Cuba (2006)

Cuba (5-4-2006 - 21-4-2006)

CubaKop

Klik hier voor het fotoalbum

Oost Cuba

5 april 2006 Santiago de Cuba

CubaOost's Morgens worden we wakker in een zonnig Cuba. Er zijn nog wel wat wolken aan de lucht, maar de temperatuur zal zo rond de 29 a 30 graden zijn. Het ontbijt is op de eerste verdieping, dus we zakken af van de 7e (het hotel heeft 15 verdiepingen) naar de eerste. Het ontbijt is prima. Er is o.a. een omeletservice waarvan we beiden gebruik maken. Om 9 uur moeten we ons verzamelen in de lobby. Daarna gaan we buiten op het terras zitten, alwaar Leo - onze reisleider - nog eens oefent met alle namen en de do's en don'ts vertelt van Cuba. Tegen half elf vertrekken we met de bus voor een stadstoer. Leo vertelt honderduit over de geschiedenis van Santiago de Cuba, de bakermat van de revolutie. Tijdens de stadstoer gaan we naar het museum van de 26e juli, de herdenkingsdag van de revolutie. Daar zijn de eerste, weliswaar mislukte, handelingen geweest om Cuba om te buigen tot een socialistische staat.

De kogelgaten zitten nog in de muur. Eigenlijk zou het museum anders moeten heten; zoiets als het museum-van-de-propaganda-van-de-eeuwige-revolutie. Er staat eigenlijk niets in het museum. Voornamelijk zijn het foto's en persoonlijke voorwerpen van de strijders uit de revolutie, van schoenen tot verzekeringspolissen. Verder staan er wat wapens en een model van de boot GRANMA, waarmee Cuba in tweede instantie succesvol vanuit Mexico de revolutie werd ontketend. Naar deze boot is inmiddels een provincie genoemd. Leo gidst zelf, wat in musea meestal erg ongebruikelijk is. Hij weet elk verhaal uit zijn hoofd. Wat mij betreft iets te gedetailleerd. Ook bezoeken we een groot fort: Castillo del Morro. We gaan tussen de middag eten bij een haventje net buiten Santiago de Cuba. We zitten er heerlijk in de wind en uit de zon.

CubaSant01

We worden vergast met livemuziek, zoals ook in het hotel. In het hotel is het enkel een pianiste, maar hier speelt een heel orkest met gitaren en meervoudige stemmen: erg goed. Na de lunch worden we naar de binnenstad gebracht alwaar we uitstappen op het plein: Parque Cespedes. Van daaruit maken we een korte wandeling door de binnenstad en komen weer terug op dit plein waaraan o.a. het oudste gebouw van Cuba ligt: Casa de Velazquez, dat dateert uit het begin van de 16e eeuw. Dit is vernoemd naar de veroveraar Velazquez, die 15 steden en dorpen stichtte in de 16e eeuw, waaronder Havana en Santiago. Ook ligt er het hotel Casa Grande met een terras op de eerste verdieping en op het dakterras. Dit was voor de revolutie een beroemde club San Carlos, die model heeft gestaan voor het boek van Graham Greene: Man in Havana. Na dit terrasbezoek, waar we het heerlijke Bucanuero Fuerte-bier hebben gedronken, zijn we weer op pad gegaan richting hotel. Daar aangekomen hebben we na een paar Cuba Libres een duik genomen in het mooie zwembad. Tegen de avond begint het echter te regenen en een beetje te onweren. 's Avonds is het weer tijd voor het diner in het restaurant op de 1e verdieping, Het diner wordt geserveerd vanaf 19.00 uur tot 22.00 uur. We zijn zo rond 20.30 klaar en willen zo rond 21.00 uur naar de Bello Bar op de 15e verdieping gaan. Helaas: alles is donker. Dus maar terug naar de kamer. Ik ben nog niet bekomen van de jetlag en val direct in slaap. Rond tienen wekt Marjanne mij om alsnog te proberen een bezoek te brengen aan de bar. Helaas, ook nu mislukt dit. Alles is donker. Dan maar toegeven aan ons slaaptekort en naar bed.


