Rondreis Turkije (2006)

Rondreis Turkije (3-24 september 2006)

In september 2006 hebben we een 22-daagse rondreis gemaakt door West- en Midden Turkije. De bedoeling van de reis was een soort afsluiting. We zijn al zo vaak in Turkije geweest dat we met een soort wrapup wilden eindigen. Echter deze reis heeft alleen maar aangetoond dat we niet voor niets zo vaak dit prachtige land hebben bezocht. Wellicht zal de frequentie minder worden, maar we zullen ongetwijfeld terugkeren naar dit mooie land. Deze reis zijn we voor het eerst met Djoser geweest, die is gespecialiseerd in groepsreizen. Groepsreizen hebben we wel meer gemaakt, maar nog niet eerder in Turkije en ook niet eerder met Djoser. Onderstaand ons reisverhaal. Wij wensen u veel leesplezier en we hopen hiermee u hiermee ook enthousiast te maken voor Turkije

2006TKGroepsfoto

Klik hier voor het fotoalbum


Vertrek uit Nederland

Op ons gemak vertrekken we zondagmiddag 3 september 2006 vanuit Dongen naar Schiphol. Vriend Frans brengt ons weg. Aangekomen op de luchthaven ondergaan we de normale procedure voor een vliegreis. Eén verschil is er wel: we maken gebruik van een E-ticket waardoor je jezelf incheckt. We hebben daardoor ook geen tickets. In feite maakt het niet zoveel uit, want je moet alsnog je bagage inleveren uiteraard. We eten wat in de brasserie op de 1e verdieping van Schiphol en komen aan bij onze gate D41. Daar ontmoeten we onze eerste reisgenoten:Jenny, Paul, Tineke, Loes en onze reisbegeleidster Berbel.

Met een kleine vertraging vertrekt het vliegtuig, een Boeing 737-900 naar Istanbul. Het KLM-vliegtuig is eenvoudig ingericht; ruime zitplaatsen, maar geen audio- of video-installatie. We komen midden in de nacht aan in Turkije; ook vanwege het uur tijdverschil met Nederland. De bagage- en douaneafhandeling gaat snel en tegen half drie zijn we in het Grand Enim-hotel. Het is een 3 sterrenhotel aan de rand van het centrum. We gaan eigenlijk direct naar bed. De volgende morgen moeten we ons om 10.00 uur melden in de hotellobby.

EntreeTopkapi4 september 2006 (Istanbul)

Op maandagochtend 4 september worden we in een zonovergoten Istanbul wakker. Istanbul is één van de drukste steden ter wereld en dat uit zich in chaotisch verkeer en een hoop herrie en hordes mensen op straat.

Na het traditionele Turkse ontbijt: worst, kaas, tomaten, komkommer, diverse olijven, een eitje, yoghurt, honing, jam en stokbrood melden we ons bij Berbel in de lobby. De groep bestaat uit 17 man, inclusief Berbel. Het is een internationaal gezelschap; dat wil zeggen dat in de gehele Nederlandse groep er twee Amerikanen zitten, een echtpaar:John en Jean uit Georgia USA. Het is een gemêleerde groep en wij zijn qua leeftijd iets onder het gemiddelde. In tegenstelling tot bij de andere groepsreizen die we hebben gemaakt, blijft de rol van de reisbegeleidster -naar eigen zeggen- beperkt tot het organiseren van de reis en het verblijf en ze helpt bij problemen. Berbel is al 64, al zou je dat in het geheel niet kunnen bedenken, want ze heeft een jong hart, is flexibel en oogt erg fit. We kunnen dus zelf ons programma mede samenstellen. Door alle drukte voorafgaand aan onze vakantie hebben we geen idee wat we gaan doen, behalve dan dat we een rondreis in dit enorme land gaan maken. We zijn al eerder in Istanbul geweest, dus hier kunnen we het rustig aan doen. We blijven hier alleen vandaag en zullen op de laatste volledige dag ook nog een dag Istanbul krijgen. Veel dingen hebben we bij ons vorige bezoek al gezien. We besluiten toch naar het gebied te gaan rondom het Topkapipaleis en de Aya Sofya. De afstand is flink. We moeten een klein uur lopen om uit te komen bij de Aya Sofya. We strijken neer op het terras, waar onze reisgenoten Ed en Ria ook hebben plaatsgenomen.

2006TKTopkapiWe drinken wat en besluiten om naar het Topkapipaleis te gaan. De Aya Sofya zou dicht zijn op maandag. Dit blijkt achteraf niet het geval te zijn. Het Topkapipaleis hebben we eerder bezocht, maar is zodanig groot dat een tweede bezoek zeker nieuwe dingen zal brengen. Daar aangekomen wandelen we eerst nog door het mooie park aan de voet van het Topkapipaleis alvorens we naar binnen gaan. Turkije is in Istanbul echt niet goedkoop meer. De entreeprijzen zijn van Nederlands niveau (ongeveer 5 euro pp) Ook de afhandeling bij binnenkomst is onzes inziens on-Turks met tourniquets en detectiepoortjes. Ook ons “bom”-pakket moet door het röntgenapparaat. Na hier een tijdje te hebben rondgewandeld en diverse zalen te hebben bekeken eten we in het Kolyani-restaurant met uitzicht over de Bosporus. We eten hier zeer smakelijk. Na de lunch lopen we nog wat verder rond in dit enorme complex. Daarna gaan we met de taxi naar het hotel. Nog niet alert genoeg worden we door de taxichauffeur met een wisseltruc belazerd. Oké, opletten dus.

