden naar Brownsberg, dat wil zeggen naar Brownsweg en dan de bauxietweg op naar de top. Het is een lastige slingerweg waarover Gerrit 3/4 uur doet. In de buurt van de top slaan we af. We komen aan op een open plek waar we de auto weg zetten. Direct een enorm gegons om ons heen. Allerlei vliegend insectenspul wil ons aanvallen. Al snel blijkt dat ik niet de juiste schoenen aan heb voor het karwei. We willen naar de Leo Val (waterval), maar besluiten vijf minuten voor het moment te stoppen. Het is een te grote klimpartij voor ons. Brownsberg is sowieso een pittige excursie als je de watervallen wel wil zien. Ongetraind en slecht uitgerustkun je de watervallen eigenlijk niet bereiken. Je moet een lange broek aan doen, sokken en stevige wandelschoenen en mouwen aan je shirt. De paden zijn kronkelig, niet geplaveid en met veel hoogteverschil. Ook zijn er erg veel muggen, steekvliegen en andere insecten en wonen er gifslangen. Je mag niet van het pad af. Vanuit de Rainforest School nabij de top heb je wel een mooi uitzicht op het Brokopondo meer. Het meer heeft als officiële naam het Prof. Dr. Ir. W.J. van Blommestijn stuwmeer, maar niemand kent dit meer nog onder deze naam. Er zijn een aantal lodges waar je kunt overnachten en voor backpackers ook hangmatruimtes met WC en douche. Het is er niet druk op de top. Op de heen- en terugweg van de berg zijn we slechts een tegenligger tegen gekomen. We lunchen op de berg. Gerrit heeft zelf eten gekookt: bami (spaghetti) met kip en boontjes (kousenband). Na de middag vertrekken we naar Powakka, het geboortedorp van Gerrit en waar hij met zijn hele familie nog woont. De indianen wonen verder uit elkaar dan de Marrons; het dorp is daarom lang gerekt. We bezoeken een kostgrondje met ananasvruchten, lopen even door het centrum van het dorp en gaan even langs bij het huis van zijn ouders; het enige nog traditionele gevlochten huis van het dorp. Daarna brengt Gerrit ons terug naar Paramaribo en tegen zes uur zijn we weer terug op onze kamer. Toevallig hebben we exact dezelfde kamer gekregen. Usha en Nick zitten nu naast ons. We besluiten niets meer te gaan ondernemen deze avond, behoudens wat te eten in het hotel. De benen zijn te moe voor grote inspanningen. Eten doen we samen met Stephan en Mieke, onze Belgische reisgenoten. Daarna gaan we naar onze kamer.

Dag 14
2014-Aruba-Suriname-Curacao-535We staan wat later op en gaan rond 9 uur ontbijten. Usha en Nick zijn er nog niet. We ontbijten met Stephan en Mieke. Het is onze laatste dag in Suriname. Eigenlijk gepland als een rustige dag, omdat we de volgende nacht al om 2:40 uur moeten vertrekken naar Curaçao. We zouden 's middags naar een kennis van Usha gaan, Boijke, die we nog kennen van het vorige bezoek, maar de planning loopt zodanig uit dat we besluiten te gaan zwemmen bij Torarica. Usha en Nick gaan alsnog naar Boijke. Bij het zwembad eten we eerst wat en gaan aan de rand liggen. Er is een DJ en het is er redelijk vol, maar niet overvol. De zwemwatertemperatuur is erg hoog en je koelt er niet van af. Tegen half vijf gaan we weer terug naar het Eco Resort Inn. Het is vandaag een erg warme dag, ongeveer 35 graden. We ruimen alvast onze koffers in en rusten wat voordat we opgehaald worden door Anand om te gaan eten in Baka Foto, een restaurant binnen Fort Zeelandia. Het is voor Surinaamse begrippen een chique restaurant en kent Europese prijzen. Je ziet er daarom ook nauwelijks Surinamers. Het eten is goed en we verblijven er tot ongeveer half twaalf. Daarna nog gauw een paar uurtjes slapen, voordat we weer worden opgepikt om naar het vliegveld te gaan.