6 april 2006 Bayamo/Camaguey

CubaCobreWe vertrekken vandaag uit Santiago de Cuba. Het is weer prachtig weer en we vertrekken vroeg. We moeten deze dag ruim 300 kilometer rijden naar Camaguey. Onderweg zien we vooral veel mensen op straat. Je vraagt je af of er wel Cubanen zijn die werken. Ook de oude Amerikaanse klassieke auto's uit de vijftiger jaren zijn alom aanwezig. Het openbaar vervoer is in klassen verdeeld. Taxi's bestaan uit brommers of auto's, Collectief vervoer wordt geregeld met vrachtauto's en oude bussen, waaronder afdankers vanuit Nederland -nog voorzien van de oude Nederlandse teksten. Onze eerste stop is in El Cobre alwaar we de uit 1927 stammende Basilic del Cobre gaan bezoeken.

Hier worden veel bloemen geofferd aan een Spaanse zwarte madonna waaraan krachten worden ontleend. Om destijds de Afro-Afrikanen ook binnen de geledingen van de katholieke kerk te houden hebben de meeste katholieke heiligen een Afrikaanse tegenhanger, waardoor de Afro-Afrikanen hun eigen vroegere goden kunnen koppelen aan de katholieke heiligen. Het occulte van de Afro-Afrikanen speelt in Cuba een belangrijke rol en wordt Ochun genoemd. Er zijn een soort priesteressen die voor veel geld en spullen optreden als een soort waarzegster. Na dit bezoek trekken we door naar de plaats Bayamo. Deze mooie schone en nette plaats is de hoofdstad van Granma, Hier bekijken we de binnenstad kort en gaan naar een een Troba-huis, een huis waar muziek en dans wordt gemaakt. We worden hier door een Nederlandssprekende gastheer ontvangen. We krijgen er een plaatselijke cocktail en uiteraard muziek van de band Enhorabuena Tropical Show. We kopen van deze band een (zelfgebrande) CD. Er wordt gespeeld en er wordt gedanst. Hierna vertrekken we naar onze lunchplaats waar we een driegangenmenuutje krijgen in de tuin van de bodega. Ook hier weer een trio dat muziek maakt (bongo's, sambaballen, gitaar en zang) Het jonge zangeresje heeft een leuke stem die doet denken aan Gloria Estefan. Het eten is smakelijk en het wordt afgerond met zelfgemaakte koffie. Daarbij wordt op het ritme van de muziek de koffie geperst. Na dit bezoek gaat de reis verder. We komen in een gebied dat Las Tunas heet en veelal uit laaglanden met rietsuiker, rijst en bananenplanten bestaat. Hoe dichter we bij Camaguey komen hoe meer de huizen en de omgeving op een beeld uit het "Wilde Westen" gaan lijken. Veel kleine boerderijtjes met veranda's en veel mensen te paard. Rond zes uur arriveren we in de stad. Het is er erg druk in het hotel. Alle gasten voor die nacht komen tegelijkertijd aan en het is een gekrioel van jewelste, waarvan vooral bedelaars gebruik maken. Na het inchecken komen we in dit koloniale hotel op de vierde verdieping terecht. Op zich een mooi, maar gehorig, hotel. De kamer is niet super groot, maar netjes en functioneel. Je kunt gebruik maken van de airco en je kunt je batterijen opladen met een gewone stekker (wel 110 volt). Het heeft eigenlijk geen raam, want waar je naar buiten zou kunnen kijken is de airco gemonteerd. Leo adviseert ons vroeg te gaan eten. Het kan er erg druk zijn en uit recensies hebben we gelezen dat het ook gewoon snel op kan zijn. Blijkbaar wordt er veel uit de keuken gestolen, omdat er zwaar onderbetaald wordt. Het eten is prima en we hebben een aardig uitzicht over de stad.