We halen de wat verloren slaap in en tegen half zes lopen we nog even de wijk in om wat te gaan drinken en geld te pinnen. We belanden op een vriendelijk terras en drinken er raki en bier. Op een gegeven moment arriveren er de eerste dinergasten, waaronder een vrouw gekleed in een burka. De vrouw doet tijdens het eten de sluier niet af en brengt tussen de plooien van het gewaad het voedsel naar binnen. Het heeft iets weg van een olifant die met zijn slurf eet.

Om 19.00 uur verzamelt de groep zich in de lobby en gaat samen uit eten. Berbel heeft het geregeld. We krijgen een vooraf samengesteld gerecht voor 10 euro, inclusief één drankje. Het eten smaakt redelijk, al verbazen we ons over de nog enorme drukte op straat. De avondspits loopt door tot dik negen uur ’s avonds. Na het diner en het gedoe met afrekenen gaan we met Ed en Ria naar het iets rustiger terras waar we ’s middags ook waren geweest. Door de toegenomen drukte van voetgangers en ambulante handelaren is het toch niet erg rustig hier. De bediening is gastvrij en blijft er vrolijk onder. Rond twaalven arriveren we in ons hotel. We willen in de hotelbar nog iets bestellen, wat wel mogelijk is, maar de raki die Marjanne bestelt moet nog worden aangekocht. De bar wordt blijkbaar maar zelden gebruikt. Daarna vertrekken we naar onze kamer, alwaar we gaan slapen. Het is een mooie kamer met een extra bed en zou voorzien zijn van airco. U raadt het al: die doet niets.


 Çannakale (5 september)

 Dag2

We vertrekken laat. De reisorganisatie Djoser heeft het schema wat omgegooid zodat de route korter wordt. Het gevolg is dat we met een veerpont vanuit Istanbul de zee van 2006TKCannakaleMarmara oversteken. Na het ontbijt verzamelen we ons bij de bus en rond half één schepen we in. Deze overtocht met grote moderne veerboten wordt voornamelijk gebruikt door de Turken zelf. Opvallend is het aantal traditioneel geklede vrouwen aan boord. Aan de overkant aangekomen staat ons gloednieuw IVECO-busje al klaar. Het is wel een nieuw busje maar de stoelen zijn smal, de trekkracht is zeer matig en de vering ontbreekt. De chauffeur Saeedi is een wat oudere man die uitsluitend Turks spreekt, maar gevoel voor humor heeft en gelukkig rustig rijdt. De Turkse bussen zijn tegenwoordig uitgevoerd met snelheidsbegrenzers en mogen niet harder rijden dan 90 km per uur. Hierboven hoor je een irritant piepje. Het landschap aan de zuidkant van de zee van Marmara en de Dardanellen is niet echt spectaculair. Redelijk vlakke stukken land waarop landbouw bedreven wordt. Wat later dan was geschat arriveren we in Çannakale. Çannakale is een verrassend moderne, fris ogende stad met smalle steegjes en een bedrijvige boulevard. We besluiten om zelf iets uit te zoeken om te gaan eten en wandelen wat door het stadje. We komen terecht in een keurig restaurantje en even later strijkt onze groep neer in het buurrestaurant. Opvallend is dat de bevolking jong en trendy is evenals de interieurs van de huizen en horeca.

Na het diner gaan we nog even verder de stad in en belanden op een terras waar drie jonge mannen traditionele muziek brengen: twee gitaristen en een percussionist. Het klinkt erg sfeervol. Ook de gasten op het terras zijn voornamelijk teenagers en twintigers. Rond twaalf uur gaan we terug naar het leuke Anzac-3 sterrenhotel, dat centraal is gelegen en over goede voorzieningen beschikt.

Opvallend is dat het hier in Çannakale rustiger is dan in Istanbul, Geen continu donderend geraas van verkeer, maar zo af en toe eens een auto in de straat. Dat bevalt wel.


Bergama (6 september)

Dag3

EntreeTrojeDe volgende morgen vertrekken we vroeg, om 8 uur, met als bestemmingen Troje en uiteindelijk Bergama (Pergamon). Troje ligt niet ver uit de buurt van Çannakale en na een klein uurtje arriveren we daar. We pikken de gids Mustafa op, die ons zal rondleiden. Troje was eens een belangrijke stad en er zijn een negental lagen bloot gelegd van diverse beschavingen van de stad. Met de uitleg van Mustafa is dit wel te zien, maar als je er alleen zo doorheen zou lopen zou je dit niet kunnen herkennen. Eigenlijk zijn de restanten voornamelijk stukken muur en stadswallen. Er staat niet echt veel overeind. Er is 30 jaar geleden een houten paard geconstrueerd om de toeristen nog iets ter verbeelding mee te geven.

Net na de lunch gaan we weer verder richting Bergama. Aanvankelijk is het gebied nog bebost en heuvelachtig. Even verderop wordt het landschap vlakker en is er ook meer bebouwing. Rond half vijf arriveren we in Bergama n het Berkyöl-hotel. Een mooi 3-sterrenhotel met een groot zwembad en kamers met balkonnetjes. Jammer genoeg ligt het aan de rand van de stad. Berbel heeft een korting geregeld met het hotel van 15% op de dinerprijs en de meerderheid besluit dan ook m in dit hotel te blijven en hier te eten aan het zwembad. Voor het diner heeft de meerderheid ook gebruik gemaakt van het frisse zwembad. Na het diner blijft een klein groepje zitten We vertrekken als laatste naar onze kamer.