Dag 15 Curaçao
We staan om 2 uur 's nachts op. We maken ons in orde en gaan met onze koffers naar de receptie. Tegen kwart voor drie worden we opgehaald. Via Torarica en Groot Torarica rijden we met een bijna vol busje naar de luchthaven. De chauffeur rijdt goed door en we zijn er al rond kwart voor vier. Dan aansluiten in de rij voor het inchecken. Dit duurt meer dan een uur. Vervolgens gaan we door de douane en we moeten dan gaan wachten tot het kwart voor zeven is voordat we het vliegtuig in mogen. Ondertussen maken we de laatste Surinaamse dollars op aan onnuttige zaken als drank en luchtjes. We stijgen om half acht op. Een kleine vertraging vanwege de mist die er een beetje hangt. Om negen uur komen we aan op de luchthaven van Curaçao. We hebben zo onze koffers en gaan op weg naar de autoverhuurservice, Daar krijgen we een Suzuki Jimmy (een jeepje waar we met vier man met moeite net in passen). Met een los busje worden de bagage en wij vervoerd naar het hotel. Daar aangekomen blijkt dat de kamers nog niet klaar zijn. We besluiten wat te gaan eten in de stad, bij De Heeren nabij het Zuikertuintje. Daar eten we heerlijke salades en tegen half drie gaan we weer terug naar het Kontiki Beach hotel (van Van der Valk). Helaas; onze kamers zijn nog niet klaar. Wachten dus. Tegen half vier is de kamer van Usha en Nick klaar en die van ons pas ruim na vieren. Veel gewacht dus deze dag. 's Avonds gaan we eten in het restaurant aan het strand, Cabana geheten. Het restaurant hoort bij het hotel. We zijn eigenlijk te moe om te eten. We eten niet alles op. Nick voelt zich niet lekker en is eerder naar de kamer gegaan. Wij gaan na het eten ook naar onze kamer en tegen half twaalf gaan we slapen.

Dag 16
2014-Aruba-Suriname-Curacao-552Het is een wolkenloze warme dag vandaag. Om 8:30 uur komt de hostess van Holland International Esther langs. Ze vertelt ons wat de leuke plekjes van Curaçao zijn. Ook vertelt ze dat je het water uit de kraan gewoon kunt drinken, al is de temperatuur wat hoog. In een flesje doen en dan de koelkast in. We nemen handdoeken mee. Nick zal alvast op het strand een paar plekjes reserveren. Usha en ik gaan naar de bank met de auto. We kunnen inderdaad geld wisselen en pinnen. We komen terug en gaan naar het strand. Daar hebben we vier bedjes naast elkaar in de schaduw. We blijven tot een uur of vier op het strand; we eten en drinken er wat. De zee is lekker en het strand prima. Na dit strandbezoek gaan we terug naar onze kamer. Tegen 8 uur vertrekken we naar The Green House op Mambo Beach, ongeveer 10 minuten lopen. Usha en Nick zijn ons al vooruit en via SMS-berichtjes van Nick en Usha worden we naar The Green House geloodst. Ze hebben er een zeer rommelige uitgebreide kaart, van Mediterraan tot Japans. We besluiten ons te beperken tot een hoofdgerecht. De ervaring is dat een voor- en hoofdgerecht hier eigenlijk teveel is. We nemen nog een cocktail na en lopen weer terug naar Cabana-beach, waar we nog een afzakkertje pakken. Daarna gaan we terug naar onze kamer.

Dag 17
2014-Aruba-Suriname-Curacao-618Het is weer prachtig weer als we opstaan. We ontbijten en we spreken af dat we Usha en Nick in ieder geval om 16:45 uur weer gaan opzoeken om de wandeling te maken in Otrabanda. Met z'n tweeën lopen we via Mambo Beach naar het Sea Aquarium. Daar bezoeken we de zeeleeuwenshow met de zeeleeuw Coral en de trainer Rob uit Nederland. We bekijken de aquaria en de flamingo's en zien dat mensen met dolfijnen zwemmen. Tegen half twee gaan we eten bij Hemingway's aan het einde van Mambo Beach. We gaan terug naar onze kamer en gaan daarna naar het strand. Tegen half vier maken we ons op voor de wandeling. Om half vijf frommelen we ons weer in de Suzuki Jimmy en gaan op weg naar Otrabanda. We worden door de wijk Otrabanda rondgeleid door Miguel Newton. Een letterlijk kleurrijke wijk. De man is als bouwkundige betrokken geweest bij diverse renovatieprojecten. Je ziet dat de wijk opknapt, maar er is ook nog heel veel te doen. Rond zeven uur is de wandeling voorbij. We steken de kleurrijke pondjesbrug over en gaan aan de Punda-kant op een terrasje wat drinken. Er is ook live muziek; vooral caribische klassiekers. Na het drankje gaan we naar "de boogjes" om wat te eten. Het is redelijk rustig in de stad; duidelijk is dat het geen hoogseizoen is. We gaan eten in een restaurant aan de zee. Usha en Nick nemen ieder een kreeft; een halve tafel vol. Het duurt ook nogal lang voordat deze geserveerd wordt. Na deze maaltijd gaan we terug naar het hotel. We drinken nog wat op ons terras en gaan daarna slapen.