CubaBayamoMuz

Na dit snelle diner vertrekken we nog even naar onze kamer. Daar blijven we even om rond half tien naar beneden te gaan. In de lobby is het erg rustig. We lopen wat straatjes in en bekijken de schamele etalages van de plaatselijke winkels. We zien eigenlijk niet direct een uitgaansplaats en besluiten te gaan kijken bij het zwembad waar op muziek een waterballetshow zal worden gegeven. Het is allemaal erg lawaaiig en we besluiten naar de pianobar te gaan. Daar is het nog erg rustig en we drinken een aantal cuba-libres. Er verblijft een grote groep rustige Duitsers en later voegen zich nog een aantal Zuid-Europeanen bij, die een korte salsacursus krijgen. Tegen twaalven gaan we naar bed. We hebben niemand van onze groep gezien.

CubaCamaguey

Uitzicht vanuit het restaurant over Camaguey


7 april 2006 Sancti Spiritus

De volgende morgen moeten we uiterlijk om 9,15 in de lobby zijn. De bedden zijn wat hard en het hotel is nogal gehorig, maar desondanks heb ik goed geslapen. We vertrekken rond half tien te voet naar het centrum. We bezoeken een kerk waar in 1998 Paus Johannes Paulus II is geweest en vertrekken daarna met de gehele groep op de fietstaxi, hetgeen Leo geregeld heeft. We rijden door de stad en leggen regelmatig aan op plekken waar Leo ons iets laat zien. Zo komen we in de staatswinkel waar de distributie van voedsel en goederen plaatsvindt. Ook vraagt Leo of we onze fietstaxichauffeur zouden willen trakteren op een drankje. We bezoeken een lokaal gezin, een gezin waar Leo nog niet eerder was geweest. In twee groepen gaan we hier naar binnen en bekijken het armoedige huisje. Na afloop geven de overrompelde mensen wat geld en spulletjes. De mensen blijken geheel ontroerd, want met het geld kan de zieke man naar het ziekenhuis in Santa Clara vervoerd worden voor een noodzakelijke behandeling.  

CubaCamag2

Kinderen bij een opvangmoeder in Camaguey

Het wordt alles bij elkaar een gezellige boel. Na de fietstaxichauffeur 5 pesos te hebben gegeven gaan we door met de bus naar Sancti Spiritus. Het landschap onderweg is vlak en saai. Er zijn veel rietsuikerplantages en verder oogt het nogal leeg. De tocht is ook behoorlijk lang. We komen tegen de avond aan in Sancti Spiritus waar we even door het centrum lopen. Een erg spannende stad is het niet, Er is wel een mooie brug en we gaan naar ons hotel, een hotel met verschillende huisjes, We hebben een keurig huisje op de eerste verdieping, met een balkonnetje. Andere gasten hebben nogal last van ongenode dieren zoals kikkers, maar wij hebben niets gezien of gemerkt. We eten 's avonds in het gezellige restaurant (erg lekker) met uiteraard weer livemuziek. Daarna verzamelt de groep zich op het terras alwaar we tot middernacht blijven zitten.


West Cuba

CubaWest

12 april 2006 Pinar del Rio (San Diego de los Baños)

We staan op en vandaag gaan we naar het westen van het eiland. Dit deel van het eiland is groener. Volgens Leo wonen hier de “stupid Cubans”, de wat dommige boerenbevolking van de streek. Leo heeft 's nachts goed zijn best gedaan, want de kosten van Tropicana heeft hij zowat volledig terugbetaald gekregen. Per persoon 60 pesos, waarmee de kosten uiteindelijk maar 5 pesos per persoon zijn. Dat is een enorme berg geld als je bedenkt dat dit ongeveer een half jaarinkomen van een Cubaan is. We verlaten Havana en net buiten de stad gaat de bus stuk. Er is een beugeltje afgebroken bij de motor. Een van onze medereisgenoten is chef werkplaats van een busonderneming en constateert het euvel. Toevallig zijn we in de buurt van een werkplaats. Er wordt een nieuw onderdeel gelast en 1,5 uur later zijn we weer op weg. Onderweg gaan we eten in de buurt van een waterval. Ook hier weer live-muziek tijdens het eten. Om bij de waterval te komen moet je een stukje klimmen en dalen. Het is een echt tropisch bos. De waterval is erg mooi gelegen.