2006TKTroje


Selçuk (7-8 september: Pergamon, Asklepeion, Efese)

Dag4

We vertrekken om half negen uit Bergama na een openluchtontbijt bij het zwembad. Zoals alle dagen tot nu toe is het prachtig weer. We halen onze gids Phillis op.Phillis is een vrouw van tegen de veertig, die tot haar 16e in Nederland heeft gewoond, en dus onze taal beheerst. Ze is een erg begenadigde vertelster met veel mimiek en stemverheffing. Al verstaan onze Amerikaanse reisgenoten niets van haar verhaal, door haar uitstraling is het duidelijk waarover ze het heeft. De gids is erg sympathiek en weet ieder voor zich te winnen. De ruïnes van Pergamon zijn veel mooier dan de overblijfselen van Troje. Boven op de berg is een acropolis en vele stukken zijn blootgelegd of teruggeplaatst. Het mooiste deel is meegenomen naar Berlijn door de ontdekker, de Duitser Schliemann. In Berlijn is daarom ook een Pergamonmuseum. Door de hoge ligging van de oorspronkelijke stad is het uitzicht fantastisch. Na de rondleiding op de acropolis rijden we een stuk naar beneden om te worden rondgeleid in de Asklepeion, ruïnes van het eeuwenoude ziekenhuis van Pergamon. Uitvoerig vertelt Phillis over de verschillen van psychotherapeutische en fysische behandelingen en hoe het eraan toeging in die tijd. (ong. 400 voor Chr. – 400 na Chr.). Door vooral aardbevingen zijn deze gebouwen verdwenen en pas ongeveer 40 jaar geleden weer opgegraven

Tijdens ons verblijf in de Asklepeion komt er een groep feestelijk geklede jongelui met muziekinstrumenten (trommel, klarinet) het toneel op. Eén van de meisjes gaat kennelijk trouwen en het is haar hennafeest. De rode henna is gisteren aangebracht op haar enkels en wordt nu ceremonieel afgewassen bij een natuurlijke bron op het terrein. Phillis kent deze gewoonte wel, maar heeft het nog nooit op deze wijze gezien. Ook is haar niet duidelijk waarom deze ceremonie juist hier moet plaatsvinden. Ze vermoedt dat het zigeuners zijn. We besluiten de rondleiding en we zetten Phillis weer af in de stad waar we gaan lunchen in buffetvorm. Het buffet bestaat uitsluitend uit Turkse vooral groentegerechten. Het is een goede en smakelijke maaltijd.

Na de lunch trekken we verder naar Selçuk via de grote stad Izmir. In vergelijking met tien jaar geleden is de stad en haar omgeving rijker geworden en voorzien van moderne infrastructuur, zoals tolwegen met een wegsignaleringsmechanisme. Rond zes uur zijn we in het hotel in Selçuk aangekomen. Een eenvoudig hotel aan de rand van het centrum. Helaas blijkt bij aankomst het stromende water niet te werken. Ook de lift vertoont kuren en wil met 4 man erin eigenlijk alleen maar naar beneden: doodeng.

Berbel heeft weer wat geregeld voor het diner in het centrum van de stad. In het centrum blijkt een cultureel festival aan de gang te zijn met optredens, parades een jaarmarkt etc met veel vlagvertoon.

Als we aanschuiven voor het diner is het er nog niet erg druk, maar na het eten is het gehele grote plein tjokvol gevuld. Ten aanzien van de kuststrook zijn de prijzen hier van drankjes en eten aanmerkelijk lager. Voor een goede maaltijd ben je nog geen 5 euro kwijten de drank is 30-50% goedkoper. Het is zo druk op het plein dat we besluiten maar terug te gaan naar het hotel, waar we op het terras nog een paar drankjes nuttigen.

We zullen twee overnachtingen hebben in Selçuk.

8 september 2006 (Efese)

EntreeEfeseVandaag een belangrijke excursie: Efese. Berbel heeft besloten dat wij dit pas laat in de middag gaan doen, omdat ’s morgens er veel cruisebootgasten komen uit Kusadasi. Dat betekent dat we tot half vier vrij zijn. We slapen uit –missen het ontbijt, dat volgens de groep toch niets voorstelde- en gaan tegen de middag naar het centrum van het stadje. We lunchen in hetzelfde restaurant waar we de avond tevoren gegeten hebben. We komen nog een aantal reisgenoten tegen, Tegen twee uur gaan we terug naar het hotel. De excursie start tien minuten later omdat onze chauffeur moest invallen bij een andere Djosergroep, waarvan de eigen chauffeur niet was op komen dagen. Efese hebben we in 1996 al eens eerder gezien, maar toen was het nat en nu is het weer schitterend.

Er is een nieuw onderdeel, de hangende Romeinse huizen, waarvoor je een apart entreekaartje moet kopen. Dit is geheel overkapt en erg mooi. Vooral de mozaïeken en wandversieringen zijn prachtig. Bij de beroemde bibliotheek is een cateraar een groot feest aan het opzetten. Helaas zijn wij niet genodigd. Efese blijft wellicht de mooiste opgraving die we ooit gezien hebben. ’s Avonds eten we in de stad waar nog steeds het festival bezig is. Luister hier naar een fragment:

Je kunt over de koppen lopen. Enkele reisgenoten hebben ’s morgens een parade gezien met veel militair vertoon en waren hierover erg enthousiast.