Dag 18
2014-Aruba-Suriname-Curacao-574We doen het even rustig aan deze ochtend. Na het ontbijt even terug naar de kamer. We lezen en relaxen wat en net na de middag besluiten we naar het strand te gaan. Het is er erg rustig. We zoeken een leuk plekje uit in de schaduw en blijven hier tot tegen half zes. Daarna weer even terug op de kamer. Rond kwart over zeven gaan we eten bij Hemingway restaurant. Onderweg, het is een kleine halve kilometer lopen, zien we dat het bij alle horecagelegenheden erg rustig is. Bij Hemingway -op het einde van het strand- is het echter best vol. Meestal betekent dat dan dat het goed is of goedkoop. We kunnen alleen nog overdekt zitten. Dit is geen probleem. De menukaart is overzichtelijk en gevarieerd. We eten er prima en de prijs valt inderdaad mee. Er werkt hier, in tegenstelling tot Cabana Beach, bijna alleen Antilliaans personeel. Na het eten gaan we terug naar de kamer waar we nog even op het terras zitten. Een erg rustige dag dus.

Dag 19
2014-Aruba-Suriname-Curacao-562De dag begint zoals tot nu toe elke dag zonnig, al zijn er wel meer wolken dan gisteren. Tijdens het ontbijt spreken we met Usha en Nick de plannen door. Wij gaan naar het strand bij het hotel en zij willen naar een andere baai gaan. We spreken af elkaar tegen de avond weer op te zoeken. Usha appt dat we 's avonds gaan BBQ-en bij een zus van Praveen, een kennis van Usha, die ik ook ken van de kookclub. Ondertussen gaan we naar het strand. We zijn er al voor 11 uur. We blijven op het strand tot ongeveer kwart over vijf. Tijdens deze laatste dag heb ik ook nog wat gesnorkeld langs de rotskanten en daar leuke visjes gezien en gefilmd. Het is weer een rustige dag. Gedurende de dag wordt het steeds zonniger. We eten en drinken wat op het strand. Daarna gaan we weer terug naar onze kamer om ons op te maken voor de laatste avond. Rond kwart voor zeven stappen we in de kleine Suzuki Jimmy op weg naar de zus van Praveen. Ze wonen aan de andere kant van Willemstad iin een nieuw huis tegen een berg, het "Berghuis" zoals het door een van de kinderen wordt genoemd. Vanuit dit huis heb je een prachtig uitzicht over de stad, al is het alleen nog een verzameling lampjes, omdat het ondertussen donker is. We praten wat en van de barbecue komen lekkere dingen. Net over tienen vertrekken we weer en we keren terug naar het hotel. De bedoeling is dat we nog even een afzakkertje gaan pakken bij Mambo Beach, waar een band speelt en er volop leven is. We zien dat ook de lokale Curaçao-bewoner zich hier mengt met de toeristen. Men is over het algemeen chique gekleed. Maar wij hebben het al na een half uur gezien. Usha en Nick blijven nog even.

Dag 20 Vertrek
Op zaterdag zouden we om half één worden opgehaald. We zijn uitgecheckt, de auto is ingeleverd, maar geen transferbus. Bellen dus. Er blijkt een misverstand te zijn, maar volgens ons hebben we recht op een transferbus, volgens de papieren. Op het laatste moment regelen we via de receptie een taxibus die ons wegbrengt. Op het vliegveld Hato blijkt dat Usha en Nick iets te kooplustig zijn geweest en overgewicht hebben. Een duren grap. Na wat herschikken komen ze er met bijbetaling van $ 100,- door de douane voor pakweg 3 kilogram overgewicht. We maken onze laatste NAFL's (Antilliaanse guldens) op en vertrekken met de KLM Boeing 747 naar Nederland, waar we om 6:30 uur landen. De controles op Schiphol zijn streng. Diverse keren moete we ons paspoort laten zien en wordt de bagage doorgelicht. Nog even afscheid nemen van Usha en Nick en wij halen onze auto via een pendelbus op bij het IBIS hotel. Om 9:20 uur zijn we thuis.




Reizensite Marjanne & Rinus Krijnen

Dongen

Alle rechten voorbehouden