Na dit bezoek gaan we te voet naar een botanische tuin. Veel voor ons bekende kamerplanten staan hier. We krijgen er een rondleiding. Even verderop worden we door Leo gebracht naar een sigarenfabriekje. We mogen niets naar binnen brengen, waarschijnlijk omdat het fabriekje illegaal is. Het procédé wordt uitgelegd door een dame die er van alles over weet te vertellen. Men maakt er momenteel Monte Christo Nr. 4 sigaren, maar ook Cohiba's etc worden hier geproduceerd. Dat is natuurlijk zeer vreemd. Tijdens de uitleg proberen de werknemers onder tafel non-verbaal sigaren te verhandelen, wat zeer hilarisch is. Het is erg opzichtig, maar onze gids ziet zogenaamd niets. Ook kunnen we via Leo v oor een peso per stuk afgekeurde Cohiba's kopen (te dik,te dun, of schuin afgesneden). Dat is zeker niet duur, want een sigaar uit de winkel kost al gauw 6-7 euro. Na dit bezoek gaan we door naar San Diego de los Banos aan de westkant van het eiland in Pinar del Rio. De natuur is hier erg mooi. Hoewel nog steeds erg arm, lijkt de bevolking rijker. Waarschijnlijk door de vruchtbaarheid van het land zijn ze minder afhankelijk van inkomen. We komen aan in het middenklassehotel Mirador. Het ligt midden in het dorp en is mooi gelegen. De kamers zijn eenvoudig en er zijn wat problemen met het warme water. Rond half 8 gaan we eten, nadat we bij het zwembad met zowat de gehele groep nog wat hebben gedronken. De eigenaar van het hotel heeft zelf ook nog een dorpswandeling georganiseerd, waar een aantal reisgenoten aan meedoen en waarover men erg enthousiast is. 's Avonds eten we in het restaurant op de tweede verdieping. Het eten is goed. Daarna verplaatst de groep zich naar het zwembad. Er speelt een erg goede band, Compas de Espera, waarvan we een CD kopen. Na het formele optreden jamt de band met de gasten tot diep in de nacht. Zeer gezellig. 13 april 2006 Pinar del Rio

Niet elke dag is het perfect weer in Cuba. Vaak is het bewolkt en valt er een bui. Het is er vochtig, maar zeker niet koud. Vanmorgen gaan we naar de Valle de Vinales, waar we kunnen genieten van een prachtig viewpoint tegen de bergen, de mogotes.

Typische bolle bergen, een overblijfsel van het oude kalksteenplateau. Verder is er op een rots een gigantische schildering aangebracht, Mural de la Prehistoria, door Leovigildo Gonzalez tussen 1959 en 1962. Daar eten we ook tussen de middag, uiteraard weer met muziek. Ook bezoeken we voor de lunch nog de “cueva del indio” (indianengrot). Een grot met een onderaards riviertje waarop we een bootritje maken. Na de middag gaan we weer terug naar ons hotel. Deze avond verloopt eigenlijk bijna gelijk aan de avond ervoor. De muziek werd nu echter gespeeld bij het grillrestaurant, waar we eten. Ook nu komen de muzikanten mee naar het zwembad en gaat de avond jammend en dansend verder. Het is de slotdag van onze reis. De volgende dag gaan we naar Varadero en zullen we Leo en zijn chauffeur verlaten.