We gaan terug naar het hotel waar we nog een afzakkertje nemen voordat we naar bed gaan.

 2006TKEfese


Pammukale (9 september: Aphrodisias Pamukkale)

 Dag5

Om zes uur gaat de wekker. Vandaag gaan we naar Aphrodisias en Pamukkale. In deze laatste plaats zullen we ook overnachten. Om half acht vertrekken we en rond half elf arriveren we bij Aphroditis. Het is een mooie opgraving, waarbij het badhuis, het immense stadion, het kleine theater en de nog niet zo lang geleden gerestaureerde poort naar de tempel de meeste indruk maken. Er is ook een museum waarin een aantal beelden zijn geplaatst die gevonden zijn tijdens de opgravingen samen met wat gebruiksvoorwerpen en sierraden. We blijven hier tot de middag. Na een uitstekende lunch rijden we door naar Pamukkale.

2006TKAphrodisias

Hier worden we bij het hotel uit de bus gedropt. Het hotel ziet er leuk en gezellig uit (Köçak). De kamertjes zijn voorzien van een balkon en er is een zwembad en een thermaal bad, met kalkrijk water afkomstig van de beroemde terrassen. We besluiten de kalkstenen terrassen te gaan bekijken. Er is echter veel veranderd sinds 10 jaar. Je moet met blote voeten een lange helling op zonder enige bescherming tegen de felle zon. Uiteindelijk kom je boven de terrassen uit en kun je niet meer afzakken langs en door de natuurlijk ontstane kommen, gevuld met het lichtblauwe water. De Turkse autoriteiten hebben ingegrepen nadat door het massatoerisme dit opmerkelijke natuurverschijnsel zou worden vernietigd. Het gevolg is dat de terrassen veel witter zijn geworden. De attractiewaarde is daardoor wel fors verminderd. Wijzelf houden het na een paar honderd meter voor gezien, geven onze toegangskaartjes aan twee van onze reisgenoten en ploffen neer op een terras met een mooi uitzicht op de terrassen. Als je wiebelig of onzeker bent of geen beste conditie, is het niet aan te raden langs de door ons gevolgde weg dit natuurfenomeen te gaan bekijken. Beter kun je dan met de bus of taxi naar boven gaan.

Maar het bier op het terras smaakt prima. Het restaurantje heet “Mehmet’s Heaven”, en is authentiek ingericht met kussens, waterpijpen etc. We besluiten om ’s avonds hier te gaan eten en dus ons niet aan te sluiten bij de groep, die in het hotel zullen dineren. In Pamukkale zijn de prijzen van drank en spijzen aanzienlijk lager dan in de kustplaatsen. Ons was verteld dat de kalkstenen terrassen ’s avonds zouden zijn verlicht. Vanaf “Mehmet’s Heaven” zouden we een prachtig uitzicht hebben. Dat was ook zo tot twee jaar geleden. Ze zijn nog bezig met een nieuw verlichtingssysteem, maar oplevering kan nog wel een maand of jaar of 10 jaar duren, aldus Mehmet. Dat is erg jammer want met het feit dat de terrassen al niet meer mogen worden betreden en nu ook dit verliest Pamukkale toch echt zijn bijzondere attractiewaarde. Ik begrijp dan ook de ondernemers ter plaatse niet, dat ze dit allemaal lijdzaam toezien. Je zou, zonder het natuurlijke fenomeen van Pamukkale te ondermijnen, hier heel wat meer toeristen kunnen krijgen, die ook nog tevreden zouden zijn. Als ik nu vanaf de kustplaatsen een halve dag in de bus zou moeten zitten om te zien wat we nu konden zien zou ik me behoorlijk bedrogen voelen. In Pamukkale is het ook erg rustig, zelfs voor de tijd van het jaar. Ook hier hebben de bomaanslagen in Turkije hun uitwerking niet gemist. Toeristen blijven weg.

2006TKMBeeld

Na het eenvoudige, maar smaakvolle eten bij Mehmet lopen we terug naar het hotel. Onderweg worden we nog verrast door vuurwerk. Vanwege een bruiloft wordt er vuurwerk afgestoken.

Aangekomen in het hotel is iedereen al zowat gaan slapen. Alleen Loes pakt samen met ons nog een afzakkertje bij het zwembad. Ook wij gaan op tijd naar onze kamer.

2006TKPamukkale


Marmaris (10-15 september: Blue Cruise - Fethiye)

Dag6

Klik hier voor het verslag van de blue cruise met de SNUR naar Fethiye


Kac (16 september: Saklikent, Xanthos)

Dag13

We verlaten na het ontbijt de boot en gaan weer verder met de bus. We hebben weer een nieuwe chauffeur en bus (ook een ISUZU). Volgens het programma zouden we naar de opgraving Tloss gaan en mogelijk de kloof Saklikent, waarna we zouden doorrijden naar Kaç. We zijn in deze streek (het oude Lycië) al eerder geweest en we adviseren Berbel Tloss niet te bezoeken, maar te kiezen voor Saklikent en Xanthos. Deze laatste opgraving uit de Lychische en Romeinse tijd is zeker de moeite waard, met een kerk, theater, een necropolis en een paar mooie verhalen. Tloss vinden we toch een stukje minder. Berbel regelt dit met de chauffeur, die eigenlijk van zijn baas alleen de opdracht heeft gekregen om ons in Kaç af te zetten. De Saklikent is niet veel veranderd sinds we daar voor de laatste keer zijn geweest. Het is de vijfde keer dat we er komen. Enkel het vroege tijdstip en de verhoudingsgewijs lage waterstand zijn anders. Sommige reisgenoten besluiten de kloof een eindje in te lopen terwijl de rest op het terras tussen de wandrotsen blijft wachten. Dat doen we op de lage tafels met kussens en vloerkleden op vlonders.

2006TKSaklikent

Na een dik uur vertrekken we naar de lunchplaats een eindje verderop. Ook hier zakken we neer op dergelijke tafels aan het water. Het eten is eenvoudig maar smaakvol. Na de lunch vertrekken we naar Xanthos. Daar aangekomen blijken we aanvankelijk de enige bezoekers. Gezien het wat ongunstige tijdstip –midden op de middag- is dit wel begrijpelijk. Het is er erg warm. Het theater is nog best in een goede staat, maar het mooiste zijn de recente opgravingen van een marmeren laan en een groot aantal kunstige mozaïeken vloeren in de kerk. Deze zijn erg mooi.

Deze opgraving wordt steeds meer de moeite waard. Na het wat uitgelopen bezoek gaan we naar onze eindbestemming van deze dag Kaç. We worden afgezet in het “Club Grand Lykia Beach”-hotel, een op zichzelf mooi gelegen, maar leeg hotel een paar kilometer voor de stad. Het hotel heeft een half leeg zwembad, nauwelijks personeel maar wel een mooi uitzicht en kamertjes met airco en een balkonnetje. Alle oneffenheden worden elk jaar eigenlijk vakkundig overgeschilderd, waardoor het optisch nog oogt. Het diner aan zee is goed, al hadden we daar niets van verwacht, gezien de beperkte personele bezetting.

Met de wijn gaat het mis. Men vergeet een wijnkaart te tonen en schenkt zogenaamde dure kwaliteitswijn, waarom niemand gevraagd heeft. Dat werkt niet bij onze zuinige Hollanders.

2006TKXanthosMozaiek

Berbel grijpt in en regelt met de chef dat de prijs van de wijn wordt verlaagd met de helft. Het gaat zelfs zo ver dat Berbel persoonlijk de rekeningen opmaakt. De dienstdoende ober ontploft zowat, omdat hij het niet kan verkroppen dat hij voor leugenaar is weggezet. Hij probeert het aan te tonen met een inmiddels opgetrommelde wijnkaart waaruit blijkt dat de wijn inderdaad duur was. Was dit vooraf bekend dan was dit niet voorgevallen. Op tijd gaan we naar bed –weer als laatste.


Antalya (17 september: Myra, Aspendos)

Op zondag vertrekken we na het ontbijt richting Antalya. De buschauffeur had zich verslapen, maar om kwart voor negen zijn we toch onderweg. We zullen twee excursie maken en dat is de St. Nicolaaskerk in Myra en Aspendos (40 km voorbij Antalya). Berbel heeft de extra excursie bnaar Aspendos geregeld met de touroperator en de chauffeur. Doordat ook deze excursie is toegevoegd krijgt de reis een beetje een “onze Djoser”-tintje.

2006TKMyraFresco

Al vroeg zijn we in Myra (Demre heet het momenteel). Naast het beroemde kerkje zijn er buiten de stad ook nog opgravingen. In het programma staat vermeld dat we deze ook nog zouden bezoeken, maar omdat we voor Aspendos kiezen valt deze af. Het Byzantijnse kerkje wordt momenteel gerestaureerd en is zeker de moeite waard om te bezoeken. Op het dorpsplein in Myra staat een standbeeld van de kerstman, waar eerder een beeld van Sint Nicolaas stond. De burgemeester van Demre denkt hiermee meer toeristen te trekken, maar het getuigt van een smakeloze verkettering van de geschiedenis. De kerstman heeft niets met Sinterklaas van doen en al helemaal niets met Myra. Een Amerikaan, nota bene een reclamemaker van Coca Cola, heeft op basis van de verhalen over Sinterklaas een nieuwe verhaallijn bedacht rond St. A. Claus en de art director Haddon Sundblom heeft deze in zijn huidige vorm begin jaren dertig vorige eeuw getekend.

EntreeMyerHoewel de reis op zich niet zo lang is valt de reisduur toch wat tegen. In de buurt van Kemer gaan we in een echt Turks wegrestaurantje voor een appel en een ei lunchen. (ong. 4,5 euro p.p. inclusief drankje). Een erg rommelig tentje, maar superefficiënt. Rond drie uur ’s middags zijn we bij Aspendos.

Aspendos, een enorm theater dat zowat in zijn geheel nog ongeschonden is, inclusief de zuilengalerij boven de zitplaatsen, is prachtig. Er worden ook nog regelmatig optredens gegeven in dit theater. Na een uur – op de parkeerplaats worden we ook nog even gefotografeerd met een kameel – vertrekken we weer en gaan terug naar Antalya.

Antroyal hotel nog even naar de zee en pikken een terrasje met zeezicht. Even later voegen zich onze Amerikaanse reisgenoten bij ons.

EntreeAspendosHet oorspronkelijk geboekte hotel bleek overboekt, waardoor we in het wat zakelijke, maar nette Antroyal terecht kwamen. We besluiten niet verder de stad in te gaan maar aan te schuiven in het restaurant van het hotel. Na een borrel gaan we weer op tijd naar bed. De volgende dag hebben we een lange tocht naar Konya met opnieuw een nieuwe chauffeur en bus.