Cuba Varadero

14 april 2006 Transfer naar Varadero

De laatste dag van de rondreis is eigenlijk een transferdag. Leo en de chauffeur brengen ons naar Varadero. Na het ontbijt wordt er een groepsfoto gemaakt en vertrekken we naar Havana, waar de eerste twee reisgenoten, de Belgische An met haar dochter Joke in het centrum worden afgezet. Varadero is nog zo'n 150 kilometer verder. Varadero is een 30 kilometer lang schiereiland waarop zo"n 60 resorts en hotels staan. Opeenvolgend verdwijnen alle reisgenoten. Wij blijven achter samen met Jos en Greet, die op de terugweg zullen worden afgezet. Het ene hotel ziet er nog mooier uit als het andere, maar op zich lijkt het allemaal dik in orde. Ons hotel “Paradisus Varadero” is volgens Leo "The Top". Het ziet er inderdaad fantastisch uit, maar met Cuba heeft dit -buiten het zonnige weer- niets meer te maken. We nemen afscheid van Leo en de chauffeur en de bellboys zijn er inmiddels al met onze tassen vandoor. Het is een echt super-de-luxe resort met prachtige kamers, zwembaden en een oogverblindend strand. Ook de restaurants zijn prachtig. We hebben echter vreemd genoeg wel wat moeite om onze weg te vinden. Na een week lang achter Leo "Vamos" te hebben aangewandeld blijkt dit lastig. Na het inchecken, we moesten nog even wachten, gaan we de a-la-carte restaurants boeken voor de komende dagen. Daarna gaan we naar onze kamer die erg ruim is en smaakvol ingericht. Het hotel bestaat uit losse gebouwen in een tuin. Per gebouw zijn er 16 kamers. Onze kamer ligt op de eerste (bovenste) verdieping. Terug aan het zwembad eten we nog een snack en gaan daarna naar onze kamer om nog wat uit te rusten. Om half negen gaan we in het grote Ara-restaurant eten. In de lobby is een theater gevestigd. Er is een wervelende show aan de gang, maar wij gaan wat achteraf zitten. Tegen enen gaan we naar bed. We zullen nog 7 dagen hier verblijven.

Het hotel is erg groot en er is zeer veel personeel. De kamer is smaakvol modern ingericht, luxe en vanwege de hoogte ook nog redelijk koel, zoels zonder airco. Zet je deze aan dan verandert de kamer in een koelbox.

Restaurants

 CubaVaradero01

De a-la-carte restaurants waar wij heen zijn gegaan zijn het Spaanse, Italiaanse en Romantische restaurant. Het Spaanse restaurant is een rond restaurant in de buurt van het zwembad. De open keuken is in het midden vamn het restaurant. Vanuit het restaurant kun je de zon onder zien gaan. Uiteraard is er live muziek. De gerechten lijken erg op gerechten uit de Franse keuken. Het smaakt uitstekend. Uiteraard is hier ook live-muziek, waarbij één van de muzikanten zeer ritmisch met een paar lepels overweg kan.

Een andere dag gaan we naar het Italiaanse restaurant dat gedeeltelijk gevestigd is in huisjes op vlonders boven een vijver vol met vissen. Ook hier is het eten heerlijk.

De laatste avond hebben we een bezoek gebracht aan het romantische restaurant. Het enige restaurant dat echt binnen is. Hier speelt een klassiek strijkje muziek. Ook hier is de bediening en het eten weer erg goed.

Naast de a-la-carte restaurants is er het enorme Ara-restaurant waar we de overige avonden gedineerd hebben en 's morgens het ontbijt genuttigd. Deze maaltijden zijn alle in buffetvorm en er is van alles. Dit is vergelijkbaar met ervaringen die we hebben met de Rixos-hotels in Turkije.

Zwemmen met de dolfijnen

We hebben ook een excursie gemaakt vanuit het hotel. We voeren met een enorme catamaran (80 mensen aan boord) naar een afgezet gebied in zee, waar we in groepjes konden zwemen met een paar dolfijnen. Erg leuk. De dieren en wij vonden het prachtig. De dolfijnen kenden en deden ook allemaal kunstjes, zoals kusjes geven en samen met de zwemmers op de foto. Helaas hebben we de fotograaf niet meer ontmoet, zodat we helaas deze foto nooit onder ogen hebben gekregen. Na het zwemmen met dolfijnen zijn we met de catamaran naar een plek gegaan om te snorkelen. Dit was niet zo'n succes. Door de grote stroming was je binnen een paar tellen ver weg van de boot, zodat we eigenlijk alleen maar bezig zijn geweest met het terugzwemmen naar de boot. De lunch hebben we gebruikt op een eiland waar een groot restaurant was gevestigd. Daar hebben we onder het genot van Cubaanse livemuziek heerlijk kreeft gegeten. Later op de middag zijn we teruggegaan naar het vaste land. Onderweg hebben we samen met de bemanning gezongen en heeft het fokkezeil nog een tijdje op gestaan. Alles bij elkaar geen goedkope, maar toch wel leuke excursie. We waren overigens de enige Nederlanders aan boord.