2006TKAspendos


 Konya (18 september:Mevlana klooster, Derwish dansen)

Dag14

Mehmet, onze nieuwe chauffeur is er op tijd en we vertrekken rond zeven uur. Deze chauffeur houdt van doorrijden. De reis is vooral de eerste 200 kilometer erg mooi en bergachtig. Voor mensen met hoogtevrees is het een enge beleving. In Beysehir stappen we uit voor een kop koffie met uitzicht over het hoog gelegen meer Beysehir Gölü. We vervolgen onze reis en komen terecht op een soort hoogvlakte vol met appelbomen.

We gebruiken een snelle lunch in weer een echt Turks wegrestaurantje voor weer een luttel bedrag en komen rond drie uur ’s middags in Konya aan. We gaan direct door naar het Mevlana-klosster, wat nu een museum is, maar ook nog een pelgrimsoord. Hierdoor ontstaat er een onwenselijke situatie. Flitsende halfnaakte toeristen worden in dit voor gelovigen heiligdom gemengd met diepgelovige pelgrims die hier rituele handelingen uitvoeren. Dat is niet goed. Ataturk wilde dat godsdienst en staat gescheiden zouden worden, maar dat is hier mislukt. In het verleden werden de toeristen wel toegelaten, maar moesten ze zich eerbiedwaardig aankleden en gedragen; dus bedekte schouders en knieën. Omdat het nu een museum is, is er geen dresscode, want daarmee is het een seculiere omgeving geworden. In principe gelden hier dan geen bijzondere regels voor kleding of gedrag.

2006TKMidden

Het is nu zover dat men toeristen in topjes en hot pants hun gang laat gaan, maar daarmee wordt het beeld van de geweten- en goddeloze westerling voor de pelgrims alleen maar versterkt. Daarmee voedt men het ook in Turkije opkomende islamfundamentalisme. Hoe groter de tegenstelling, hoe dieper de haat. In Konya is men erg religieus en sympathiseert men wellicht met de krachten om de Turkse staat Islamitisch te maken. Beter zou zijn de belangrijkste heiligdommen toch als bedevaartsplaats ingericht te laten, zodat men de toeristen kan afdwingen respect te tonen en zich dus aan te passen.

In Konya is alcohol zo goed als niet verkrijgbaar. Je ziet er ook niet echt veel buitenlandse toeristen, behalve de dagjesmensen die naar het Mevlana-museum komen. Het is een erg grote stad van rond de 800.000 inwoners en je ziet er veel nieuwbouw, ook van moskeeën. Het valt trouwens toch op dat er veel moskeeën in Turkije nieuw worden gebouwd of worden opgeknapt. Vooral in dit deel van Turkije.

EntreeMevlanaHet Mevlana-museum is erg de moeite waard. Vooral de Zoeffi-muziek en de tradities van de Derwish-dansers zijn erg indrukwekkend weergegeven in het museum. Na een uurtje gaan we naar ons hotel “Bella”. Er blijken twee hotels te zijn met deze zelfde naam. Eén in de stad en één er net buiten. We worden gelukkig verwacht in het hotel in de stad, in het centrum. Onze buschauffeur weet heg noch steg en onderweg pikt hij een man op die wel bereid is ons te helpen. Dat doet hij met veel verve. Na aankomst in het hotel regelt hij een Derwish-dansavond in het centrum. Berbel pingelt nog 20% van de entreeprijs af. Ook weet hij nog een restaurant waar we snel en goed geholpen zullen worden.

In de tussentijd lopen we wat in het centrum rond. In een park drinken we wat frisdrank (!) in het park. We gaan terug naar het hotel, alwaar we rond 7 uur ons verzamelen om naar het restaurant te gaan. We eten er goed en goedkoop (zonder alcohol) al zijn de zitplaatsen wel erg smal. Na het eten vertrekken we naar de plaats waar de muziek en dans zal plaatsvinden. De bemiddelaar is er nog steeds bij. Er zijn ongeveer 30 bezoekers.

Het is erg leuk en indrukwekkend. Zowel de muziek als dans spreekt erg tot de verbeelding en het wordt op een traditionele manier gebracht.

Na afloop gaan we nog even naar een pottenbakker en daarna naar het hotel. Sommigen van ons hebben nog een plek gevonden waar ze toch nog iets konden drinken. Wij blijven alcoholvrij deze dag en gaan op tijd naar bed.

2006TKKonya  2006TKMDerwish2 


Ürgup (19-21 septembe: Zelve, Göreme, Avanos, Haman) 

Dag16

Op deze dinsdag vertrekken we om acht uur richting Ürgüp in Cappadocië. Het is een reis van ongeveer 300 kilometer. Onderweg zijn er drie excursies gepland. De vallei van Ilhara, een bezoek aan een ondergrondse stad (Kaymakli) en Sultanhani (een karavanserai) alwaar we als eerste mee beginnen.

2006TKSultanhani

De karavanserai is nog geheel intact en bood plaats aan de handelslui die met karavanen de zijdenrooute aflegden. Er zijn ook wat winkeltjes waar we wat zoeffie-muziek kopen.

EntreeSultanhaniNa Sultanhani begint de wondere wereld van Cappadocië. Puntige bergen, die soms zijn uitgehakt om als huis te dienen, maar ook bergen met een petje. Het heeft iets surrealistisch. Het volgende aanlegpunt is de vallei van Ilhara. Het weer is vandaag niet zo stralend. Het regent af en toe een beetje. Om de vallei in te komen moet men 381 treden naar beneden (en later weer naar boven). De trap is goed begaanbaar en ook het eerste deel van de vallei. De vallei herbergt allerlei schuilkerkjes en is bovendien ook qua natuur erg mooi. Rond drie uur vertrekken we naar de ondergrondse stad Kaymakli. We besluiten niet naar binnen te gaan omdat de gangetjes nogal nauw zouden zijn. Achteraf blijkt het wel mee te vallen en heb ik er een beetje spijt van deze activiteit niet te hebben gedaan.
Jammer dus. Daarna gaan we verder naar onze bestemming waar we drie nachten zullen blijven. We komen rond zeven uur ’s avonds aan. We dineren in het hotel om 20.00 uur. Het diner is niet bijzonder. De bar is echter wel gezellig en we hebben er veel plezier. Rond twaalf uur gaan we slapen.

Woensdag 20 september 2006 (Openluchtmusea)

Vandaag een topdag. Berbel heeft buiten het programma om de bus geregeld en we zullen naar de openluchtmusea van Zelve en Göreme gaan en naar het pottenbakkersplaatsje Avanos. Het is een adembenemende omgeving met bergen met de meest uiteenlopende vormen en formaties. Een kunstenaar als Paul Klee, de architect Gaudi, Anton Pieck en Hannah Barbra (Flintstones) moeten hier wel inspiratie hebben opgedaan. Wat je ziet is met geen pen te beschrijven. Ook de Turken zelf vinden het bijzonder. Een aantal van deze rotspunten staan namelijk afgebeeld op een briefje van 50 lira, en dat zegt eigenlijk al genoeg.

Ook de kerkjes en huisjes die zijn uitgehouwen in de zachte rotsen zijn erg de moeite waard om te bezoeken. Veel mensen gaan ’s ochtends vroeg mee met een luchtballon om over dit exotische landschap te vliegen. Deze keer komt het er niet van, maar een volgende keer zullen we dit zeker ook gaan doen, al kost het behoorlijk geld. Het aantal kerkjes is ontelbaar. Het lijkt wel of men in die tijd niets anders deed dan bidden.

Na het verblijf in deze openluchtmusea, die niet erg ver van Ürgüp afliggen, gaan we naar Avanos, waar we zullen lunchen. We komen terecht in restaurant “Zelve”, midden in het dorp. De leuke restaurantjes aan de rivier zijn er op het einde van het seizoen al mee opgehouden. Het blijkt geen verkeerde keuze. Het eten is heerlijk en bovendien goedkoop, zoals de meeste zaken in dit deel van Turkije niet duur zijn.

Teruggekomen in het hotel maken we ons op om te gaan eten in het dorp. Het restauranthotel beviel niet erg. Met een deel van ons reisgezelschap vertrekken we rond half zeven richting het centrum van Ürgüp, wat twintig minuten lopen van het hotel af ligt. We komen terecht in een openluchtrestaurant. Het is mooi ingericht en heeft stemmige Ierse achtergrondmuziek. Het diner is wederom erg goed. Later op de avond wordt het wat frisser, hetgeen ook niet zo gek is, omdat Ürgüo rond 1800 meter boven de zeespiegel ligt. In het hotel verzamelen een aantal van ons nog even in de bar, voordat we gaan slapen.

2006TKGoreme1

2006TKGoreme2

Donderdag 21 september 2006

Vandaag hebben we een vrije dag, hoewel? Met het grootste deel van de groep hebben we geregeld dat we in de traditionele Haman van Ürgüp deze middag zullen baden. De afgesproken prijs is 15 lira. Dat is heel wat anders dan de vorige poging in Göçek, toen men een Haman aanbood voor meer dan het dubbele in een resort. Marjanne slaapt uit en ik loop naar het dorp om wat broodjes te halen. Rond half drie vertrekken we naar et dorp. We komen aan in de Haman en worden er vriendelijk ontvangen. Het is niet zo groot en we zijn nagenoeg de enige gasten. We kleden ons om en gaan de sauna in. Na de sauna verblijven we in de stoomruimte. De haman is gemengd, dus we kunnen met de hele groep n dezelfde ruimte. Na een tijdje worden we stuk voor stuk gescrubd en licht gemasseerd. Na een kleine twee uur is het ritueel voorbij, we drinken er nog thee en we staan tien jaar jonger op straat.

2006TKGoremeFrescojpg  EntreeGoreme

2006TKGoreme3

We besluiten om in het dorp te blijven. Gelukkig hebben we een trui bij ons, want het is vanavond fris.
Na een terrasbezoek met uiterst slome bediening gaan we eten in een wat chiquer restaurant aan het plein. Tafels gedekt met wit linnen en obers in zwarte en witte kleding. De bediening en ambiance zijn goed. We bestellen een stoofgerecht uit een aardewerk potje. Het potje wordt kapotgeslagen met een hakbijltje waarna men het dampende stoofvlees op een schaal doet. Een traditionele voedselbereiding, die leuk is om te zien. Na deze goede maaltijd gaan we met de taxi terug naar ons hotel Tascin, waar een deel van onze groep al in de bar zit.