Economie in Cuba

Als toerist krijg je in Cuba te maken met drie economieën: De toeristeneconomie met de eigen valuta Cuban convertible pesos (CUC), de inheemse peso-economie en natuurlijk de zwarte economie.

Eén toeristenpeso is 24 x de waarde van een inheemse peso en iets minder waard dan een euro. Het gemiddelde inkomen in Cuba is tussen 220 en pakweg 850 pesos per maand. (Tussen de 10 en 40 euro) Fidel Castro beweerde onlangs dat hijzelf ook niet meer zou krijgen dan 720 pesos ofwel 30 euro per maand. Hij vertelde daarbij ook dat een socialistische Cubaan trots moest zijn op dit inkomen. Dit naar aanleiding van de publicatie van Forbes waarbij Castro onder één van de rijkste regeringsleiders ter wereld werd gerangschikt. Als dit waar zou zijn is het wel erg schrijnend. In Cuba heeft eigenlijk niemand voldoende inkomen om rond te komen. Het eten en zelfs duurzame economische goederen zijn op de bon en van deze goederen zijn er te weinig. Onze reisgids vertelde hierover na wat doorvragen dat Castro eigenlijk niet weet hoe armoedig zijn bevolking is. Hierop heb ik hem gevraagd of hij zichzelf wel gelooft.

Er zijn echter omstandigheden waardoor deze bittere armoede om één of andere reden niet erg zichtbaar is wanneer je de Cubanen ziet. Over het algemeen zien de Cubanen er gezond uit en behoorlijk gekleed. Op zich heb je in het land ook niet veel nodig, waar scholing en gezondheidszorg voor iedereen bereikbaar is. Het land heeft een subtropisch klimaat, met nauwelijks schommelingen, afgezien van het regenseizoen (einde voorjaar en zomer) en het orkaanseizoen (vanaf juli-oktober). De Cubanen leven op straat. Op alle tijden zie je mensen op straat lopen, praten en wachten. Maar ondanks het feit dat ze dan gezond ogen wordt er enorm gebedeld. Ook door mensen die gewoon een baan hebben. Het gaat voornamelijk om zaken die in het bonnensysteem structureel te weinig voorradig zijn, zoals zeep (“Sabong”), maar ook petjes, zonnebrillen, potloden, pennen en eigenlijk wat dan ook van enige waarde is populair. Als je een Cubaan een CUC (ongeveer een Euro) geeft is dat ongeveer een dagsalaris. Regelt een Cubaan op een dag 5 CUC dan wordt zijn inkomen pakweg vervijfvoudigd. En dat is wel nodig, want de bonnen zijn al lang op als de maand nog vrolijk doorgaat. Naast bedelen zijn tips erg belangrijk. Zo werken afgestudeerde artsen op toeristenbussen, omdat de tips vele malen hoger zijn dat het salaris dat de arts in het ziekenhuis verdient. Maar de tip is niet voor de reisleider alleen. Hij gebruikt dit geld om links en rechts mensen in zijn omgeving te betalen voor diensten, waardoor hij zijn werk beter kan doen. Door dit corrupte systeem krijgt hij nog meer tips, waardoor het systeem hoe langer hoe meer geolied gaat lopen. En zo sijpelen er harde valuta de socialistische wereld in.

Een andere vorm om aan geld te komen is handel. De Cubaanse sigaren zijn duur als er een officieel sigarenbandje om zit. Het is echter zeer simpel om voor ongeveer een euro een Cohiba of Montechristo 4 illegaal te kopen. Overal worden ze aangeboden. Kijk wel uit, want het kan goed zijn dat ze je een sigaar van bananenblad verkopen. We zijn op bezoek geweest bij een waarschijnlijk illegaal sigarenfabriekje, waar je niet mocht fotograferen, maar waar iedereen onder de ogen van de leiding probeerde te handelen.Ook van afval zoals blikjes en schelpen worden veel souveniertjes kunstig gefabriceerd en tegen een bescheiden bedrag aangeboden.