Ankara (22 september: Museum van de Anatolische beschavingen)

Dag19

Vandaag nemen we afscheid van het mooie Cappadocië en zullen we naar Ankara gaan. Daar aangekomen zullen we ’s avonds met de nachttrein doorrijden naar Istanbul. Berbel heeft geregeld dat de nieuwe chauffeur, Mehmet- die we al eerder hadden, de gehele dag bij ons blijft en ons uiteindelijk op het station zal afzetten. Dit zal een gouden greep blijken. Volgens het reisschema was het de bedoeling dat de bus ons midden in de stad zou afzetten bij hotel “Spor”, waar ook de treinkaartjes zouden klaarliggen.

2006TKKudde

We zouden daar onze koffers in de lobby kwijt kunnen, zodat we vrij waren nog het e.e.a. te kunnen doen in de stad. De bedoeling was dat we dan later met taxi’s naar het station zouden gaan. Het weer was ondertussen een stuk slechter geworden. Het regent flink en de straten van Ankara staan blank. Het duurt ook een eeuwigheid eer we door het drukke vrijdagverkeer bij hotel “Spor” aankomen. De chauffeur is ook niet bekend in de stand en moet om de haverklap de weg vragen en vaak keren, wat eigenlijk een onmogelijke opgave is. Aangekomen bij het hotel wat zowat onbereikbaar is, haalt Berbel snel de kaartjes op en rijden we door naar het museum van de Anatolische beschavingen; een heel stuk verderop. Ook hier moet de chauffeur regelmatig de bus uit om de weg te vragen. Een navigatiesysteem zou toch niet gek zijn in een dergelijke bus. Het slechte weer werkt ook niet erg mee.

Het museum is mooi en er staan stukken van alle beschavingen die in Turkije zijn voorgekomen.

2006TKAnkara

Na dit museumbezoek vertrekken we net na zessen met de bus naar het station. Het station is een groot, wat deftig gebouw met een wat chique uitstraling. Op het moment dat we aankomen wordt juist het 150-jarig jubileum van de Turkse spoorwegen gevierd. Er staat een mooie zwarte stoomloc op perron 1 en er is veel muziek, dans en toespraken. Parallel wordt dit jubileum gevierd in ook een aantal andere grote Turkse steden. Met een enorm videoscherm kun je zien hoe daar dit jubileum gevierd wordt. We eten in de stationsrestauratie. Ook hier is weer livemuziek. Het station heeft een slechte naam met betrekking tot zakkenrollen, dus iedereen let goed op zijn spulletjes. Rond kwart over negen verzamelen we ons op perron 2, waar de nachttrein, de Ankara-express, zal arriveren.

De trein is ruim op tijd en we kunnen ons installeren in een erg leuke cabine met twee stoelen die om te bouwen zijn tot bedden, een wastafeltje, een koelkast met wat frisdrank, water en wat snoep. De treinreis, die tot de volgende ochtend half acht zal duren verloopt voorspoedig. We gaan nog even naar de restauratiewagen, waar we nog wat drinken voordat we gaan slapen.


Istanbul (23-24 september: Aya Sofya)

EntreeAyaSofyaWe arriveren aan de Aziatische kant van Istanbul in Haydarpasa. De bus, die ons naar het Grand Enim hotel zal brengen staat al klaar. Aangekomen in het hotel ontbijten we er en gaan vervolgens de stad in. We bezoeken de Haya Sofya. Daarna lopen we op ons gemak terug naar het hotel voor een rustige middag. Onderweg lunchen we in een gezellig straatje niet ver van ons hotel. We zijn beiden snipverkouden geworden en hebben behoefte aan wat rust.

’s Avonds hebben we ons afscheidsdiner bij een restaurant om de hoek. Het is hetzelfde restaurant waar we drie weken eerder ons eerste diner hadden. Dat was toen niet zo’n succes en nu ook weer niet. De bediening is een drama, er is geen keuze in het eten, men verstaat alleen Turks en uiteraard: de rekening gaat fout. Ook nu weer schenkt men te dure wijn, waarvoor men ons vooraf niet goed waarschuwt. Ook is de rode wijn koud en de witte wijn op kamertemperatuur (al gauw zo’n 30 graden in Turkije). De bediening snapte er allemaal niets van. Berbel grijpt in en het loopt allemaal met een sisser af. Een afscheidsborrel wordt er nog door enkelen in het hotel genuttigd. Grappig was dat bij elke bestelling een obertje erop uitgestuurd werd om het drankje te kopen in een supermarkt.

Het is ook een dag voor ramadan, dus de voorraden zijn tot een minimum beperkt.

Zondag 24 september 2006 (Vertrekdag)

Vandaag onze terugreisdag. We vertrekken pas ’s middags dus ’s ochtends neem ik nog even tijd om samen met Piet naar de barbier tegenover ons hotel te gaan voor een goede scheerbeurt. Een dik half uur later en 2 euro armer komen we zo glad als een biljartbal weer aan in ons hotel. We nemen afscheid van Roelof, die nog een paar dagen blijft en onze Amerikanen, die nog twee weken in Turkije blijven

We hebben uiteraard wat opgehaald voor Berbel en in de bus naar de luchthaven krijgt ze een kaart en een envelop van Loes. Berbel; bedankt ons hartelijk Daarna gaat alles snel. Op de luchthaven verliezen we elkaar uit het oog, maar in het vliegtuig zitten we allemaal weer bij elkaar. Op Schiphol valt de groep bij de kofferbanden uit elkaar. We hebben afgesproken ergens in november nog een reünie te houden.

Het was een erg geslaagde rondreis.





Reizensite Marjanne & Rinus Krijnen

Dongen

Alle rechten voorbehouden