De derde vorm om voor Cubanen aan geld te komen is het aanbieden van gevraagde en ongevraagde diensten. In de jaren vijftig was dit vooral prostitutie. Alhoewel ik er niet echt op gelet heb, neem ik aan, gezien de kleding en het gedrag van de jonge dames, dat dit op grote schaal plaatsvindt. Een erfenisje uit de Batista-tijd uit de jaren vijftig, toen Cuba het speelparadijs van de VS was. De VS waar niets mag en kan en waarbij de Amerikanen hun lusten 150 kilometer buiten de kust konden botvieren in Cuba in de bordelen en casino’s. Een veel onschuldigere vorm van aanbieden van ongevraagde diensten zijn de geschenken. Tuinlieden bieden kokosnoten aan, die ze met een manchet drinkklaar maken en voorzien van uit het restaurant gejatte rietjes. Ja dan moet je uiteraard iets tegenover stellen. Of kalligraferen van een wens op vetplantbladeren is een vorm om de toerist geld af te troggelen. Ook de wat kunstzinnigere Cubaan maakt een cartoon die plots voor je neus verschijnt en waarvoor je een CUC moet betalen als je deze wilt afnemen.

Kortom, het is een zo mogelijk nog veel kapitalistischer land dan de meeste echte kapitalistische landen; het is een struggle for life, waar alle corrupte wetten gelden en werken.

In Varadero zie je minder armoede. Daar zijn eigenlijk uitsluitend resorts. De Cubanen die er niet hoeven te werken, komen niet op dit schiereiland. Voornamelijk omdat het eerste stuk van de verbindingsweg een korte tolweg is. De tol is al zo zodanig hoog dat een gewone Cubaan dit niet kan betalen. Ga je dus naar Varadero naar een zonbestemming, dan zul je resorts aantreffen met veel personeel, vriendelijke mensen en de prachtigste tuinen en gebouwen. De mensen die hier werken verdienen beduidend meer dan hun lotgenoten op het grote eiland. Zij krijgen tips en zijn daardoor uitverkoren. Maar blijf je op dit schiereiland, dan ben je niet in het echte Cuba geweest.

Vreemd genoeg is er nauwelijks criminaliteit. De politie handelt repressief en grillig, waardoor elke Cubaan bang is van de macht. Er zijn ook geen wapens in omloop en als je met een duur apparaat loopt is dat verdacht, omdat niemand deze dingen kan betalen. Het land verlaten is er ook niet bij, dus iedereen houdt zich maar zoveel mogelijk aan de regels om niet in de problemen te komen. Het is ook zowat het enige land waar je nog niet iedereen met een GSM aan het oor ziet.

Het gevolg is dat de Cubaan bijzonder vindingrijk is als het om repareren en opknappen gaat. Vandaar dat er nog duizenden 50 jaar oude Amerikaanse auto's rondrijden, die er over 5 jaar ook nog zullen rijden, als Fidel het niet begeeft. Want het is niet denkbaar dat dit systeem na Castro op dezelfde wijze zal voortduren. Het opkomende toerisme steekt de gewone bevolking hoe langer hoe meer de ogen uit. Wij moeten in hun ogen ontstellende rijkaards zijn, hoewel ze wel door hebben dat ze het van ons moeten hebben. Na het overlijden van Castro zullen de Cuban Americans – de machtige politieke anticommunistische lobby in de VS- echt wel op één of andere manier de macht gaan overnemen.

Dan zal dit karakteristieke eiland zijn identiteit gaan verliezen. Het zal crimineler worden, de verschillen tussen arm en rijk zullen groter worden (iedereen is nu arm) met alle gevolgen van dien. Ook het gratis onderwijs en de goede gezondheidszorg zullen verdwijnen als dit niet goed wordt aangepakt. En daarmee zal Cuba veranderen in een soort Dominicaanse Republiek of Bahama’s. Wil je het unieke Cuba nog zien, ga dan gauw.

Cuba01




Reizensite Marjanne & Rinus Krijnen

Dongen

Alle rechten voorbehouden